در صدر خبرهای داغ فوتبال، احتمال تعویق جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ قرار گرفته است؛ مسابقاتی که قرار است به میزبانی عربستان برگزار شود، اما شرایط منطقه‌ای، آینده زمان‌بندی آن را با ابهام روبه‌رو کرده است. رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا گفته است در صورت لزوم، امکان انتقال مسابقات به سال ۲۰۲۸ وجود دارد؛ هرچند برگزارکنندگان سعودی تأکید کرده‌اند که فعلاً برنامه‌ها طبق زمان‌بندی پیش می‌رود.
این اتفاق، اگر به تصمیم رسمی برای تعویق منجر شود، از دو جنبه برای فوتبال ایران قابل توجه خواهد بود.
نخست، تیم ملی ما که سرمربی‌اش بارها از روند آماده‌سازی، امکانات و شرایط اردوها گلایه کرده، ممکن است فرصت بیشتری برای رفع کاستی‌ها پیدا کند. البته این فرصت زمانی ارزشمند است که به برنامه‌ریزی بهتر و ارتقای کیفیت فنی منجر شود؛ وگرنه عقب افتادن موعد مسابقات، به‌خودی‌خود چیزی را در فوتبال ایران تغییر نمی‌دهد.
از سوی دیگر، تعویق احتمالی می‌تواند بحث ادامه همکاری با امیر قلعه‌نویی را نیز طولانی‌تر کند. فدراسیون از ادامه همکاری با سرمربی فعلی حمایت کرده است و اگر جام ملت‌ها دیرتر برگزار شود، طبیعتاً زمان بیشتری تا آزمون بزرگ بعدی تیم ملی باقی خواهد ماند. اما پرسش اینجاست که این زمان اضافه قرار است صرف ساختن تیمی بهتر شود یا فقط موعد قضاوت نهایی را عقب بیندازد؟
در فوتبال ایران، بارها از کمبود فرصت، امکانات و بازی‌های تدارکاتی گفته‌ایم؛ مسائلی که نمی‌توان اهمیتشان را انکار کرد. با این حال، هر فرصتی زمانی معنا پیدا می‌کند که خروجی آن در زمین دیده شود. اگر جام ملت‌ها به تعویق بیفتد، آیا قرار است تیم ملی هم یک قدم جلوتر برود یا فقط ساعت پاسخ‌گویی متوقف شود؟
البته هنوز تصمیم نهایی درباره زمان برگزاری جام ملت‌ها گرفته نشده و برگزارکنندگان عربستانی همچنان از ادامه آماده‌سازی طبق برنامه خبر می‌دهند. بنابراین فعلاً نه می‌توان از تعویق قطعی سخن گفت و نه از تغییر میزبان.
باید منتظر ماند و دید کنفدراسیون فوتبال آسیا چه تصمیمی می‌گیرد؛ اما برای فوتبال ایران، مسئله اصلی فقط این نیست که جام ملت‌ها چه زمانی برگزار خواهد شد. مسئله مهم‌تر این است که تیم ملی در فرصت باقی‌مانده، چه چیزی به دست خواهد آورد.
بیشتر بخوانید: چه روزگار غریبی است؛ حسرت سرمربی جاه‌طلب قرقیزستان را می‌خوریم!