هفته دهم لیگ برتر با برگزاری یک مسابقه، امروز پنجشنبه ۳۰ مهر ماه آغاز شد. تراکتور به عنوان تیم دوم جدول که هفته قبل در انزلی حاضر به بازی مقابل ملوان نشد، در خانه و با جنجال‌هایی که همه از آن خبر داریم، پذیرای صنعت نفت آبادان بود. تیمی که با محمد نوری تا پایان هفته هشتم بدون برد، در انتهای جدول جا خوش کرده و بعد از شکست برابر پرسپولیس، دست به تغییر سرمربی زد.
سیروس پورموسوی به عنوان جانشین نوری، جدال هفته نهم را از آلومینیوم ۲-۱ برد تا با اولین پیروزی فصل، ۷ امتیازی شده و خود را تا رتبه شانزدهم بالا بکشد. البته که می‌دانیم با همین رتبه نیز در پایان این فصل، تیم دوست داشتنی آبادان سقوط خواهد کرد که امیدواریم این اتفاق نیفتد و هنوز تا پایان فصل راه بسیاری باقیست.
اما نکته اینجاست که جواد نکونام در مصاف با تیم قعرنشین، آن هم در تبریز و در مسابقه‌ای که در حالت عادی ۳ امتیازش را همه برای تراکتور مدعی کنار گذاشته بودند، تیمش را با همان روشی به میدان فرستاد که در آخرین نمایش تا قبل این مسابقه -در لیگ نخبگان آسیا برابر الشمال- به میدان رفته بود! یعنی با ۵ مدافع!
اینجا کاری به ۲ تغییر ترکیب تراکتور نسبت به آن بازی و ورود سعید کریم آذر به ترکیب، جای زکی پور یا بازگشت علیرضا بیرانوند به ترکیب -که خیلی زود مصدوم شد و پارسا جعفری دوباره آمد- نداریم و مهم، نوع بازی و احتیاط تیم نکونام است.
سوال اینجاست که تراکتور، تیم هم امتیاز با پرسپولیس در کورس صدر جدول، با آن همه ستاره گران قیمت که دستمزد هر کدامشان به اندازه بودجه کل این فصل صنعت نفت آبادان است، اگر قرار باشد در خانه و با حمایت هواداران از پس قعرنشین لیگ بر نیاید، کی و کجا قرار است برنده شود؟ یا سوال درست‌تر اینکه جواد نکونام، کی و کجا قرار است تیمش را برای بردن و حمله کردن، ارنج کند و به میدان بفرستد؟!
ما هیچ کاری به نتیجه این بازی نداریم، چرا که مشکل تراکتور ربطی به مکان مسابقه، عنوان بازی و اسم حریف ندارد. تراکتور که پیش از شروع فصل محمد ربیعی را با این استدلال کنار گذاشت که این تیم باید در تمام تورنمنت‌ها مدعی باشد و برای قهرمانی بجنگد، چطور سراغ مربی رفت که به فوتبال دفاعی و دکترین ارجحیت گل نخوردن به بردن و گل زدن وفادار است؟!
تیمی که مدیرانش استدلال می‌کنند میلیون‌ها هوادار دارد و برای آنها مهمتر از نتیجه، بازی زیبا و تهاجمی است، چطور باید نمایش‌های تیم نکونام را تا پایان فصل تحمل کند؟ شرح تکراری هر بازی با هر تیم در هر تورنمنت؛ ۶۰ دقیقه دفاع مطلق و سپس استفاده از اشتباهات حریف و اتفاقات مسابقه برای زدن یک گل، و دوباره اداره بازی برای حفظ سه امتیاز با حداقل نتیجه!
سوال اینجاست که اگر حریف، مثل پرسپولیس، چنان اشتباه مرگباری مرتکب نشد، چه؟ یا اگر مثل شباب الاهلی گل زد و گل نخورد چه؟ تا کی می توان حواس همه را با فرافکنی و مصاحبه و حاشیه از اصل مشکل، پرت کرد؟
بیشتر بخوانید: تراکتور ۳ - صنعت نفت ۰/ برد مهم پس از هفته جنجالی