تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ نتوانست از مرحله گروهی عبور کند؛ ناکامیای که با توجه به انتظاراتی که از نسل باتجربه فوتبال ایران وجود داشت، تلختر از همیشه به نظر میرسید.
شاگردان امیر قلعهنویی در سه مسابقه برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر به تساوی رسیدند و با سه امتیاز در رده سوم گروه خود قرار گرفتند؛ در حالی که صعود به مرحله بعد تا آخرین لحظات هم دور از دسترس نبود، اما نتایج سایر مسابقات به سود ایران رقم نخورد.
پایانی تلخ با کوهی از انتقاد
این پایان تلخ، مسئولیت قلعهنویی را برای بازسازی تیم ملی سنگینتر کرد. سرمربی ایران پس از جام جهانی فرصت داشت با چند مسابقه تدارکاتی، نقاط ضعف تیمش را شناسایی کند و برای آینده برنامه تازهای داشته باشد؛ اما دو آزمون مهم مقابل ازبکستان و روسیه هم نتوانستند تصویر امیدوارکنندهای از تیم ملی ارائه کنند. ایران در ۲ مهر برابر ازبکستان با نتیجه ۳ بر یک شکست خورد و پنج روز بعد نیز در کازان مقابل روسیه با دو گل مغلوب شد.
دو شکست متوالی برابر ازبکستان و روسیه، زنگ خطری جدی برای کادر فنی بود؛ بهخصوص اینکه تیم ملی باید خود را برای رقابتهای آینده و جام ملتهای آسیا آماده کند. در چنین شرایطی، تورنمنت چهارجانبه بصره میتواند فرصتی برای تغییر فضا، ارزیابی نفرات تازه و بازگرداندن اعتمادبهنفس به تیمی باشد که از جام جهانی با دست خالی برگشته است.
شروع خوب اما نصفه و نیمه
قلعهنویی در این مسابقات به سراغ جوانترها رفته و در دیدار نخست مقابل فلسطین نیز فرصت حضور در ترکیب را به چند چهره تازه داد. پیروزی دو بر صفر برابر فلسطین ۱۰ نفره، با گلهای سردار آزمون و صالح حردانی، گرچه شروع بدی برای ایران نبود؛ اما مسابقه با عراق داستان متفاوتی دارد. میزبان با حمایت هوادارانش به میدان میآید و شاگردان گراهام آرنولد هم انگیزه زیادی دارند تا برابر رقیب سنتی خود نتیجه بگیرند.
در همین راستا بخوانید: قلعهنویی باعث اخراج سرمربی تیم ملی عراق میشود؟

فرصت رهایی هرچند موقت!
برای امیر قلعهنویی، این مسابقه فقط یک دیدار دوستانه دیگر در تقویم تیم ملی نیست. پیروزی در بصره و کسب عنوان قهرمانی این تورنمنت میتواند پس از ناکامی در جام جهانی و شکستهای تدارکاتی برابر ازبکستان و روسیه، دستاوردی روحیهبخش و فرصتی برای رهایی موقت از فشار انتقادات باشد؛ هرچند روشن است که یک جام دوستانه نمیتواند ناکامی بزرگ در مهمترین میدان فوتبال جهان را جبران کند.
با این حال، تیم ملی برای عبور از فضای انتقادی ماههای اخیر به نشانههایی از پیشرفت نیاز دارد؛ نشانههایی که باید در زمین مسابقه دیده شوند، نه فقط در وعدههای کادر فنی. دیدار با عراق میتواند محک جدیتری برای نسل تازه تیم ملی باشد و مشخص کند قلعهنویی تا چه اندازه در مسیر بازسازی ترکیب و پیدا کردن چهرههای قابل اتکا پیش رفته است.
امیر در بصره به دنبال جام است؛ جامی که شاید بهتنهایی مرهم زخم جام جهانی نباشد، اما میتواند نخستین قدم برای بازگرداندن اعتماد به تیم ملی و حتی آشتی دوباره بخشی از مردم با فوتبال ملی باشد. آن هم در مسابقهای برابر عراق؛ کشوری که خاطره هشت سال جنگ با آن هنوز در حافظه تاریخی مردم ایران زنده است.
بیشتر بخوانید: آمار ۵ نبرد اخیر ایران - عراق؛ دست بالا را کدام تیم دارد؟
