شنبه ۳۰ آبان ۱۴۰۵ - ۰۷:۳۰
۰ |
۰

از فرار، ۳ بار جواب منفی در خواستگاری و خیابان‌خوابی تا نشستن بر تخت پادشاهی آسیا؛ داستان باورنکردنی پسری که نگهبان نشد!

علیرضا بیرانوند
زمان مطالعه: ۸ دقیقه

زندگی علیرضا بیرانوند داستانی فراتر از یک مسیر فوتبالی است؛ از خوابیدن حوالی میدان آزادی و ظرف‌شویی برای پیدا کردن جای خواب تا فتح قله فوتبال آسیا.

بالاخره طلسم ۲۲ ساله شکست. علیرضا بیرانوند در بانکوک به افتخاری رسید که سال‌ها از فوتبال ایران دور مانده بود. او با عبور از سالم الدوسری و فراس البریکان، مرد سال فوتبال آسیا شد تا نامش را برای همیشه در تاریخ فوتبال قاره ثبت کند. اتفاقی که فقط به دلیل شکستن یک طلسم قدیمی اهمیت ندارد؛ بیرانوند به نخستین دروازه‌بان تاریخ جوایز بهترین بازیکن سال AFC تبدیل شد که این عنوان را به دست می‌آورد. او همچنین تنها دروازه‌بانی است که دو بار در جمع سه نامزد نهایی این جایزه قرار گرفته است.

اما شاید برای درک بهتر بزرگی این اتفاق، باید کمی به عقب برگردیم؛ به روزهایی که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد پسر نوجوانی که بدون اطلاع خانواده و با جیب تقریبا خالی راهی تهران شده بود، روزی روی سکوی افتخار فوتبال آسیا قرار بگیرد.

زندگی بیرانوند آن‌قدر فراز و نشیب داشته که اگر کسی تمام اتفاقات آن را کنار هم بگذارد، شاید تصور کند با فیلمنامه یک اثر سینمایی روبه‌رو است؛ از فرار از خانه و خوابیدن در خیابان‌های تهران گرفته تا ظرف‌شویی، رفتگری، ۴بار خواستگاری رفتن و سرانجام رسیدن به یکی از بزرگ‌ترین افتخارات تاریخ فوتبال ایران.

مردی که برای رسیدن به رویایش از خانه گریخت!

داستان زندگی بیرانوند از همان ابتدا شبیه یک فیلم سینمایی بود. خانواده او موافق نبودند که در آن سن‌وسال راهی تهران شود و فوتبال را دنبال کند، اما علیرضا تصمیم خودش را گرفته بود. او که رؤیای فوتبالیست شدن در سر داشت، بدون اطلاع خانواده و در شرایطی که پول چندانی هم در اختیار نداشت، مخفیانه راه تهران را در پیش گرفت؛ سفری که قرار بود سرنوشت زندگی‌اش را تغییر دهد.

بیرانوند در آن روزها نه پشتوانه مالی خاصی داشت و نه کسی منتظرش بود تا دستش را بگیرد. او فقط یک رویا داشت و برای رسیدن به آن حاضر بود سخت‌ترین شرایط را تحمل کند. نوجوانی که در چنین شرایطی وارد تهران شده بود، باید هم‌زمان با مشکلات مالی، پیدا کردن سرپناه و البته رقابت برای رسیدن به فوتبال حرفه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کرد.

شب‌هایی که میدان آزادی سقف خانه بیرانوند بود

بیرانوند برای دنبال کردن رویای فوتبالیست شدن، روزهای بسیار سختی را در تهران پشت سر گذاشت. او در مقطعی شب‌ها اطراف میدان آزادی می‌خوابید و با دست‌فروش‌های آن منطقه رفاقت پیدا کرده بود. شرایط به شکلی بود که حتی برای پیدا کردن یک جای خواب مجبور شد به کار کردن در مشاغل مختلف تن بدهد. او ابتدا در یک کارگاه خیاطی مشغول به کار شد و شب‌ها تا ساعت دو کار می‌کرد تا بتواند همان‌جا بخوابد. صبح زود هم دوباره کارش را شروع می‌کرد و در کنار آن تمرین فوتبال را دنبال می‌کرد.

علیرضا بیرانوند

پس از آن‌که مسیر حضورش در تیم نفت تهران فراهم شد، دوباره مشکل محل اقامت پیدا کرد. این بار به یک پیتزافروشی رفت و از صاحب آن خواست در ازای کار کردن، اجازه بدهد شب‌ها همان‌جا بخوابد. شستن ظرف‌ها و تمیز کردن محل کار، بخشی از بهایی بود که بیرانوند برای ادامه رویایش پرداخت می‌کرد.

او حتی در کارواش هم کار کرد. مدتی بعد نیز برای تأمین هزینه‌های زندگی به رفتگری در شهرداری تهران روی آورد و صبح‌ها پارک خزانه بخارایی را تمیز می‌کرد. خودش از آن روزها به‌عنوان یکی از سخت‌ترین مقاطع زندگی‌اش یاد کرده و بارها گفته هیچ‌وقت از کارهایی که برای رسیدن به فوتبال انجام داده، خجالت نکشیده است.

