خواست هر هواداری است که دربی پرگل و پر از صحنه های جذاب باشد و اگر با پیروزی تیم مورد علاقه اش هم همراه شد که چه بهتر، ولی شرایط برای مربیان متفاوت و آنها بازی محتاطانه و نباختن را به بازی ریسکی ترجیح می دهند تا صندلی خود را نگه دارند.
مربیان قبل دربی و در مصاحبه هایشان همیشه می گویند ما فقط برای برد به زمین میرویم ولی باید در عمل و میدان این تلاش را ببینیم. مثلا وقتی شما تعداد زیادی از بازیکنان خود را پشت توپ نگه میدارید یا حملات حریف را با ضد حمله های محدود و تعداد کم بازیکن پاسخ می دهید، یا به بازیکنان خود توصیه می کنید پاسهای کوتاه و کم ریسک بدهند، شما عملا برای مساوی بازی می کنید نه برد!
تیمی که عقب می افتد، به صورت طبیعی و غریزی با تعداد بازیکن زیاد و بصورت ریسکی حمله می کند. این طبیعت فوتبال است و نحوه بازی تیم ها در شروع گویای تفکرات و تاکتیک مربیان در بازی است. حال اگر تارتار و سهراب مدعی بازی برای برد و کسب سه امتیاز هستند، باید به هافبکهای خود اجازه دهند به محوطه جریمه حریف نزدیک شوند نه اینکه آنها را در میانه میدان نگه دارند.
مدافعان کناری باید اجازه نفوذ و حضور موثر در حمله داشته باشند، مدافعان مرکزی در هنگام کرنر و ضربات ایستگاهی برای سرزنی و تلاش برای گلزنی باید به محوطه جریمه حریف بیایند. تماشاگر حق دارد اگر در بازی چیزی به غیر از اینها را دید، به اظهارات سرمربی خود مبنی بر بازی برای برد شک کند.
مسعود تلاشان - باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.