هفته سوم با یکی از دو بازی بزرگ استارت خورد. استقلال در شهدای شهر قدس، میزبان سپاهان بود و با توجه به تقابل فردای دو سرخپوش مدعی، آبیها میتوانستند با کسب این سه امتیاز دوباره به صدر برگردند. حالا پیشینه این رقابت و اهمیت بردن جدالهای رودررو مدعیان قهرمانی به کنار!
بازی با حملات طوفانی استقلال میزبان آغاز شد. آنقدر که مدافعان سپاهان به شدت گیج شده و با اشتباهات پیاپی، زمینه برتری آبیها را مهیا کردند. استقلال خیلی زود به گل اول رسید و قبل از آنکه سپاهان خود را جمع و جور کند، گل دوم را هم زد. به نظر میرسید یک بازی یکطرفه و نتیجه ای عجیب در پیش باشد.
اما بازی در ادامه افت محسوسی داشت. دو تیم به رختکن رفتند و در شروع نیمه دوم همه چیز برعکس شد! این بار سپاهان ابتکار توپ و اختیار عمل را در دست داشت و با سبک بازی خود، سعی میکرد آرام آرام خود را به دروازه میزبان نزدیک کند. این بار استقلال پلاک دفاعی رفته بود!
هرچند به لحاظ روانی، برتری استقلال در شروع مسابقه به عنوان میزبان قابل پیشبینی و حملات و میدانداری سپاهان در نیمه دوم نیز کاملاً طبیعی بود، چرا که نمیخواست دومین بازی متوالی با رقبای اصلی قهرمانی را دست خالی ترک کند. اما باز هم دلیل این میزان تغییر عجیب در شروع دو نیمه، سوالی است که باید کارشناسان به آن پاسخ دهند.
استقلال میدانست که اگر قرار باشد کل ۴۵ دقیقه را دفاع کند، شانس کامبک خوردن وجود خواهد داشت. آن هم در خانه پیش چشم هوادارانش، بنابراین عقب نشینی آبیها آگاهانه و اختیاری نبود. از آن طرف تاثیر حرفهای مربیان در رختکن و تعویضهای سپاهان در شروع نیمه دوم نیز نباید تا این حد روی شکل نمایش دو تیم تاثیر میگذاشت!
بیشتر بخوانید: شروع خوب برای سهراب و تارتار؛ چشم و هم چشمی دو بزرگ به نفع فوتبال