بیرانوند ۳ بار «نه» شنید!

اما داستان زندگی بیرانوند فقط به فرار از خانه، خیابان‌خوابی و کارهای سخت دوران نوجوانی محدود نمی‌شود. او در زندگی شخصی‌اش هم مسیر چندان همواری نداشت. علیرضا خیلی زود ازدواج کرد و همسرش از بستگان نزدیک او و دخترعمویش است، اما رسیدن به این ازدواج هم برای دروازه‌بان شماره یک فوتبال ایران چندان ساده نبود.

بیرانوند که از همان دوران جوانی عاشق همسرش شده بود، برای ازدواج با او سه بار به خواستگاری رفت و هر سه بار جواب منفی شنید. دلیل این مخالفت‌ها هم شرایط مالی و فوتبالی او در آن مقطع بود؛ چراکه هنوز به چهره شناخته‌شده‌ای در فوتبال تبدیل نشده و از نظر اقتصادی هم وضعیت باثباتی نداشت.

خود بیرانوند درباره آن روزها روایت جالبی دارد: خب عاشق شدن همین دردسرها را هم دارد. من عاشق همسرم شدم و جز او به زن دیگری برای ازدواج فکر نمی‌کردم. آن موقعی که برای اولین بار به خواستگاری رفتم فوتبالیست مطرحی نبودم و پولی هم نداشتم. برای همین جواب رد شنیدم. این اتفاق سه بار افتاد تا بالاخره برای چهارمین بار جواب مثبت را گرفتم.

روایت همسر بیرانوند از این ماجرا هم شنیدنی است. او درباره مخالفت خانواده‌اش گفته بود: خب من و علیرضا همدیگر را دوست داشتیم، ولی هر پدر و مادری آرزوی خوشبختی بچه‌هایشان را دارند. در آن موقع خانواده من راضی نمی‌شدند و الان که خودم مادر هستم، واقعا درک می‌کنم. کاش الان پدر و مادرم زنده بودند و از آن‌ها به خاطر همه چیز تشکر می‌کردم. شاید سختگیری‌های آن‌ها نبود، علیرضا هم سفت و سخت تلاش نمی‌کرد. به طور کلی این روزهای خوب الان را مدیون پدر و مادرم هستم.

در واقع بیرانوند حتی برای رسیدن به عشق زندگی‌اش هم مجبور شد چند بار شکست بخورد و دوباره تلاش کند؛ درست مثل مسیری که در فوتبال طی کرد. پسری که روزگاری بدون پول و پشتوانه راهی تهران شد، برای ازدواج هم سه بار جواب منفی شنید، اما دست از خواسته‌هایش نکشید و سرانجام در چهارمین خواستگاری به هدفش رسید.

اگر فوتبالیست نمی‌شدم، شاید نگهبان می‌شدم!

یکی از جالب‌ترین بخش‌های داستان زندگی بیرانوند، پاسخ او به یک سوال درباره آینده‌ای است که فوتبال برایش رقم نمی‌زد.

او چند سال قبل در پاسخ به این سوال که اگر فوتبالیست نمی‌شد چه شغلی انتخاب می‌کرد، گفت:

نمی‌دانم، چون واقعیت این است که من تا قبل از این‌که وارد فوتبال شوم قدرت بیان خوبی نداشتم و درس هم نخوانده بودم؛ به همین دلیل احتمالا کارگر یا نگهبان می‌شدم!

این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما وقتی آن را در کنار مسیر زندگی بیرانوند قرار می‌دهیم، معنای متفاوتی پیدا می‌کند. پسری که روزگاری برای داشتن جای خواب مجبور بود ظرف بشوید و برای تأمین هزینه‌های زندگی کار کند، حالا یکی از پرافتخارترین دروازه‌بانان تاریخ فوتبال ایران است و جایزه‌ای را در دست گرفته که بسیاری از ستاره‌های بزرگ قاره هرگز به آن نرسیدند.

زندگی بیرانوند آن‌قدر عجیب بود که سینمایی شد!

ماجرای زندگی بیرانوند فقط در مصاحبه‌ها و گزارش‌های ورزشی باقی نماند. سختی‌هایی که او برای رسیدن به فوتبال تجربه کرده بود، آن‌قدر جذاب و متفاوت بود که چند سال پیش به سوژه ساخت یک فیلم سینمایی تبدیل شد.

فیلم «بیرو» به کارگردانی مرتضی‌علی عباس‌میرزایی، روایتی از زندگی علیرضا بیرانوند از دوران کودکی تا ورود به فوتبال حرفه‌ای و حضور در تیم ملی بود که آبان ۱۴۰۱ روی پرده سینماهای کشور رفت. نکته جالب این‌که خود بیرانوند نیز در یکی از سکانس‌های این فیلم حضور پیدا کرد و داستان زندگی‌اش به پرده سینما رسید.

