زمانی حضور یک ایرانی با هر عنوان در یک باشگاه خارجی، مثل گناه کبیره و جرم نابخشودنی بود. حمید علیدوستی در دهه ۶۰ و در اوج کیفیت و توانمندی فنی، به همین دلیل از تیم ملی خط خورد چرا که به یک باشگاه در سطح دوم فوتبال آلمان رفته بود. تفکری آنقدر غلط که فقط یک دهه دوام آورد و وقتی علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی به عنوان لژیونر به بوندسلیگا رفتند، همه به آنها افتخار کردیم.
ایران، برنده فینال های تمام ایرانی!
حالا در مسابقات جهانی کشتی دیدن ایرانی‌هایی که به خاطر پشت خط ماندن، دوبنده سایر کشورها را به تن کرده‌اند، برایمان عادی شده است. ما در سال ۲۰۱۳ حتی فینال قهرمانی جهان تمام ایرانی را هم تجربه کردیم که خوشبختانه طالب نعمت‌پور توانست سامان طهماسبی را مغلوب و طلا را برای کشورمان بیاورد. کشتی ما آنقدر استعداد دارد که در هر وزن، نفرات پشت خط مانده به راحتی دوبنده سایر کشورها را به تن می‌کنند.
البته که همیشه امیدواریم در رقابت رو در رو، برنده نماینده کشورمان باشد. بخصوص در فینالهای بعدی که احتمالش هم کم نیست. اتفاقی که در روز اول جهانی ۲۰۲۶ فرنگی افتاد و عبدالحمید پاپی با امتیاز بالا مغلوب پیام احمدی شد. این وسط حکایت آنها که بدون رضایت فدراسیون و به شکل بد پناهندگی، جلای وطن کرده‌اند، قطعاً تفاوت دارد. درست به همان اندازه بد و نلخ که با دیدن مربیان ایرانی به عنوان کوچ در تیم‌های ملی دیگر، سراپا غرور و سربلندی و افتخار می شویم.
جنوب شهری هایی که جای پرسپولیس، روی سکوی جهانی رفتند!
دیدن عکس‌های علیرضا دبیر کنار محمد بنا در سالن گرم آستانا در روز وزن کشی، برای ما غرور و حسرت را یکجا داشت. غرور از این بابت که کشور آذربایجان به عنوان یک قطب کشتی جهان -در کنار روسیه، آمریکا، ترکیه و ایران- هدایت تیم ملی خود را به آقای خاص کشتی فرنگی ما می‌دهد. پیش از این سایر کشورها به مربیان ایرانی رو آورده بودند اما حکایت یک غول مدعی، چیز دیگریست!
دیدن این دو عنواندار جهان کنار هم برای فوتبالی‌ها نیز معنای خوبی داشت. دو بچه جنوب شهر که هر دو آنقدر در فوتبال استعداد داشتند که می‌توانستند به پیراهن باشگاه محبوب خود یعنی پرسپولیس، برسند. پدر علیرضا دبیر مربی حسین عبدی و ناصر محمدخانی بود و محمد بنا در عارف، دروازه‌بان تیم بچه محل‌های علی پروین و پرویز قلیچ خانی، مهدی ابطحی و مجید جلالی، اما شر و شور و سر پر غرور این دو با فوتبال و رشته‌های گروهی آرام نمی‌گرفت، پس به سراغ کشتی رفتند.
چاقو دسته خودش را برید!
روز اول مسابقات جهانی فرنگی خلاف مثل معروف، چاقو دسته خود را برید و با تنها شکست کشتی‌گیران ایرانی، آن غرور جایش را به حسرت داد. البته که دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند و حسن رنگرز آنقدر خوب و موفق بوده که جایی برای محمد بنا نماند، با این وجود تنها باخت شاگردان رنگرز مقابل شاگرد محمد بنا در ۷۷ کیلو -سلیمانوف با دو اخطار علی اسکوی ما را در نیمه نهایی شکست داد- خیلی تلخ بود.
محمد بنا به احترام ایران، در این مسابقه کوچ شاگردش ننشست، اما کادر او ایرانی کم ندارد! صباح شریعتی به عنوان کوچ نشست که او هم پشت خط سنگین وزن‌های ایرانی بود و مدال جهانی خود را با آذربایجان گرفت، با بارها باخت برابر میرزازاد و یوسفی!
تقسیم کار بین مربیان ایرانی در فوتبال و کشتی!
البته که حکایت فردا چیز دیگری است. در فینال ۵۵ کیلو محمد بنا برای هدایت الدانیز عزیزلی خواهد آمد و حسن رنگرز، کوچ پیام احمدی خواهد نشست. تقابل رسمی و پنجه در پنجه مستقیم دو سرمربی قبلی و فعلی کشتی فرنگی ایران که بزرگترین افتخارات -مثل رکورد طلای المپیک و قهرمانی جهان- را برای ایران به ارمغان آورده‌اند. مصداق بارز یک چشم اشک و یک چشم لبخند!
برای محمد بنا به جز این مسابقه و سایر دیدارها برابر ایرانی‌ها، آرزوی موفقیت داریم. حالا که حرف از فوتبال شد، بد نیست بدانید حسن رنگرز نیز مثل علیرضا دبیر و محمد بنا و همه مازندرانی ها، یک فوتبالی تمام عیار است. بد نیست در ذهن خود، مبلغ دستمزد مربیان ایرانی فوتبال را با مربیان ایرانی کشتی مقایسه کنید! البته به سراغ کارنامه آنها و مقایسه افتخارات بین المللی مربیان کشتی با مربیان فوتبال نروید که آن وقت باید سر خود را به دیوار بکوبیم!