اگر شرایط طور دیگری رقم میخورد، مائوریسیو پوچتینو تابستان امسال به تاتنهام، تیم محبوبش، بازمیگشت. باشگاه با او تماس گرفته بود و این موضوع احساساتش را برانگیخته بود. هیچ چیزی نمیتوانست او را از این تصمیم منصرف کند؛ حتی احتمال حضور تاتنهام در چمپیونشیپ.
واقعاً، مائوریسیو؟ بعد از حضور در جام جهانی با تیم ملی آمریکا و پیش از آن، هدایت تیمهایی مانند چلسی و پاریسنژرمن، حاضر بود فصل جدیدی از دوران مربیگریاش را در دسته دوم فوتبال انگلیس آغاز کند؟
پوچتینو میگوید: «بله، البته. تاتنهام... تنها باشگاهی است که همیشه آمادهام به آن کمک کنم؛ در هر دستهای که باشد.»
فوتبال به زمانبندی بستگی دارد و پوچتینو حالا به این فکر میکند که چرا شرایط برای بازگشتش به تاتنهام فراهم نشد. این موضوع، در کنار تمایل او برای زیر نظر داشتن فرصتهای بهتر، یکی از ویژگیهای دوران مربیگریاش بوده است. او هیچوقت از دنبال کردن فرصتهای جدید خجالت نکشیده است.
برنامه تاتنهام پس از اخراج توماس فرانک در فوریه این بود که فصل را با ایگور تودور بهعنوان سرمربی موقت به پایان برساند و سپس فهرست گستردهتری از گزینهها را بررسی کند. آنها میدانستند اگر قرار باشد پوچتینو را به خدمت بگیرند، باید منتظر او بمانند، چراکه قراردادش با تیم ملی آمریکا تا پس از جام جهانی اعتبار داشت. او به هیچ وجه نمیتوانست از این چالش کنار بکشد و خودش هم چنین چیزی نمیخواست.
اما شرایط تغییر کرد. تودور عملکرد خوبی نداشت و در حالی که تنها هفت بازی به پایان فصل باقی مانده بود، تاتنهام را فقط یک امتیاز بالاتر از منطقه سقوط قرار داد. در نتیجه، مدیران باشگاه سراغ روبرتو دیزربی رفتند؛ مربیای که پس از اخراج فرانک، پیشنهاد تاتنهام را رد کرده بود. دیزربی بهتازگی مارسی را ترک کرده بود و به استراحت نیاز داشت، اما این بار تاتنهام پیشنهادی بلندمدت به او ارائه کرد که نمیتوانست رد کند.
به این ترتیب، پوچتینو احساس کرد درِ باشگاهی که از سال ۲۰۱۴ به مدت پنج سال و نیم هدایتش کرده و ارتباطی عمیق با آن ساخته بود، به روی او بسته شده است.
او میگوید: «مشکل این بود که زمانبندی هیچوقت مناسب نبود. وقتی آزاد بودم، هیچ تماسی دریافت نکردم و وقتی مشغول به کار بودم، با من تماس گرفتند، اما نمیتوانستم تصمیم بگیرم که برگردم. کمی بدشانسی بود. شاید یک روز شرایط با هم جور شود و این اتفاق رخ دهد. اگر آزاد بودم، قطعاً برمیگشتم. اما آزاد نبودم. داشتم برای جام جهانی آماده میشدم.»
آیا درِ تاتنهام واقعاً برای پوچتینو باز بود؟ این باشگاه تأکید کرده که دیزربی پیش از آنکه مجبور شود زودتر از برنامه وارد عمل شود، گزینه اول آنها برای تابستان بوده است. شاید هیچوقت پاسخ این سوال را ندانیم. اما یک چیز روشن است: چنین گمانهزنیهایی و صراحت پوچتینو درباره آنها، بخشی از داستان دوران مربیگری اوست و به جذابیت و اعتمادبهنفس خاص او اضافه میکند.
