امیر قلعه نویی در تاریخ فوتبال ایران بی‌رقیب، قهرمان چرخش در مواضع و ناهماهنگی بین رفتار و گفتار است. در کارنامه قلعه نویی به عنوان بازیکن، کاپیتان، مربی و سرمربی طی این چهار دهه، پیدا کردن مثالی از ثبات در عقیده و عمل در گذر زمان، واقعا کاری سخت و زمانبر است. نمونه‌ای مثل پایداری در رفاقت و پای دوستان خود ایستادن، چرا که به جز این استثنا -مرام و معرفت امیر در قبال رفقایش- و البته ادبیات همیشگی، امیر قلعه نویی تقریباً هر وقت، هرچه گفته، در عمل برعکس آن را انجام داده است.
مثال‌ها فراوان، همین بازگشت دوباره او به نیمکت تیم ملی را نگاه کنید؛ او که با وعده جوانگرایی و تزریق خون تازه به تیم، جانشین کیروش شد، او که منتقد استفاده از اسکلت ثابت مربی پرتغالی در جام جهانی ۲۰۲۲ بود و مدام از پیرترین تیم جام ایراد می‌گرفت، خودش همان تیم را ۴ سال مسن‌تر به جام جهانی ۲۰۲۶ برد!
او که خود در دهه ۶۰ و در اوج فراوانی ستاره‌های تکرار نشدنی -فقط تهران می‌توانست همزمان ۴ تیم ملی با فاصله بسیار کم نسبت به یکدیگر داشته باشد- در ۲۲ سالگی به دلیل لیاقت، بازوبند کاپیتانی شاهین بزرگ را بر بازو بست. سپس در ۳۹ سالگی در اوج جوانی برای مربیگری، با قرارداد نوبرانه تا آن زمان -سه ساله با اختیار تام- سرمربی استقلال شد و سالی ۱۰ ستاره نامدار و ملی‌پوش را کنار گذاشت تا با جوانانی که میدان داد، سال سوم قهرمان لیگ پنجم و سپس سرمربی تیم ملی -جای برانکو بعد جام جهانی ۲۰۰۶- شود.
اما چه در دوره اول تصدی نیمکت تیم ملی و چه دوره دوم -جای کیروش بعد جام جهانی ۲۰۲۲- حاضر به کنار گذاشتن ستاره های مسن و ناآماده و میدان دادن به جوانان نشد و نوبت دوم که از اساس زیرمیز زد و به کل منکر وجود استعداد جوان در فوتبال ایران شد! مردی که دوره بازی و مربیگری خود مرهون شجاعت مربیان و مدیران در اعتماد به جوانان بود و خودش، سمبل استعداد جوانان در هر دو عرصه!
از جوانگرایی که بگذریم، یکی از پرتکرارترین انتقادات قلعه نویی از کارلوس کیروش، این بود که همیشه می‌گفت مرد پرتغالی ارزشی برای لیگ برتر ایران قائل نیست. کارلوس کمتر به تماشای بازی‌ها می‌آمد و در یک مورد، وسط بازی خوابش برد تا قلعه نویی برای سالها از این اتفاق علیه مرد پرتغالی استفاده کند. البته که لیگ ما انصافا اغلب خواب اور و کارلوس هم همیشه در حرف و عمل، از سطح پایین لیگ شاکی و به همین دلیل جوانان را تشویق به لژیونر شدن برای پیشرفت می‌کرد.
حالا همان امیر قلعه نویی خود دقیقاً همان کار کارلوس را در ۷ هفته ابتدایی لیگ برتر بیست و ششم کرد! در هیچ کدام از بازی‌ها خود او و هیچ کدام از دستیاران پر تعدادش، مسابقات را از نزدیک به تماشا ننشستند که همین مسئله زمینه‌ساز بروز شایعات فراوان، از جمله عدم امضای قرارداد تمدید و نارضایتی او از مبلغ دستمزدش، شد.
از این بابت اتفاقی که امروز -سه‌شنبه ۲۱ مهر- در فولادشهر افتاد، کاملا تازگی داشت. سعید الهویی در جایگاه حاضر و مسابقه را از نزدیک تماشا کرد. انگار قلعه نویی دوباره با لیگ برتر آشتی کرده و مسابقاتش را قابل به تماشا دانسته است! چون بعید است الهویی با تصمیم شخصی به اصفهان فته باشد. البته انتخاب تقابل دو تیم سابق امیر برای تماشا نیز معنادار بود، جایی که یکی از بزرگترین منتقدان او رودرروی یکی از بزرگترین حامیانش، نشسته بود و البته که حامی قلعه نویی، بازی را باخت!