در دربی زیبای ۱۰۷ علی علیپور بهترین فرصت گلزنی قرمزها را در همان نیمه ابتدایی نیمه اول از دست داد. صحنهای که او با فرعباسی تک به تک شده و ضربه او از کنار دیرک دروازه بیرون رفت و علیپور پس از آن، دیگر نتوانست آن بازیکن موثر هفتههای قبل باشد. بهترین گلزن دربیها در جمع بازیکنان حاضر، هرگز فرصت به این خوبی را از دست نداده بود.
دیدیم که در آن مسابقه ناهماهنگی خط دفاع استقلال، به خصوص بین آشورماتوف در مرکز و عارف آغاسی و سامان فلاح پیشاپیش او، بخصوص در سمت چپ، سرانجام در نیمه دوم کار دست تیم سهراب داد و محبی گل برتری قرمزها را زد. گلی که البته خیلی زود توسط آسانی پاسخ داده شد ولی انتظار میرفت این خلا بزرگ در خط دفاعی آبیها دیده و در جهت رفع آن تلاش شود.
در جدال استقلال مقابل آلومینیوم و به شکلی کاملاً جالب، آبیها نیمه اول را در سمت چپ دوربین آغاز و مثل دربی، در همان دقایق آغازین نیمه اول -یعنی تا قبل از دقیقه ۲۰- بار دیگر از خلا بین مدافع میانی مرکزی با مدافع جلو زن سمت چپ، آسیب دیده و مهاجم آلومینیوم با فرعباسی دوباره تک به تک شد و برای تکرار این چرخه تاریخی، ضربه او هم مثل علیپور از کنار تیر مخالف بیرون رفت، او هم با پای راست مثل علیپور شلیک کرد!
اینکه استقلال به فاصله چند روز در دو بازی متوالی از ناحیه یک مشکل، دوبار تا آستانه فروپاشی دروازه پیش میرود، یعنی یک مشکل بزرگ هست که باید برطرف شود. اینکه دوبار مهاجمان حریف کم دقتی کرده یا استقلال شانس آورد که شلیک آنها به تور دروازه نرسید، دلیل نمیشود که برای بار سوم نیز همین ماجرا تکرار شود. بقول معروف، یکبار جستی ملخک، دوبار...!
جالب اینکه در این مسابقه روزبه چشمی با آن حجم از تجربه و سابقه، در مثلث دفاعی استقلال حضور داشت اما با حضور او هم، مشکل حل نشده بود!