بازیهای آسیایی برای کشورهای این قاره اهمیتی همپای المپیک داشته و دارد. کشورهایی که شانس گرفتن مدال و اهتزاز پرچم در مسابقات جهانی رشتههای مختلف و بازیهای المپیک را ندارند، هزینه و برنامهریزی میکنند تا هر چهار سال یک بار با مدال بازیهای آسیایی غرور ملی خود را احیا کنند. سه ابرقدرت ورزش قاره -چین، ژاپن و کره جنوبی- نیز از این رقابتها برای اثبات برتری خود و تمرینی برای میادین جهانی و المپیک سود میبرند.
بازیهای آسیایی همیشه برای کشور ما بسیار مهم بوده و در این دوره، با توجه به شرایط کشور پس از جنگ تحمیلی، اهمیتی بهمراتب بیشتر از همیشه دارد. این روزها که بزرگان کشور مدام از اتحاد بیشتر مردم، همدلی و لزوم بالابردن غرور و روحیه ملی میگویند، کدام میدان مهمتر از ورزش برای این کار؟ رقابت که اصل ورزش و رشتهها که مورد توجه جوانان هستند.
ما همواره در بازیهای آسیایی و پاراآسیایی برای سکوی چهارمی جنگیدهایم. حقیقت این است که چین آقای ورزش جهان و ژاپن و کره هم با تمام آسیا فاصله دارند. ما با سایر قاره برای جایگاه چهارم میجنگیم که بارها به آن رسیدهایم. اما این دوره مهمتر از شکستن رکورد ۲۰ مدال طلا و چهارمی جدول مدالها، شکوفا شدن سایر رشتههای ورزشی (غیر از کشتی، تکواندو، وزنهبرداری و معدود رشتههای مدالآورمان) و رشد استعدادهای جوان، اعتلای پرچم و طنین سرود ایران در سالنهای مسابقات است.
حالا نگاه کنید به شرایط داخلی که برخلاف همیشه که فضای عمومی کشور از دو هفته مانده به شروع این مسابقات حالوهوای بازیهای آسیایی میگرفت، در این دوره که بیشتر از همیشه باید به ورزش و رسانهها بها داده میشد تا قهرمانانمان با روحیه بالا به مسابقات بروند، چطور با درایت و کاردانی مدیران کمیته المپیک و پارالمپیک (!) همه چیز شکل امنیتی و مخفی به خود گرفته و هیچکس از هیچچیز خبر ندارد!
بدیهیترین اتفاق در آستانه حضور هر کشور در المپیک یا بازیهای آسیایی، مراسم رونمایی از لباس کاروان و بدرقه قهرمانان است. با وجود ضعفهای فراوانی که در این زمینهها در ادوار گذشته داشتیم، در این دوره حتی همین موارد پیشپاافتاده هم لحاظ نشد! هیچ لیستی از نفرات اعزامی نیست و اصلا کسی نمیداند قرار است بازیها برگزار شود!
یا اصلا معلوم نیست چه کسانی به عنوان سرپرست تیمها و با کدام تخصص و کارنامه منصوب شدهاند! همیشه در چنین عرصههایی همراهان خاص با کاروان تیمهای ملی به سفر میروند که لااقل روی کاغذ، شرح وظایفی دارند. این بار اصلا کسی اسم آنها را هم نمیداند!
شاید فکر کنیم برای اعزام نمایندگان رسانهها یا پوشش خبری مسابقات، مشکلاتی از ناحیه میزبان و برگزارکنندگان وجود دارد (مثل جام جهانی فوتبال) یا بودجهای در داخل وجود ندارد که رسانههای اصلی کشور هیچ اطلاعی از شرایط حاکم بر کاروان ندارند و خبری نیست. در این راستا، بد نیست مسئولان کمیته المپیک و پارالمپیک فهرست نفرات اعزامی به ژاپن را منتشر کنند تا ببینیم و بدانیم که آیا نمایندهای از رسانهها -یا لااقل به اسم رسانه و خبرنگار!- در لیست هست یا نه! حالا اگر بود، آن وقت میرسیم به بررسی مسئله که افراد بر اساس چه متر و معیار و لیاقتی انتخاب شدهاند. درست همانطور که باید بدانیم همراهان و مدیران این کاروان هر کدام به چه دلیل راهی این سفر شدهاند. چون بودجه از بیتالمال است و سوال، حق مردم بر گردن مسئولان.
مراسم افتتاحیه بازیهای آسیایی ۵ روز دیگر (۱۹ سپتامبر) در ناگویا برگزار میشود و هنوز هیچکس نمیداند چه کسانی به نمایندگی از کشورمان در این مسابقات حضور خواهند داشت، در کدام رشتهها و برآورد مدالهایمان چیست و امیدهایمان چه کسانی هستند ولی یک چیز مشخص است؛
مسئول اطلاعرسانی در مهمترین میدان ورزش کشور -هر چهار سال یکبار که شانس مدال ما در آن بیشتر از المپیک است- در کمیته المپیک و پارالمپیک هرکس که باشد، درنهایت تمام کاسهوکوزهها و ضعف و کاستیها سر او می شکند و قربانی ناکارآمدی مدیران ارشد خواهد شد! یعنی بعد از مسابقات و پس از اوجگیری انتقادات، او قربانی میشود! این کارنامه فاجعه در اطلاعرسانی کار یک نفر نیست اما گوشت دم توپ -طبق تجربه- بیشتر از یک نفر نیست و آنها که از این سکوت خبری سود برده و عمدا رسانهها را دور نگه میدارند تا کمبودها و مشکلات مدیریتی در این کاروان زیر نورافکن افکار عمومی نرود، پشت او مخفی میشوند تا سمتها و سفرهای بعدی را حفظ کنند!
شاید ندیده باشید: ناامیدترین تیم امید در بازیهای آسیایی؛ کاش یک نفر این طفل سر راهی فوتبال را گردن میگرفت!