انگار تقدیر از کنار هم گذاشتن دو اتفاق در یک زمان مشخص و در یک جغرافیای واحد، قصد فرستادن پیامی آشکار داشته است؛ مجموعهای از حرفها که باید آنها را با آب طلا نوشت و بالای سر صندلی هر میز مدیریتی، نصب کرد! اینکه هر چقدر زحمت بکشی و تلاش کنی، مزد میگیری و اللهبختکی کسی موفق نمیشود!
اینکه در ورزش، فوتبال یا هر تخصص دیگر در دنیای امروز علم و مهارت، تمرین و ممارست، حرف اول را میزند نه اسم و رسم و کارنامه! اینکه لیاقت و حق، درون میدان مشخص میشود نه در حرف و ادعا یا در فضای مجازی و پیج اینستاگرامی! اینکه مدیر متخصص بابت هزینهکرد هر یک دلار از بیتالمال، به بازدهی و آورده آن نگاه میکند نه اینکه کنار ستارهها عکس بگیرد و نردبانی که از این منصب بسازد و به شهرت و ثروت و قدرت بیشتر برسد. اینکه در همه دنیا مدیران، با کارنامه قضاوت و نظارت میشوند و بالادستیهایشان، کار خود را گردن آن دنیا و حساب و کتاب الهی نمیاندازند!
در چهارمین روز بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا تیم امید فوتبال -که بیمسماترین اسم تاریخ ورزش جهان را بر پیشانی دارد و خود سرمربی و بازیکنان و همراهانش، کوچکترین امیدی به موفقیتش نداشتند!- در حالی که با یک گل از کره شمالی پیش افتاده بود، چهار گل خورد و با آمار و نمایشی خجالتآور از همان دور گروهی مسابقات حذف شد. و درست در همین روز چند جوان، به اصطلاح عامیانه با ۴تا دسته پلیاستیشن یک مدال طلا برای کاروان ورزشی ایران به ارمغان آوردند. در رشته فوتبال الکترونیک تیم ایران با پیروزی مقابل مالزی مدال طلا به گردن آویخت که سومین طلای ما بعد از هنرنمایی برادران نعمتی در کاراته و اولین نشان باارزش در یک رشته تیمی بود.
در بازیهای المپیک و آسیایی و مسابقاتی از این دست، یک مدال طلا ارزشی بیشتر از ۱۰۰ مدال نقره و برنز دارد. کشور ما مثل تمام کشورهای دیگر، هر چهار سال یک بار با کلی هزینه و کاروانی پروپیمان به مسابقات میآید تا برای کرسی چهارم جدول نهایی مدالی بجنگد. یک مدال طلا، یک مدال طلاست و فرقی نمیکند که شما در یک رشته تیمی و با اعزام کاروانی ۵۰ نفره به آن برسید یا در رشته انفرادی با فقط یک نفر!
برد تبلیغاتی فوتبال هم بعد از الزام قانون شرط سنی، از ۱۹۸۸ در المپیک و از ۲۰۰۲ در بازیهای آسیایی از بین رفت و کشورها در رشته فوتبال، صرفا برای تجربهاندوزی جوانان خود میآیند و فقط ما دنبال مدال فوتبال هستیم. جالبتر اینکه بدون آنکه طی ۴ سال کاری کرده باشیم، بدون برنامهریزی، مدیریت، نظارت و زحمت کشیدن، فقط امید داریم تا شاید فرجی شود!
هزاران دلار هزینه و لیگ داخلی تعطیل و تیم ملی ناقص، که چه؟ آقایان قرار است بروند و مدالی از بازیهای آسیایی برایمان بیاورند! حسرتی ۲۰ ساله که حالا ۴ سال دیگر به عمرش اضافه شد! مثل حسرت حضور در المپیک که تا الان ۵۱ ساله است! آخرین مدال ما در فوتبال، در ۲۰۰۶ دوحه به دست آمد که برنز بود و در تمام این سالها ما از یک روش امتحانپسداده و مردود، مدام پیروی کردهایم. اعتبار و پیشینه و کارنامه فوتبال ایران در آسیا را حراج و غرور ملی جریحهدار می شود، آنوقت در همان روز و همان بازیها چند تا جوان با دسته پلیاستیشن کاری میکنند که از عهده کاروانی ۵۰ نفره با لشکری از اسمها و ادعا که تریلی آن را نمیکشد برنمیآید!
در همین ارتباط: قابل توجه اهالی فدراسیون؛ در روز حذف تیم امید، تیم فوتبال الکترونیک ایران طلا گرفت!
آنهم نه این دوره، هر دوره! شوخی از این زشتتر با آقایانی که همه دکترای مدیریت دارند؟ برای این چهار جوان چه امکانات و تدارکاتی دیده شده بود؟ چقدر خرجشان شد؟ تنها اتفاقی که آنجا افتاد، این بود که چشم مدیران عشق سفر و حق ماموریت دلاری به آنجا نبود و چون کاری به کارش نداشتند، آدمهای لایق رفتند و طلا گرفتند! که البته از دوره بعد نورچشمیهای آقایان جانشین همین جوانان لایق خواهند شد چرا که حالا همه فهمیدند چنین رشتهای وجود دارد، میتواند به سفر برود، و طلا و پاداش بگیرد!
در تمام دنیا اصل اول مدیریت -چه در ورزش و چه در هر تخصصی- مقایسه هزینه و درآمد، زحمت و نتیجه است. یعنی به ازای هر یک سنت هزینه کردن بابت کاری و به ازای هر یک ساعت وقت گذاشتن در آن کار و صرف نیروی انسانی در آن تخصص، به پیامدها و دستاوردی که ممکن است به دست بیاید نگاه میکنند. آنوقت اگر ارزشش را داشت آن پول را میدهند و ن وقت را میگذارند و آن نیروی انسانی را حمایت میکنند. اما اینجا هر ۴ سال یک بار تیم امید را با یک روش تشکیل میدهند و بدون تمرین و تلاش خاصی اعزام میکنند و طبعا نتیجه هم شکست و فضاحت است، اما باز دست از این روش برنمیداریم چرا که مدیران ما مدیر هزینه هستند نه مدیر نتیجه و کار!
و البته که مدیران نالایق در پی هر شکست و ناکامی، سر جای خود مانده، ارتقا گرفته یا در نهایت از پستی به پست دیگر منتقل میشوند. بدون بازخواست بابت سوء مدیریت و لطماتی که به آبرو و اعتبار ورزش ایران زدهاند...
این ویدیو را هم از دست ندهید: شادی و اشک شوق تیم فوتبال الکترونیک ایران پس از قهرمانی