۲۹ دی ۱۳۹۴، سارا عبدالملکی، ملی‌پوش راگبی ایران، در مسیر بازگشت از کرمانشاه به تهران دچار سانحه رانندگی شد. خودروی او واژگون شد و این ورزشکار جوان آسیب‌های بسیار شدیدی دید؛ حادثه‌ای که زندگی ورزشی و شخصی او را تحت تأثیر قرار داد و نامش را در فهرست قربانیان حوادث رانندگی در جامعه ورزش قرار داد.
قرار نیست با یادآوری این اتفاقات، خاطره تلخ آن‌ها را برای خانواده‌های داغدار و آسیب‌دیدگان زنده کنیم یا حوادث گذشته را بیش از اندازه شخم بزنیم. مواردی از این دست کم نیست و هرکدام می‌تواند برای خانواده‌ای یادآور روزهای بسیار سختی باشد؛ اما گفتن از این اتفاقات، وقتی هدف جلوگیری از تکرار آن‌ها و نجات جان انسان‌هاست، نه‌تنها لازم، بلکه ضروری است.
در فاصله این سال‌ها، ورزش ایران بارها با خبر تصادف ورزشکاران، واژگونی خودروها و اتوبوس‌های تیمی و از دست رفتن چهره‌های جوان ورزشی روبه‌رو شده است؛ حوادثی که مرور کوتاه آن‌ها نشان می‌دهد امنیت سفر ورزشکاران همچنان موضوعی جدی و قابل پیگیری است.
در همین راستا بخوانید: آخرین شرایط مصدومان واژگونی اتوبوس تیم بسکتبال آکادمی سحر
مرور چند حادثه تلخ در جاده‌ها و خیابان‌های ایران
۲۹ دی ۱۳۹۴؛ سارا عبدالملکی: ملی‌پوش راگبی زنان ایران در مسیر بازگشت از کرمانشاه به تهران، حوالی قزوین، با خودروی شخصی دچار سانحه و واژگونی شد. شدت جراحات او به حدی بود که آسیب جدی نخاعی و دوره درمانی طولانی را پشت سر گذاشت.
۳۱ تیر ۱۳۹۵؛ بهادر مولایی: وزنه‌بردار ملی‌پوش ایران در محور هراز، سرنشین خودروی پرایدی بود که با یک دستگاه نیسان برخورد کرد. در این حادثه پدربزرگ مولایی جان باخت و این قهرمان وزنه‌برداری با جراحات سنگین در بیمارستان بستری شد.
۲ مرداد ۱۳۹۶؛ زینب ساسانیان: ملی‌پوش دوچرخه‌سواری ایران در خیابان دانشگاه اردبیل بر اثر برخورد خودرو با درخت جان خود را از دست داد. این حادثه یکی از تلخ‌ترین اتفاقات ورزشی آن سال بود.
۱ بهمن ۱۳۹۶؛ اتوبوس خونه‌به‌خونه بابل: اتوبوس حامل بازیکنان این تیم در محدوده آب‌اسک جاده هراز با یک دستگاه پراید برخورد کرد. راننده پراید به دلیل انحراف به چپ وارد مسیر اتوبوس شده بود و یکی از بازیکنان خونه‌به‌خونه نیز از ناحیه پا آسیب سطحی دید.
۹ بهمن ۱۳۹۶؛ مهدی قائدی: خودروی حامل بازیکن وقت استقلال در بزرگراه امام علی(ع) بوشهر واژگون شد. این حادثه پنج مصدوم داشت و قائدی به دلیل شدت جراحات و خونریزی داخلی تحت عمل جراحی قرار گرفت.
۱۷ تیر ۱۳۹۷؛ سردار آزمون: مهاجم تیم ملی فوتبال کشورمان با خودروی شخصی خود در محور نکا به بهشهر و حوالی روستای کمیشان درگیر تصادف زنجیره‌ای شد. در این حادثه حدود ۱۰ خودرو با یکدیگر برخورد کردند و آزمون نیز از ناحیه زیر چانه آسیب دید.
۱۲ اسفند ۱۳۹۷؛ جلال طالبی: سرمربی سابق تیم ملی فوتبال هنگام خروج از یک فروشگاه در تهران با موتورسیکلتی که با سرعت از پیاده‌رو عبور می‌کرد، برخورد کرد. این حادثه به آسیب‌دیدگی رباط صلیبی و مینیسک زانوی او منجر شد.
۲۳ اسفند ۱۳۹۹؛ اتوبوس شهرداری نوشهر: اتوبوس حامل بازیکنان و کادر تیم فوتبال شهرداری نوشهر در جاده کرج ـ چالوس، پس از برخورد بهمن واژگون شد و از مسیر خارج شد. در این حادثه علی ناصریان، بازیکن این تیم، جان باخت و ۱۹ نفر مصدوم شدند.
۵ مرداد ۱۴۰۲؛ محمد عجمی: بازیکن جوان صنعت نفت آبادان در جاده اروندکنار بر اثر سانحه رانندگی جان خود را از دست داد. عجمی که به‌تازگی به تیم بزرگسالان صنعت نفت دعوت شده بود، یکی از استعدادهای آینده‌دار فوتبال آبادان به شمار می‌رفت.
۴ مرداد ۱۴۰۲؛ بازیکنان جوان ذوب‌آهن: چهار بازیکن تیم زیر ۱۸ سال ذوب‌آهن پس از پایان تمرین در جاده فولادشهر دچار سانحه رانندگی شدند. در این حادثه علی بخشی جان باخت و سه بازیکن دیگر نیز آسیب دیدند.
