سامان قدوس از جمله بازیکنانی بود که از ابتدای هزاره سوم شانس حضور در تیم ملی را پیدا کردند. بازیکنانی که برخی دورگه و برخی دیگر صددرصد ایرانی اما متولد یا بزرگ شده کشوری دیگر بودند. آنها که اولین بار در دوران برانکو و به سردمداری فریدون زندی، توانایی‌هایشان دیده شد و همین حالا دنیس اکرت، آخرین نمونه و نماینده از این جمع است.
سامان قدوس در نامه خداحافظی چه‌ها نوشته و به چه نکاتی اشاره کرده بماند. اینکه او یکی از متفاوت‌ترین بازیکنان تیم ملی ما در نسل فعلی بود و به معنای واقعی، یک الگوی حرفه‌ای هم بر کسی پوشیده نیست. هرگز حاشیه‌ای ایجاد نکرد و هر کجا به او نیاز بود، به میدان رفت. آخرین پلی میکر یا بازی ساز انصافاً تمام توانش را برای تیم ملی گذاشت و به معنای واقعی -نه در شعار- سرباز تیم ملی بود.
اما همه اینها، همه تفاوت‌های سامان قدوس با بقیه نبود. او در قدم آخر و خداحافظی هم تفاوتش را با سایرین به رخ کشید! نه در جملات و کلمات -که هر کس می‌تواند مشاور داشته باشد- بلکه در خود نگاه به مسئله پایان حضور در تیم ملی، تفاوتی که میان فرهنگ اروپایی‌ها با فوتبالی های داخل کشورمان کاملاً مشهود است و زمانی که بازیکن، مربی هم می‌شود، تغییر نمی کند!
سامان، روزی که به او نیاز داشتیم و دعوت شد، آمد و حالا هم منتظر نمانده تا در پروسه تغییر نسل، کنارش بگذارند یا جوانی بیاید و از او رد شود. قطعاً او هنوز هم می‌تواند فوتبال بازی کند، اما آنچه که ما فقط شعارش را می‌دهیم برای آنها فصل الخطاب است! یعنی رفتن در اوج، بازیکن ملی شان و شخصیتی دارد که نباید منتظر شود کنارش بگذارند. خودش با عزت و احترام می‌رود.
نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که سامان الگوی بقیه باشد، آنها که در آستانه ۴۰ سالگی و با وجود کیفیت یک دهم سامان، و اشتباهاتی ۱۰۰ برابر او، هنوز با تمام قوا میل سفر، پاداش دلاری و افزایش رکورد را حفظ و البته که در ادعا، هنوز از همه بهترند!
در همین ارتباط: ۹ سال با پسری از مالمو در ایران؛ سامان از اسکاندیناوی آمد و نبض یوز را گرفت/ مروری بر کارنامه قدوس در تیم ملی