سید حسین از نظر فنی جزو دروازه بان های قابل ایران در چند سال اخیر به حساب می‌آید ولی ناکامی او در بازی های بزرگ بیشتر به ذهن فوتبال دوستان مانده است. این که او با پیراهن استقلال هیچ دربی را در زمان قانونی مسابقه برنده نشد یا دریافت ۶ گل از انگلیس در جام جهانی، این که نام او در تمام ناکامی های سپاهان محرم به چشم می‌خورد و یا همین نمایش آخر او مقابل روسیه و دریافت دو گل بسیار بد -که اولی از بین پاهای او وارد دروازه شد و روی گل دوم واکنش سید حسین با ما که از پای گیرنده بازی را دنبال می‌کردیم تقریبا هیچ تفاوتی نداشت- که از گلر مبتدی هم بعید بود چه رسد به دروازه بانی با سابقه و تجربه او.
معمولا دروازه بان ها برای توپ‌های نزدیک تیرک شیرجه می‌زنند، بعضی شوت ها چرخشی و نیمه چرخشی- شوت‌های کات دار- هستند و تغییر جهت می‌دهند و برخی شوت ها در اواخر مسیر افت می‌کنند، در صحنه گل دوم روسیه روی ضربه ایستگاهی توپ هم به تیرک افقی نزدیک بود و هم به تیرک عمودی و سید هیچ کاری نکرد.
ناکامی یک دروازه بان در بازیهای بزرگ فقط جنبه فنی ندارد و می تواند ناشی از فشار روانی و اضطراب مسابقه، کمبود تجربه و اعتماد به نفس، تجربه های قبلی و غیره باشد. البته که هیچکدام این دلایل در مورد حسینی صدق نمی کند، سید حسین در ۳۴ سالگی نخواسته یا نتوانسته مشکلاتش در بازیهای بزرگ را حل کند، پس چرا باید به تیم ملی دعوت شود؟
متاسفانه لیست همیشه ثابت تیم ملی در دوره قلعه نویی این ذهنیت را بین دیگران، بخصوص دروازه بان ها ایجاد کرده که من هرچقدر هم خوب باشم به تیم ملی دعوت نمی شوم! و بقیه هر چه ضعیف، جای ثابتی دارند.
مسعود تلاشان - باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.