در فوتبالی که محتوای رسانهای بهشدت مدیریت میشود و مربیان به دلیل پایبندی به مواضع رسمی، دستوپایشان بسته است، شنیدن صحبتهای صریح و بیپرده پوچتینو جذابیت خاصی دارد.
این مربی ۵۴ ساله از زمانی که در اسپانیول، جایی که در سال ۲۰۰۹ هدایت تیم را برعهده گرفت، بهعنوان مربیای آیندهنگر و کاریزماتیک شهرت پیدا کرد، همواره مشتریان زیادی داشته است. او همیشه ترجیح داده این گزینهها را نزدیک خود نگه دارد و همچنان نیز چنین خواهد کرد.
آیا فدراسیون فوتبال آمریکا باید نگران باشد؟ پوچتینو بهتازگی قرارداد چهار ساله جدیدی امضا کرده که او را تا جام جهانی ۲۰۳۰ در این سمت نگه میدارد. با این حال، شاید نگاه کردن به موضوع از این زاویه چندان درست نباشد. بهتر است فدراسیون روی این موضوع تمرکز کند که یکی از مربیان نخبه فوتبال جهان را در اختیار دارد و بپذیرد که او در آینده گزینههای دیگری نیز خواهد داشت.
پوچتینو در دوران مربیگریاش بارها با موقعیتهایی مواجه شده که با اندکی تغییر میتوانستند سرنوشت متفاوتی پیدا کنند. در نوامبر ۲۰۱۷، زمانی که شایعاتی درباره احتمال اخراج زینالدین زیدان از رئال مادرید مطرح بود، نام پوچتینو بهعنوان گزینه جانشینی او مطرح شد. با این حال، سرمربی فرانسوی در سمتش ماند و همان فصل نیز لیگ قهرمانان اروپا را فتح کرد.
دو روز پیش از فینال مقابل لیورپول، پوچتینو قرارداد بلندمدت جدیدی با تاتنهام امضا کرد. پنج روز بعد، زیدان استعفای شوکهکننده خود را اعلام کرد. این نخستین و البته آخرین باری نبود که نام پوچتینو در ارتباط با رئال مادرید مطرح میشد.
نام او در مقاطعی در ارتباط با منچستریونایتد نیز مطرح شد. این باشگاه زمانی که لوئی فانخال را در سال ۲۰۱۶ اخراج کرد، پوچتینو را مدنظر داشت. در سال ۲۰۱۸ نیز پس از برکناری ژوزه مورینیو و انتخاب اولهگنار سولشائر، ابتدا بهعنوان سرمربی موقت، نام پوچتینو در میان گزینهها بود. سولشائر در نهایت جایگاه خود را تثبیت کرد. همچنین پیش از انتخاب اریک تنهاخ در سال ۲۰۲۲، بار دیگر نام پوچتینو مطرح شد.
سپس نوبت به تیم ملی انگلیس رسید. زمانی که اتحادیه فوتبال انگلیس پس از یورو ۲۰۲۴ به دنبال جانشین سر گرت ساوتگیت بود، پوچتینو نیز یکی از گزینههای مطرح محسوب میشد. به گفته پوچتینو، او در آگوست همان سال به تیم ملی آمریکا متعهد شده بود؛ یعنی پیش از آنکه اتحادیه فوتبال انگلیس جستوجوی جدی خود را برای انتخاب سرمربی جدید آغاز کند. در نهایت، انگلیس توماس توخل را انتخاب کرد.
آیا پوچتینو روزی هدایت انگلیس را برعهده خواهد گرفت؟ او میداند ملیت آرژانتینیاش میتواند مسئلهساز شود؛ به دلیل جنگ فالکلند و همچنین سابقه رقابت دو کشور در زمین فوتبال. دیدار دو تیم در نیمهنهایی جام جهانی در ماه جولای نیز بسیار پرتنش بود و آرژانتین با نتیجه ۲-۱ به پیروزی رسید. با این حال، پوچتینو این موضوع را مانعی غیرقابل عبور نمیداند.
