مسیر لیونل مسی با تیم ملی آرژانتین هرگز جاده‌ای هموار و پوشیده از افتخار نبود. او سال‌ها با شکست، اشک، ناکامی در فینال‌ها و مقایسه دائمی با دیگو مارادونا دست‌وپنجه نرم کرد؛ تا اینکه در سال‌های پایانی دوران ملی‌اش، این مسیر تلخ به داستانی فراموش‌نشدنی از افتخار و قهرمانی تبدیل شد. مسی و آرژانتین حالا چنان با یکدیگر گره خورده‌اند که تصور یکی بدون دیگری دشوار است، اما رسیدن به این نقطه مسیری طولانی و سخت داشت؛ مسیری که با یک کارت قرمز آغاز شد و با افتخاراتی به پایان رسید که نام او را برای همیشه در تاریخ فوتبال کشورش ثبت کرد.
اولین بازی ملی مسی در سال ۲۰۰۵ بیشتر به یک کابوس شباهت داشت. او تنها چند دقیقه پس از ورود به زمین در نخستین بازی خود مقابل مجارستان، در پی درگیری با ویلموس وانچاک از زمین اخراج شد و در حالی که اشک می‌ریخت، زمین را ترک کرد.
نام مسی در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان درخشید؛ جایی که در پیروزی پرگل ۶ بر صفر آرژانتین مقابل صربستان و مونته‌نگرو به میدان رفت. با این حال، رویای او در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل آلمان و در ضربات پنالتی به پایان رسید؛ در حالی که مسی تمام وقت‌های اضافه را روی نیمکت سپری کرد.
سال ۲۰۰۷ نخستین ناکامی او در فینال‌ها را به همراه داشت. آرژانتین در فینال کوپا آمریکا با نتیجه ۳ بر صفر مقابل برزیل شکست خورد؛ در حالی که مسی به‌تدریج جایگاه خود را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ستاره‌های تیم تثبیت می‌کرد.
دیگو مارادونا در سال ۲۰۱۰ هدایت تیم ملی آرژانتین را برعهده گرفت، اما جام جهانی برای این تیم با شکست سنگین ۴ بر صفر مقابل آلمان در مرحله یک‌چهارم نهایی به پایان رسید. انتقادها از مسی شدید بود. او نتوانست در این تورنمنت گلزنی کند و بار دیگر با مارادونا مقایسه شد.
سال ۲۰۱۱ نیز برای مسی بهتر پیش نرفت. آرژانتین در کوپا آمریکا که در خانه برگزار می‌شد، در ضربات پنالتی مقابل اروگوئه شکست خورد و از رقابت‌ها کنار رفت. این اتفاق انتقادها از مسی را افزایش داد و رابطه او با هواداران را به یکی از پرتنش‌ترین مقاطع خود رساند.
در سال ۲۰۱۴، مسی بیش از هر زمان دیگری به رویای قهرمانی جهان نزدیک شد. او آرژانتین را به فینال جام جهانی رساند، اما این تیم در وقت‌های اضافه مقابل آلمان شکست خورد. یک ناکامی دردناک دیگر برای مسی؛ چرا که او نتوانست دستاورد مارادونا را تکرار کند و آرژانتین را به قهرمانی جهان برساند.
یک سال بعد، آرژانتین در فینال کوپا آمریکا مقابل شیلی در ضربات پنالتی شکست خورد و بار دیگر موجی از درخواست‌ها برای کناره‌گیری مسی از تیم ملی به راه افتاد.
اما سال ۲۰۱۶ نقطه اوج این ناکامی‌ها بود. آرژانتین در فینال کوپا آمریکا سنتناریو بار دیگر در ضربات پنالتی مقابل شیلی شکست خورد و این بار مسی نیز پنالتی خود را از دست داد. پس از این شکست، او اعلام کرد که از فوتبال ملی خداحافظی می‌کند و گفت: «تمام شد.»
مسی در سال ۲۰۱۸ به تیم ملی بازگشت، اما رویای قهرمانی بار دیگر به تعویق افتاد. آرژانتین در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی مقابل فرانسه شکست خورد؛ دیداری که در آن کیلیان امباپه درخشید و جام همچنان از دسترس مسی دور ماند.
سال ۲۰۱۹ نیز با یک ناکامی دیگر همراه شد. آرژانتین در نیمه‌نهایی کوپا آمریکا مقابل برزیل شکست خورد؛ این در حالی بود که مسی در طول این تورنمنت یک گل به ثمر رساند و یک پاس گل داد.
اما سال ۲۰۲۱ نقطه عطف دوران ملی مسی بود. اسکالونی گروهی از بازیکنان را در کنار او قرار داد که توانایی ایجاد تفاوت در زمین را داشتند و این تحول در ورزشگاه ماراکانا به اوج رسید. مسی آرژانتین را به پیروزی مقابل برزیل و قهرمانی در کوپا آمریکا رساند؛ نخستین جام بزرگ او با تیم ملی. چند ماه بعد نیز با پیروزی مقابل ایتالیا در ومبلی، یک جام دیگر به افتخاراتش اضافه کرد.
داستان مسی در سال ۲۰۲۲ به اوج رسید. او آرژانتین را در جام جهانی قطر به قهرمانی رساند؛ آن هم در یکی از تماشایی‌ترین فینال‌های تاریخ این رقابت‌ها. مسی سرانجام رویایی را که در تمام دوران حرفه‌ای خود به دنبال آن بود، محقق کرد و جایگاه افسانه‌ای خود را در تاریخ فوتبال آرژانتین تثبیت کرد.
در سال ۲۰۲۴، آرژانتین یک قهرمانی دیگر در کوپا آمریکا به دست آورد. این تیم در فینال از سد کلمبیا گذشت و پیوند میان اسکالونی و ستاره بزرگ آرژانتینی بیش از هر زمان دیگری مستحکم شد.
سال ۲۰۲۶ نیز فصل پایانی این داستان بود. مسی در ۳۹ سالگی در آخرین حضور خود با پیراهن تیم ملی، در فینالی افسانه‌ای مقابل اسپانیا به میدان رفت و آرژانتین را تا وقت‌های اضافه پیش برد؛ پیش از آنکه به دوران ملی خود پایان دهد و میراثی ماندگار از خود بر جای بگذارد.
از اشک‌های نخستین کارت قرمز تا اشک‌های قهرمانی؛ از بازیکنی که هواداران خواهان کناره‌گیری‌اش از تیم ملی بودند تا کاپیتانی که آرژانتین را روی شانه‌های خود حمل کرد، مسی یکی از سخت‌ترین و در عین حال الهام‌بخش‌ترین داستان‌های تاریخ فوتبال را رقم زد.
همچنین بخوانید: مسی می‌رود، آرژانتین می‌ماند؛ اطمینان اسکالونی به آینده آلبی‌سلسته/ حالا فقط حس نوستالژی باقی می‌ماند
