با قطعی شدن حضور کسری طاهری در سپاهان، پرونده یکی از مهمترین شایعات نقلوانتقالاتی پرسپولیس هم بسته شد؛ مهاجمی که مدتها نامش اطراف این باشگاه شنیده میشد اما در نهایت سر از اصفهان درآورد.
یکی از دلایل عقبنشینی پرسپولیس، بدون شک ابهامات پیرامون شرایط قانونی انتقال او بود. ماجرای قانون «پُل» و احتمال دردسرهای حقوقی جذب این مهاجم جوان از نساجی، ریسک این انتقال را بالا برد و باعث شد پرسپولیس با احتیاط بیشتری به سراغ این گزینه برود. اما مسئله فقط حقوقی نبود؛ حتی از نظر فنی هم خرید طاهری برای پرسپولیس تصمیم سادهای محسوب نمیشد.
مهدی تارتار در خط حمله، بعد از تمدید قرارداد علی علیپور، ادامه همکاری با ایگور سرگیف و اضافه شدن پوریا شهرآبادی، عملاً سه مهاجم در اختیار دارد که هر کدام میتوانند برای حضور در ترکیب اصلی رقابت کنند. در چنین شرایطی، جذب طاهری با رقم بالای رضایتنامه و انتظارات سنگینی که طبیعتاً از یک مهاجم جوان تیم ملی ایجاد میشد، میتوانست ترافیک خط حمله را بیشتر کرده و حتی به یک چالش مدیریتی و فنی تبدیل شود.
پرسپولیس در نهایت ترجیح داد به جای اضافه کردن یک اسم بزرگ دیگر به خط حمله، روی نفرات فعلی حساب کند؛ تصمیمی که بیشتر از آنکه به معنای بیاعتقادی به تواناییهای کسری طاهری باشد، به شرایط موجود در ترکیب تارتار و ریسکهای این انتقال برمیگشت.
به این ترتیب، طاهری پرسپولیسی نشد؛ نه فقط به خاطر «پل»، بلکه به خاطر مجموعهای از ابهامات و البته ترافیکی که در خط حمله سرخها وجود داشت.
بیشتر بخوانید: خاطره پدر پژمان جمشیدی از پسرش: تخس بود!