روز سوم در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ کشتی فرنگی، روز تاریخ سازی و رکوردشکنی ایران بود. چرا؟
- در تاریخ مسابقات جهانی این رشته ورزشی فقط شوروی سابق و پس از آن روسیه -به عنوان جانشین و وارث آن گنج عظیم از استعداد روی تشک و قدرت، پشت میزهای مدیریت- توانسته بود از عنوان قهرمانی خود در جهان دفاع کند. دیگر جرقه‌ها با اشباع یا بدون پشتوانه، حتی رنگ طلا هم نمی‌دیدند، از جمله خود ما بعد در ۲۰۱۴ که قهرمان جهان شدیم.
- رکوردهای این تیم از مدال‌ها بیشتر بود! روز سوم تنها عضو تیم ما که به نیمه نهایی نرسید، شناسایی شد.
- در پایان این روز، هر ۷ نفر ما روی سکو رفتند. با پیروزی دو نفر دیگر در نیمه نهایی و قطعی‌شدن مدالشان، برای اولین بار ۹ مدال در ۱۰ وزن به نام ما
۶۳ کیلو؛ ما باختیم یا ما را بازاندند؟ در هر حالت، تنها مدالی که از دست ما پرید!
تنها عضو تیم ۱۰نفره کشتی فرنگی ایران که به نیمه نهایی نرسید و با توجه به شکست برنده‌اش در نیمه نهایی عملا فردا نیز در شانس مجدد حضور ندارد و مدال نگرفت، اما ۸ امتیاز برای تیم آورد. محمدمهدی کشتکار سال قبل برنز گرفت، در یک‌چهارم به پسر نازاریان -اسطوره فرنگی بعد از کارلین- باخت و امیدوار بودیم او با پرچم بلغارستان در نیمه نهایی نماینده ارمنستان را ببرد تا رکورد ۱۰ مدال زنده بماند.
به سبک این دهه‌ها، دست به دعا داشتیم که ادموند نازاریان بتواند کارن اصلانیان را ببرد اما این روش هرگز جواب نداده و بازهم نداد! همان‌قدر که کشتی‌گیر ارمنستان حرمت نام بزرگ نازاریان را داشت و از رقیب بازنده تمجید می‌کرد، حسن رنگرز نیز در ویدیوهای منتشرشده عصبانی بود که داوران باعث باخت کشتکار شده‌اند تا ۱۰ مدال به ۱۰ ایرانی نرسد.
اما به نظر ما شکست ۸-۱ در مسابقات جهانی با وجود تمام ریزه‌کاری‌های کشتی، خیلی گردن داوری و اعمال نفوذ نیست و حرف‌های رنگرز را به حساب عصبانیت او می‌گذاریم. حتما که خودش در بازگشت فکری به حال این وزن خواهد کرد.
۸۷ کیلو؛ وقتی لیاقت، جلو دشمنی را گرفت تا SilverMan به آرزویش برسد!
جوان ۲۴ ساله ایرانی به آرزوی خود رسید و فردا شب می‌تواند انتقامش را بگیرد. علیرضا مهمدی قبل از عزیمت به قزاقستان گفت تکرار فینال المپیک است. فقط ۲۴ سال دارد اما در سه حضور متوالی خود در مسابقات جهانی و المپیک، سه بار به فینال رسیده و سه مدال نقره دارد.
مرد همیشه‌نقره‌ای حتما از الگوی یونس امامی در کشتی آزاد و طلسم‌شکنی او در همین بازی‌های آسیایی ناگویا استفاده خواهد کرد. او به مرد همیشه‌برنزی معروف است و کمتر از دو ماه قبل تمام قهرمانان جهان المپیک را در بازی‌های آسیایی برد و طلا گرفت. ضمنا دو ایذه‌ای دیگر این تیم، نقره گرفتند و سومی باید طلا ببرد تا از آملی‌ها عقب نمانند.
مهمدی در نیمه‌نهایی با اقتدار رقیب خود را به اصطلاح کشتی‌گیران توی تشک کرد تا در فینال فردا به مصاف نویکوف بلغار برود. حسن رنگرز در اوج عصبانیت بعد کشتی کشتکار، از مهمدی هم مثال آورد که چطور ناداوری‌ها دو بار می‌خواستند حقش را بدزدند. اما داوران که در کشتی ارمنستان و روسیه ۱۲ امتیاز روس را برگرداندند، بعد از رو کردن کشتی توسط قهرمان ما نه فقط امتیازات سالتو بارانداز و سپس خاک را دادند بلکه یک اخطار و دو امتیاز فنی هم به خاطر درگیر کردن پا به قهرمان ما دادند.
۶۷ کیلو؛ حسرت آذربایجانی‌ها از سال بعد به ما نرسد
سعید اسماعیلی پرامید ترین چهره ما دوباره به فینال رفت. کشتی‌گیر ۲۴ ساله و بی‌شکست ما در پاریس طلا گرفت و جهانی زاگرب تکرارش کرد و حالا سومین طلا را گرفته، چرا؟ چون در این وزن شلوغ و المپیکی فقط یک مدعی دارد، درست مثل سال‌هایی که رقابت بین یزدانی و تیلور گل سرسبد کشتی‌ها بود.
