اظهارات الهویی در برنامه هفته گذشته فوتبال برتر، تعجب برانگیز بود؛ وی در بخشی از گفته هایش از سرمایه‌گذاری بر روی جوانی به نام امیر حسین محمودی، سخن گفت. بر اساس آن چه ما شنیده ایم، سرمایه‌گذاری بر روی جوانان از رده های پایه فوتبال ملی و باشگاهی شروع می شود و در آخر، تیم ملی با بکارگیری این جوانان، از نتایج این سرمایه گذاری بهره مند می شود.
تا به حال ندیده و نشنیده ایم که تیم ملی فوتبال یک کشور ادعا کند بر روی یک جوان، سرمایه گذاری کرده است. حتی ستاره اول فوتبال جهان؛ لئونل مسی هم اول از باشگاه شروع کرد و یک سال پیش از حضور در تیم ملی آرژانتین، در باشگاه بارسلونا فیکس شد و خود را نشان داد تا در سال ۲۰۰۵، اولین بازیش را برای تانگو انجام داد.
امیرحسین محمودی فوتبالیست آینده داری است، اما در شرایطی که هنوز بازیکن فیکس پرسپولیس نیست، دعوتش به تیم ملی می تواند در آینده فوتبالی او تاثیر منفی بگذارد. انگار عادت کرده ایم که سرنا را از سر گشادش بزنیم و حتی یک کار درست را هم از راه اصولی انجام ندهیم و گرنه کیست که نداند که نگهداری از یک بازیکن در پر قو، راه صحیح پرورش یک فوتبالیست نیست.
جوانانی مانند محمودی باید آن قدر قوی باشند که با درخشش، خود را به مربی باشگاهی تحمیل کنند نه این که فشار موقعیت آن ها در تیم ملی، باعث اجبار باشگاه برای بازی دادن آن ها باشد. کادر فنی تیم ملی شاید از وجود بازیکن جوانی که در باشگاهش فیکس نبوده و از نیمکت نشینی در تیم ملی ناراضی نیست، برای پایین آوردن میانگین سنی تیم ملی سود ببرند، اما به هم زدن مسیر رشد یک ستاره بالقوه، ظلمی است که در حق او و فوتبال ایران روا می شود.
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.