او درباره احتمال هدایت انگلیس میگوید: «شاید، بله. اگر درباره چند سال آینده صحبت کنیم، بله... اگر پیشنهادی دریافت کنم. یک چیز را نمیخواهم، چون آمریکاییها من را میکشند، این است که تیتر بزنید: «مائوریسیو به هدایت انگلیس فکر میکند.» این طوری به نظر میرسد که انگار همین حالا دارم به آن فکر میکنم. نه، الان نه. اگر در آینده آزاد باشم. احترام من به این موضوع از اینجا میآید که فوتبال، فوتبال است. من اولین کسی هستم که احساسات مردمم در آرژانتین را درک میکنم، اما در نهایت، این فقط فوتبال است. نیمهنهایی جام جهانی فقط یک مسابقه فوتبال بود، هرچند مردم میخواستند آن را به موضوعات دیگری مرتبط کنند. درست است که این مسئله میتواند جنجالی باشد؛ چون یک فرد آرژانتینی شاید روزی بخواهد از پرچم انگلیس دفاع کند و ما درگیر یک جنگ هم بودهایم...»
پوچتینو هنوز خانه خانوادگیاش را در شمال لندن دارد. او رابطه عاطفی عمیقی با این شهر و انگلیس دارد.
او میگوید: «ما آرژانتینیها و انگلیسیها از نظر احساسی و میزان علاقه و شور و شوقمان نسبت به فوتبال، بسیار شبیه هم هستیم. من عاشق مناطق روستایی اینجا هم هستم. فکر میکنم شما برای تمام چیزهایی که من نیز در کشورم با آنها بزرگ شدم، احترام قائل هستید. در آرژانتین، در شهری به نام مورفی زندگی میکردم که اطراف آن پر از مردم ایرلندی و بریتانیایی بود. و تمام آن باشگاهها... راسینگ کلاب، ریورپلاته، نیولز اولد بویز. نامهایشان انگلیسی است، نه؟ حالا من اینجا هستم و کاری را انجام میدهم که عاشقش هستم، یعنی فوتبال؛ پس چرا نمیتوانم برای انگلیس کار کنم؟ چرا؟ این دیوانگی است. من واقعاً به مسائل دیپلماتیک باور دارم؛ اینکه با یکدیگر صحبت کنیم و بهترین راه را پیدا کنیم.»
پوچتینو به دلایل مختلفی قراردادش با تیم ملی آمریکا را تمدید کرد که یکی از آنها اعتمادی بود که فدراسیون به او نشان داده بود. آنها پیش از آغاز جام جهانی، پیشنهاد قرارداد چهار ساله را به او ارائه کردند؛ موضوعی که پوچتینو از آن بسیار قدردانی کرد. او در ماه آگوست قرارداد را امضا کرد.
این چالش او را هیجانزده میکند؛ اینکه نگاه مردم به فوتبال در آمریکا را تغییر دهد و چیزی تازه بسازد. او شروع خوبی نیز داشته است.
جام جهانی اما با شکست ۴-۱ مقابل بلژیک در مرحله یکهشتم نهایی به شکلی تلخ به پایان رسید. این مسابقه تحت تأثیر جنجال مربوط به فلورین بالوگان قرار گرفت؛ ماجرای محرومیت مهاجم آمریکا و اینکه فدراسیون این کشور چگونه توانست محرومیت او را در میان جنجالآفرینیهای دونالد ترامپ لغو کند.
این اتفاق میتوانست یک امتیاز مثبت باشد، اما در نهایت به یک مشکل تبدیل شد و روی بالوگان و تیم تأثیر گذاشت و انگیزه بیشتری به بلژیک داد. پیش از آن اما همه چیز برای آمریکا بسیار خوب پیش رفته بود.
پیروزی روان و تماشایی ۴-۱ مقابل پاراگوئه در بازی افتتاحیه، فضای مثبتی ایجاد کرد. سپس آمریکا با پیروزی راحت مقابل استرالیا، یک بازی مانده به پایان مرحله گروهی صعودش را قطعی کرد. بوسنی و هرزگوین نیز در مرحله یکشانزدهم نهایی بهراحتی کنار زده شد. پوچتینو میگوید: «ما چیزی ساختیم. هواداران فوقالعاده بودند. هرگز انتظار چنین حمایتی از هواداران را نداشتیم. بازیکنان کاملاً ذهنیت خود را تغییر دادند.»