حسرت جعفرف در کنار تجربه سال‌های قبل، شانس استفاده از محمد بنا را هم داشت. قهرمان بزرگ آذربایجان در تمام این سال‌ها بعد از شکست به قهرمان ما مدال گرفته و برنده این کشتی، هرجا بهم برسند طلا می گیرد و بازنده نقره یا برنز، اما بعد از المپیک، سال قبل در فینال ۲-۱ به سعید ما باخت و امسال در نیمه نهایی، ۱-۱ مساوی به خاطر اخطار اول، دست سعید بالا رفت. زنگ خطر برای ما که توالی کم کردن اختلاف، سال بعد منجر به رفتن طلا روی سینه حسرت و ماندن حسرت در دل ما نشود.
۱۳۰ کیلو؛ دنیا با این طوفان چه خواهد کرد؟
فردین هدایتی تعریف کشتی در سنگین وزن را عوض کرد. در این سال‌ها که برخی خواستار حذف کشتی از المپیک بودند، بزرگترین بهانه آن‌ها سرد و کسل‌کننده بودن سنگین‌وزن بود؛ جایی که دو کشتی‌گیر با هر ملیت و در هر سال، فقط یکدیگر را هول می‌دادند و آن که زورش بیشتر بود، دستش توسط داور بالا می رفت!
اما فردین ما آمد و این بهانه را از بین برد. در ۱۳۰ کیلوگرم، در سرپا که اصلا نمی‌شود فن زد، در خاک هم که بلند کردن چنین وزنه‌ای کار هر کسی نیست چه رسد به یک جاندار که تکان می‌خورد! ولی فردین هدایتی مثل طوفان، هر کشتی روی تشک آمد به پایان سه دقیقه نرسیده حریف را بدون ازدست‌دادنِ امتیاز ضربه فنی می‌کرد و در فینال، رکوردی تاریخی به جا گذاشت و ۴۲ ثانیه برای گرفتن طلا زمان لازم داشت!
کشتی‌گیر مجار که سال قبل مقابل میرزازاده باخت، امسال خیلی امیدوار بود که با تغییر اسم نماینده ایران طلا بگیرد اما بلایی سرش آمد که او هم مثل بقیه آرزو کند کاش این طوفان ایرانی بعد از این دیگر روی تشک نیاید! اما خوشبختانه فردین ما تازه اولین تجربه جهانی‌اش بود و مثل همشهری‌اش در آزاد، حالاحالاها طلای این وزن در دنیا را به نام ایران نوشته‌اند!
۷۲ کیلو؛ طلا به یاد برادر
دانیال سهرابی را به یاد دارید؟ سال قبل در جهانی زاگرب تنها نماینده ما بود که شعار همیشگی حق‌کشی داوران را مصداق بخشید. ایران ۴ مدال طلا گرفته بود و مقابل قهرمان فرانسوی، سر و صورت دانیال پر از خون شد اما داوران مدام او را در خاک حریف می‌نشاندند. آخر کار برنز گرفت و امسال برای انتقام آمده بود.
دانیال بدون ازدست‌دادن امتیاز تا فینال آمد. خبری از اسماعیل غانم نبود، دانیال ضمن پاک کردن خاطرات تلخ سال قبل، در هر دو وقت اول و دوم ۲ امتیاز لازم را گرفت و روی بالاترین سکو رفت. دنیا دید که او طلایش را به برادرش که مبتلا به اوتیسم است هدیه داد، اگرچه داوران طبق قانون نگذاشتند عکس برادرش را روی تشک بیاورد.
۹۷ کیلو؛ هفتمین مدال در هفتمین حضور برای کاپیتان
هادی ساروی پیش از این از ۶ حضور قبلی در جهان المپیک ۶ مدال گرفته بود. کاری که حسن یزدانی در آزاد کرد و امیدواریم رکوردش امسال خراب نشود. کاپیتان تیم فرنگی پیش از این یک برنز المپیک و دو برنز جهان داشت و عین همین آمار طلا، اما امشب یک برنز دیگر جهان هم گرفت.
کاپیتان محجوب بدون لبخند روی تشک آمد. انگار اصلا حال و حوصله کشتی نداشت، اما یادش بود که به عنوان کاپیتان وظیفه دارد هفتمین مدال را در هفتمین‌وزن برای ایران بیاورد و به جوانان یادآوری کند که بعد از باخت خود را نبازند. ساروی در وزنی بود که مثل اسماعیلی فقط یک حریف برای طلا داشت که از بخت بد، این بار در نیمه نهایی به او خورد.
البته که حرف و حدیث در کشتی سرکیسیان روس با هادی زیاد است اما مهم اینجاست که هفتمین نماینده ما هفتمین مدال را گرفت و ساروی در هفتمین حضور، باز هم دست خالی برنگشت.
رفتار ساروی و بقیه نقره و برنزی‌های ما -چه در قبال مردم که سرشان پایین بود و شرمنده، و چه در قبال تیم و مسئولیت‌پذیری- در کنار کاری که فردین و دانیال پس از طلا در قبال مربیان خود کردند، ضمن مقایسه ذهنی ورزش‌دوستان بین کشتی‌گیران و سایر رشته‌ها، این سوال را هم ایجاد کرد که کدام‌یک باارزش‌تر بود: مدال ها و قهرمانی و رکوردها یا اخلاق و انسانیت و پهلوانی یک قهرمان؟!
بیشتر بخوانید: طلای سنگین وزن، قبل از جهانی از خاک ایران خارج نشد؛ فردین تعریف کشتی در سنگین وزن را عوض کرد