۳ دی ۱۴۰۲؛ ملیکا محمدی: خودروی حامل سه بازیکن تیم فوتبال خاتون بم در ورودی شهر بم واژگون شد. ملیکا محمدی، ملی‌پوش فوتبال زنان ایران، در این حادثه جان باخت و بهناز طاهرخانی و زهرا خواجویی نیز مصدوم شدند.
۱۱ مرداد ۱۴۰۴؛ رضا نجفی: بازیکن پیشین تیم امید فجرسپاسی در یک سانحه رانندگی دچار جراحات شدیدی شد و جان خود را از دست داد. خبر درگذشت این بازیکن جوان بار دیگر فوتبال ایران را در سوگ فرو برد.
۱۷ آبان ۱۴۰۵؛ اتوبوس تیم بسکتبال آکادمی سحر: اتوبوس حامل اعضای تیم بسکتبال بانوان آکادمی سحر در مسیر بازگشت از آبادان به تهران، در کیلومتر ۷۳ محور اهواز ـ اندیمشک واژگون شد. در این حادثه شماری از اعضای تیم مصدوم شدند و تعدادی از آن‌ها در بیمارستان تحت درمان قرار گرفتند.
امنیت سفر ورزشکاران؛ مسئولیت با چه کسی است؟
این‌ها تنها بخشی از حوادثی است که در سال‌های گذشته (تقریبا ۱۰ سال اخیر) برای ورزشکاران و اعضای تیم‌های ورزشی در جاده‌ها و خیابان‌های ایران اتفاق افتاده است. در کنار این موارد، حوادث دیگری هم وجود دارد که شاید به اندازه این اتفاقات بازتاب رسانه‌ای نداشته‌اند؛ اما هرکدام می‌توانستند به بهای از دست رفتن جان یک انسان تمام شوند که بعضا هم شده اند.
در بررسی این پرونده‌ها نمی‌توان برای همه حوادث یک علت واحد در نظر گرفت. گاهی خطای راننده، سرعت غیرمطمئنه یا بی‌احتیاطی عامل اصلی بوده، گاهی شرایط نامساعد جوی و وضعیت مسیر نقش داشته و در بعضی موارد نیز اطلاعات کافی درباره علت نهایی تصادف منتشر نشده است. با این حال، تکرار چنین اتفاقاتی پرسش‌های جدی درباره ایمنی جاده‌ها، کیفیت خودروها و نظارت بر ناوگان حمل‌ونقل ایجاد می‌کند.
عوامل وقوع حوادث بعضا جبران‌ناپذیر
رانندگی کم‌دقت، خستگی و خواب‌آلودگی، سرعت غیرمجاز و بی‌توجهی به شرایط مسیر همچنان از خطراتی هستند که جان مسافران را تهدید می‌کنند. در سوی دیگر، وضعیت نامناسب برخی جاده‌ها، کمبود روشنایی و تجهیزات ایمنی، خودروهای فرسوده یا فاقد استانداردهای لازم و ضعف نظارت بر سلامت فنی وسایل نقلیه، خطر سفرهای جاده‌ای را بیشتر می‌کند.
در این باره بخوانید: اتوبوس تیم بسکتبال سحر واژگون شد؛ کار چند بازیکن به بیمارستان کشید
حس مسئولیت‌پذیری «مسئولان» کجاست؟
وقتی پای سفرهای ورزشی به میان می‌آید، مسئولیت‌ها نیز باید جدی‌تر دیده شود. باشگاه‌ها و فدراسیون‌ها باید از سلامت فنی اتوبوس‌ها، صلاحیت رانندگان، رعایت زمان استراحت و شرایط ایمن سفر اطمینان حاصل کنند. شرکت‌های حمل‌ونقل و دستگاه‌های مسئول نیز نمی‌توانند از زیر بار نظارت و پاسخ‌گویی شانه خالی کنند. پدران و مادران این ورزشکاران با اعتماد کامل به همین مسئولان حاصل زندگی شان را به این قبیل افراد می سپارند و توقع می رود از بهترین و استانداردترین راننده‌ها و وسایل نقلیه برای جابجایی شان استفاده شود. اما کافیست یک راننده خسته یا ناشی یا یک خودروی دستجمعی غیراستاندارد همه زحمات خانواده‌ها را از بین ببرد و منجر به از دست رفتن فرزندان شان شود یا در صورت زنده ماندن با آسیب‌های بعضا جبران ناپذیر مواجه شوند.
ورزشکاران برای تمرین، مسابقه و افتخارآفرینی راهی شهرهای مختلف می‌شوند؛ آن‌ها نباید در مسیر رسیدن به میدان مسابقه، با خطراتی روبه‌رو باشند که می‌توان با نظارت بهتر، خودروهای ایمن‌تر، جاده‌های استانداردتر و رانندگی مسئولانه از وقوعشان جلوگیری کرد.
لااقل این زنگ خطر را جدی بگیرید
حادثه اتوبوس بسکتبالیست‌های آکادمی سحر باید زنگ خطری جدی برای همه متولیان باشد. قرار نیست هر بار پس از واژگونی یک اتوبوس یا تصادف یک ورزشکار، چند روزی ابراز تأسف کنیم و بعد همه‌چیز به فراموشی سپرده شود. اگر قرار است از تکرار این حوادث جلوگیری کنیم، باید پیش از آنکه خبر تلخ دیگری منتشر شود، برای ایمنی سفرها چاره‌ای اساسی اندیشید؛ چون هیچ مسابقه و افتخاری ارزش به خطر افتادن جان انسان‌ها را ندارد.
بیشتر بخوانید: آخرین خبر از وضعیت پریا مهرمند پس از واژگونی اتوبوس