حالا وقتی به مسیر زندگی او نگاه می‌کنیم، فاصله میان آن نوجوانی که مخفیانه و با جیب خالی راهی تهران شد و و در کارواش و شهرداری کار می‌کرد، با دروازه‌بانی که در بانکوک جایزه مرد سال فوتبال آسیا را بالای سر برد، بیشتر به یک فیلمنامه سینمایی شباهت دارد تا یک داستان واقعی!

حسرتی که در سال ۲۰۱۹ باقی ماند؛ این بار نوبت بیرانوند بود

البته این نخستین باری نبود که بیرانوند در نزدیکی عنوان «مرد سال آسیا» می‌ایستاد. او در سال ۲۰۱۹ و در اوج دوران فوتبالش با پیراهن پرسپولیس، به جمع سه نامزد نهایی جایزه بهترین بازیکن آسیا رسید.

آن سال پرسپولیس با بیرانوند تا فینال لیگ قهرمانان آسیا پیش رفت و نمایش‌های درخشان او در تیم ملی و رقابت‌های باشگاهی، جایگاه ویژه‌ای برایش ایجاد کرده بود. بیرانوند خودش معتقد است در آن مقطع شایستگی کسب این جایزه را داشت و انتخاب اکرم عفیف به‌جای او باعث شد حقش ضایع شود.

با این حال، بیرانوند هنوز آن حسرت را در ذهن داشت؛ حسرتی که حالا بعد از ۷ سال به پایان رسیده است.

بلژیک؛ مسابقه‌ای که سرنوشت جایزه را تغییر داد

اگرچه عملکرد بیرانوند در تراکتور و تیم ملی طی یک سال گذشته در انتخاب او تأثیرگذار بود، اما نمی‌توان از نمایش استثنایی‌اش مقابل بلژیک در جام جهانی ۲۰۲۶ به‌سادگی عبور کرد.

بیرانوند در بازی با بلژیک

در آن مسابقه ایران مقابل یکی از تیم‌های قدرتمند فوتبال جهان به تساوی بدون گل رسید و بیرانوند با ثبت ۷ مهار، بارها مهاجمان حریف را ناکام گذاشت. نکته مهم‌تر این‌که هر هفت مهار او روی شوت‌های داخل محوطه جریمه انجام شد. بلژیک در آن مسابقه امید گل ۱٫۷ داشت، اما نتوانست دروازه ایران را باز کند.

بیرانوند به‌عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد و نمایش او خیلی زود در رسانه‌های بین‌المللی و محافل فوتبالی آسیا بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد. این مسابقه به یکی از مهم‌ترین برگ‌های برنده او در مسیر کسب جایزه مرد سال آسیا تبدیل شد.

این افتخار را نمی‌شود از بیرانوند گرفت!

شاید بسیاری از هواداران فوتبال ایران در سال‌های اخیر از بعضی رفتارها، تصمیم‌ها و حواشی بیرانوند دلخور بوده باشند؛ حتی نمی‌توان تمام انتقادهایی را که در مقاطع مختلف از او شده نادیده گرفت، اما فارغ از همه این بحث‌ها، اتفاقی که در بانکوک رقم خورد، یک افتخار بزرگ و غیرقابل انکار است.

بیرانوند پنجمین ایرانی تاریخ است که جایزه مرد سال فوتبال آسیا را به دست می‌آورد؛ پس از خداداد عزیزی، علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا و علی کریمی. با این تفاوت که هیچ‌کدام از چهار نفر قبلی دروازه‌بان نبودند و حالا بیرانوند نخستین گلری است که این جایزه معتبر را کسب می‌کند.

پسری که روزگاری برای رسیدن به رویایش مخفیانه از خانه فرار کرد، در خیابان‌های تهران خوابید، ظرف شست، کارواش رفت، رفتگری کرد و برای ازدواج با عشق زندگی‌اش ۳ بار جواب منفی شنید، حالا در تاریخ فوتبال آسیا صاحب جایگاهی شده که حتی محمد الدعایه، دروازه‌بان افسانه‌ای عربستان هم هرگز به آن نرسید.

شاید بیرانوند هنوز هم همان آدم پرحاشیه فوتبال ایران باشد و همچنان بتوان درباره رفتارها و تصمیم‌هایش بحث کرد، اما یک واقعیت را نمی‌توان انکار کرد: او از نقطه‌ای به قله رسید که برای بسیاری حتی تصورش هم دشوار است. از نوجوانی که آرزوی داشتن یک سقف بالای سر داشت تا مردی که حالا نفر اول فوتبال آسیاست.

حالا دیگر همه آن کارگر ساده را مرد سال فوتبال قاره می‌دانند.

بیشتر بخوانید: استوری تبریک سرمربی و بازیکنان تیم ملی برای افتخار آفرینی بیرانوند +تصاویر

وب‌گردی و دیدنی‌های ورزش

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

پربازدید

پربحث هفته

منهای ورزش

بازرگانی

آخرین خبرها