تیم‌ها با قراردادهای چند ۱۰ میلیاردی بازیکن می‌خرند تا از آنها درون زمین و در کوران مسابقات استفاده کنند. البته که مصدومیت، محرومیت و حواشی بخش لاینفک از رشته پرطرفدار فوتبال است اما مربیان و مدیران باشگاه‌ها تمام تلاش خود را می‌کنند تا جلوی این خسارت‌ها را گرفته و تا حد ممکن، از پولی که بابت خرید ستاره‌ها می‌پردازند به نفع تیم و «درون مستطیل سبز» سود ببرند. حتی در مسیر کنترل بازیکنان جوان و احساساتی، از بازیکنان بزرگتر و با تجربه‌تر و آنها که با پیراهن تیم ملی میادین بزرگی را دیده‌اند، کمک می‌گیرند تا مانع خسارت به باشگاه شوند.
باز به مراتب دیده شده که تیم‌ها قید بازیکنی را با وجود توان فنی بالا، صرفاً به دلیل احتمال بروز حاشیه و شایعات زده‌اند. در تیم‌های بزرگی مثل پرسپولیس و استقلال همه چیز زیر ذره بین همه است و دیدیم رامین رضاییان به عنوان ستاره تیم ملی در جام جهانی، پشت در هر دو باشگاه ماند. حالا با تمام تلاش ها، گاه ناخواسته بازیکنی در کوران بازی و ضربان بالا کاری می کند، باز قابل تحمل است اما وقتی بازیکنی باتجربه، در تعطیلات لیگ، به دل حاشیه بزند، دیگر چه باید کرد؟ چه توقعی از جوانان باید داشت؟
انتظار از بازیکنی که در جام جهانی بازی کرده، به مراتب بیشتر از یک جوان جویای نام و تازه وارد است. آن هم بازیکنی که یاغی شده و مستقیم از باشگاه رقیب آمده و همه می دانند بیشتر از بقیه زیر ذره بین است. پرسپولیسی‌ها در ابتدای این فصل ابوالفضل جلالی را از استقلال به خدمت گرفتند، آنها دفاع چپ می‌خواستند و می دانستند خرید بازیکن از تیم رقیب، پتانسیل حواشی بسیاری دارد که می‌تواند مانع از کارایی آن بازیکن در طول فصل شود. اما روی شخصیت آرام جلالی حساب می کردند.
مشکل بزرگ جلالی تا امروز، فقط مصدومیت‌های متوالی او در سال‌های اخیر بود که اجازه نمی‌داد استقلال، بتواند به طور کامل در یک فصل از او استفاده و حتی تیم ملی را به همین دلیل از دست داد. با این وجود به خاطر شخصیت آرام و روحیه سر به زیر جلالی، پرسپولیسی‌ها حاضر شدند با این انتقال، ریسک کنند و حالا حسابی غافلگیر شده اند! او که از دقیقه ۳۰ بازی دوم، بخاطر مصدومیت از زمین خارج و بازی های حساس و مهمی مثل بازی با تراکتور و استقلال را از دست داد و هنوز هم به آمادگی ۱۰۰ درصدی نرسیده، طوری که تارتار مجبور شد تیکدری راست پا را به سمت چپ برد تا خلا جلالی را پر کند.
حالا در تعطیلات لیگ که قاعدتاً باید تمرکز جلالی روی بازگشت و رسیدن به اوج آمادگی باشد، ببینید که او چطور با دست خود برای خود و تیمش حاشیه درست کرد! او که مدعی شد هیچ‌وقت نگفته از کودکی دوست داشته به استقلال برود! در حالی که مکرر در رسانه‌های مختلف گفته بود از بچگی آرزو داشته روزی به استقلال بپیوندد! این را می‌دانیم که برخی با نگاه فوتبال آماتوری به بازیکنان جوان تازه وارد به این دو تیم توصیه می‌کنند این جمله نخ‌نما را که از بچگی عاشق این تیم بودم، را به رسانه‌ها بگویند!
در حالی که فوتبال حرفه‌ای شده و بازیکن باید بداند تا پایان عمر بازیگری احتمال وقوع هر اتفاقی هست، هواداران نیز با دسترسی به دریای اطلاعات و اخبار اینترنت، دیگر توقعی از تعصب و وفاداری به پیراهن از بازیکنان ندارند و در نهایت، خود بازیکنان با دیدن سرنوشت کسانی که پیش از این این اشتباه را کرده‌اند، باید درس عبرت گرفته و خود را به چاه نیندازند! حالا با جمیع جهات، یکی نیست از ابوالفضل جلالی بپرسد: پسر جان! مگر مجبوری؟!
چرا فکر میکنی عصر حجر است و فیلم و صدا و سند در کار نیست؟ چرا همه مردم مثل ماهی می بینی که حافظه کوتاه مدتی دارند و یادشان نیست که تا همین شش ماه قبل، شما کجا بازی می‌کردی و چه می‌گفتی! رسانه‌ای نیست که جلالی با آن مصاحبه کرده باشد و در آن، دم از استقلالی بودن -از اول عمر- نزده باشد! دلیل رفتن او از استقلال همین بود که انتظار داشت به اندازه ادعای علاقه‌اش به این پیراهن، به او بها و زمان بیشتری بدهند! دلیل انتخاب پرسپولیس هم این بود که لیاقتش را به استقلالی‌ها ثابت کند!
حالا وسط این همه سند و برهان، این ادعای نخ‌نما و کهنه را کجای دلمان بگذاریم؟ کاش روزی برسد که بازیکنان ما واقعاً حرفه‌ای شده، حرفه‌ای فکر کنند و حرفه‌ای حرف بزنند! و اگر قرار به عوام فریبی و تغییر جهت افکار عمومی و دادن آدرس غلط هم هست، با استخدام متخصصین رسانه این کار را از راه درست انجام دهند تا حواس مردم عادی از مشکل اصلی پرت شود! نه با این روش‌های نخ نما که حداقل ضررش، نادیده گرفتن سطح هوشمندی آن بازیکن است!
در همین ارتباط: ویدیو| تناقض عجیب در گفته ابوالفضل جلالی/ فلش بک به اشک‌های دیروز و قیاس با صحبت امروز!