با این حال، شرایط پوچتینو با قرارداد طولانیتر متفاوت به نظر میرسد؛ دستکم از نگاه خودش.
او میگوید: «حالا شرایط متفاوت است. وقتی در آگوست ۲۰۲۴ به فدراسیون قول همکاری دادیم، قرار بود کارمان را شروع کنیم و پس از جام جهانی به پایان برسانیم. برای ما آن لحظهای بود که گفتیم: «اگر باشگاهی تماس بگیرد، غیرممکن است.» همیشه میتوان قرارداد را شکست، گفت که میخواهید کار را متوقف کنید و تمام... میتوان درباره چیزی به توافق رسید. اما در آن مقطع برای ما درست نبود که تمام این شرایط و انتظارات را ایجاد کنیم. حالا یک قرارداد چهار ساله داریم و شرایط متفاوت است. ممکن است فصل آینده کوپا آمریکا یا گلدکاپ را ببازیم، آنها از عملکرد ما راضی نباشند و اخراجمان کنند. یا ممکن است خودمان بگوییم: «خب، این چیزی نیست که فکر میکردیم.» چهار سال شرایط متفاوتی دارد. شاید اگر در آینده کسی تماس بگیرد، شرایط کاملاً متفاوتی باشد. ما هیجانزدهایم و به این فکر میکنیم که چهار سال آینده را تا جام جهانی بعدی سپری کنیم. اما حالا مدت زیادی در پیش داریم.»
گفتوگو دوباره به تاتنهام برمیگردد؛ اتفاقی که با حضور پوچتینو چندان عجیب نیست. او میگوید هری کین، مهاجم سابقش که اکنون در بایرن مونیخ بازی میکند، شایسته کسب توپ طلای امسال است.
او همچنین تأکید میکند که از اینکه دیزربی در تابستان بیش از ۳۰۰ میلیون پوند برای خرید بازیکن در اختیار داشته، خوشحال است؛ رقمی که خودش تنها میتوانست رویای آن را داشته باشد.
پوچتینو میگوید: «خوشحالم، چون احساس میکنم تاتنهام... هنوز باشگاه من است.»
او در ادامه، بخش دیگری از احساساتش را هنگام صحبت درباره کنار گذاشته شدن دنیل لوی، رئیس باسابقه تاتنهام، در سپتامبر سال گذشته نشان میدهد؛ همان مدیری که او را از سمتش اخراج کرده بود.
پوچتینو میگوید: «فکر میکنم او احساسی شبیه احساسی دارد که من هنگام اخراج شدن داشتم. من همچنان با او در ارتباط هستم و هیچوقت این اتفاق را شخصی نکردم، چون میتوانید یک مربی را اخراج کنید. احساسی که آن لحظه داشتم... نامه را دریافت میکنید، وسایلتان را جمع میکنید و دیگر نمیتوانید برگردید تا از افرادی که شاید ۲۰۰، ۳۰۰ نفر باشند و خانواده شما شدهاند، خداحافظی کنید. نمیتوانید حتی یک پیام بفرستید، هیچ کاری نمیتوانید بکنید. آن دوران واقعاً، واقعاً برای من سخت بود و درباره آن با او [لوی] صحبت کردم. البته خوشحال نیستم که حالا او نیز همان احساس را تجربه میکند، چون آدمی نیستم که کینه داشته باشم. اما بله، شرایط برای او و خانوادهاش سخت است و واقعاً برایش متأسفم.»
پوچتینو حالا آماده ورود به مرحله بعدی ماجراجوییاش در تیم ملی آمریکا است؛ مثل همیشه، ذهن و قلب او سرشار از احتمالات و فرصتهای پیش روست.
همچنین بخوانید: سونامی اعتراض علیه اینفانتینو پس از رفاقت با ترامپ؛ ۱۰۰ هزار امضا برای تحقیق درباره رئیس فیفا