در تاریخ ۸۰ ساله ورزش مدرن نام حمید سوریان به عنوان پرافتخارترین ورزشکار در صدر همه می‌درخشد. ژنرال ۷ستاره که یک مدال طلای المپیک و ۶ مدال طلای جهانی دارد و تعریف قهرمانان رشته‌های مختلف ورزشی را از عنوان و افتخار عوض کرد.
تا قبل از ظهور سوریان، همه قهرمانان ما با رسیدن به فینال و قطعی‌شدن مدال، خود کار را تمام‌شده می‌دانستند اما سوریان آمد و ارزش طلا را به همه نشان داد. او در این مسیر آن‌قدر پیش رفت که سمبل افراط و تفریط شد! به گونه‌ای که وقتی در مسابقه‌ای شکست می‌خورد، دیگر هیچ انگیزه‌ای برای گرفتن مدال برنز نداشت! انگار قسم خورده بود که در کلکسیون مدال‌هایش، فقط طلا باشد! البته که برای انسانی به بزرگی حمید سوریان و این کارنامه، مدال نقره و برنز ارزشی نداشت و به حق در آن ویترین فقط باید طلا می‌درخشید.
حمید سوریان در ابتدای مسیر علیرضا دبیر به عنوان نایب رئیس او فعالیت می‌کرد. بعد خیلی بی‌سروصدا از جمع مدیران فدراسیون دبیر خارج شد و دیگر هیچ خبری از او نداشتیم تا این‌که به روال مسابقات جهانی، سر و کله‌اش در قزاقستان پیدا شد. وقتی حمید سوریان باشی، نمی‌توانی مثل آدم عادی به سالن بروی و کسی تو را نبیند و نشناسد! پس به سالن گرم هم رفت و به عنوان یک ایرانی به جوانان کشورمان روحیه و انگیزه می‌داد.
اما درست همان روزی که حمید سوریان را در عکس‌ها و گزارش‌های ارسالی از سالن گرم قزاقستان دیدیم، خاطره آخرین تصویر به‌جامانده از او به شکلی عجیب توسط قهرمان ایرانی در همان وزن تکرار شد! حمید سوریان برای گرفتن طلای المپیک ۲۰۱۶ ریو به تشک برگشت و شکست و اشک، آخرین تصویر او در حافظه ورزش‌دوستان ایرانی شد.
در ریو، سوریان که کشتی اول به‌خاطر وزن‌کم‌کردن مشکل داشت، برابر حریف ژاپنی در ۵۹ کیلو در حالیکه ۷-۰ جلو بود آمد تا ضربه فنی کند؛ هم از حریفان زهر چشم بگیرد، هم در سن بالا انرژی خود را تقسیم و حفظ کند تا برای مراحل بعدی و حریفان مهم‌تر بدنش خالی نکند. وزن هم کم کرده و به تحلیل رفته بود، پس به جای اداره کشتی ترجیح داد با یک پوئن دیگر کار را تمام کند. روشی که بعد از سوریان باب شد و دیگر نامداران جهان، از حسن یزدانی تا رشید سعدالله‌اف تقلید کردند. کار رقبا را در همان دقایق اول تمام و از اسم بزرگ و کارنامه خود استفاده کن! اما حمید روی اشتباه خودش گیر کرد به پل رفت و ضربه فنی شد! بلایی که در المپیک پاریس نیز برای دو قهرمان نامدار ما افتاد و خوشبختانه اعتراض به‌موقع و چلنج به داد ما رسید.
حالا در شهر آستانه، همین ماجرا در فینال ۶۰ کیلو فرنگی برای علی احمدی وفا مقابل یک ژاپنی دیگر تکرار شد! ژاپنی ۷-۱ در فینال عقب بود و کافیست جوان اهل ایذه، سر جایش می‌ایستاد تا فقط تماشا کند، اما اشتباه کرد و دست خود را به ژاپنی داد، کول‌انداز خورد و روی پل حتی چند ثانیه هم دوام نیاورد تا این باخت نوبرانه، همه را یاد سوریان بیندازد.
بیشتر بخوانید: هفت وزن، هفت مدال؛ سرها پایین، چشم‌ها گریان! خدا را شکر که امثال شجاع و بیرانوند کشتی‌گیر نشدند وگرنه چه بر سر مردم می‌آمد!