یکشنبه ۱ آذر ۱۴۰۵ - ۰۰:۴۵
۴ |
۴

تغییر مسیر بیرانوند به سوی جاودانگی... مقصد: جایگاه سابق در قلب مردم/ محبوبیت ازدست‌رفته را پس بگیر پسر!

علیرضا بیرانوند
زمان مطالعه: ۸ دقیقه

حرف‌های علیرضا بیرانوند در بازگشت به کشور ارزشی به مراتب فراتر از جایزه توپ طلا داشت.

 جمله‌ای که خداداد عزیزی در پایین پیام تبریکش برای بیرانوند نوشت تکراری‌ترین جمله در میان اعضای خانواده فوتبال بود!

از بدبخت شدیم رفت تا چشممان روشن!

همه آن‌ها که علیرضا بیرانوند را از نزدیک می‌شناسند و حتی آن‌ها که به عنوان طرفدار جدی فوتبال پیگیر اتفاقات ریز و درشت هستند و رفتارها و مصاحبه‌های بیرانوند در یک دهه اخیر را در فضای مجازی و واقعی به یاد دارند، اغلب از همین جمله استفاده کردند: بدبخت شدیم رفت!

اما در عمل، بیرانوند کاری کرد که همه شگفت‌زده شدیم! با گذشت بیش از ۴۸ ساعت، همان‌ها از جمله چشممان روشن به علی‌بیروی جدید استفاده می‌کنند و همه امیدواریم این تغییر مقطعی و تحت تاثیر جو و شرایط نباشد.

پول‌های کلانی که به باد رفت!

مطلبی آماده کرده بودم که در بازگشت بیرانوند و بعد از فروکش کردن احساسات و سیل تبریک‌ها بابت جایزه توپ طلا برایش بنویسم. این‌که در فوتبال، جوایز و پیروزی‌ها زودگذرند و آن‌چه می‌ماند، بودن در دل مردم و داشتن حمایت آن‌هاست. چیزی که ارزش بسیار بیشتری نسبت به جام و افتخار و پول و خانه و ماشین دارد. می‌خواستم برای بیرانوند بنویسم حرف‌های برخی بازیکنان قدیمی که می‌گویند ای کاش دنبال پول رفته بودیم، همه حقیقت فوتبال ما نیست. آن‌ها به اندازه بقیه و نسبت به زمانه، پول خوب گرفتند اما...  به هر دلیل آن سرمایه و ثروت را حفظ نکردند و همه می‌دانیم چرا اما این سکه، یک روی دیگر هم دارد!

در همین فوتبال بازیکنی داریم که برای ۲۰میلیون تومان بیشتر، قید پیراهن تیم بزرگ و بازوبند کاپیتانی را زد و با آن ۲۰میلیون، آپارتمانی در مرکز تهران خرید. حالا دیگر آپارتمان را ندارد و روزی صد بار پشیمان است اما چه فایده! علی بیرانوند می‌تواند با دو تلفن صاحب این آدرس را پیدا کند؛ فوتبالیست ملی‌پوش تیم بزرگ که همین حالا ۱۷۱ سند شش‌دانگ ملکی -فقط در شهر تهران- به نام اوست، اما حاضر است همه را بدهد و به گذشته برگردد و به خاطر پول، پیراهن تیم بزرگ را نفروشد!

این یکی را بیرانوند شاید بشناسد؛ کسی که خودش شمارش تعداد املاکش را ندارد اما اجاره فقط یکی از این املاک -در میدان مشهور بالای شهر- ماهی ۶میلیارد تومان است، یعنی قرارداد یک فصل تنها ۱۰ درصد ملی‌پوشان فعلی!

نفر سوم را که حتما می‌شناسد؛ فوتبالیستی که تیم بزرگ را رها کرد و برای تجارت به خارج از ایران رفت، حالا آن‌قدر پول دارد که می‌تواند نصف تهران را بخرد، اما او هم روزی هزار بار پشیمان است و آرزو دارد به گذشته برگردد...

تک تک این نفرات و مثال‌هایی از این دست، آرزو دارند یک بار دیگر وقتی به خیابان می‌آیند مردم آن‌ها را بشناسند. در آستانه دربی یا بازی‌های مهم استقلال و پرسپولیس، به عنوان کارشناس و پیشکسوت این دو تیم دعوت شوند و تلفن آن‌ها به دلیل فوتبالی زنگ بخورد. آن‌ها همین حالا پول خرید استقلال و پرسپولیس را به شکل همزمان دارند اما خیلی دیر فهمیدند داشتن جایگاهی در دل مردم، با ثروت تمام عالم قابل خریداری نیست.

استقلال، پرسپولیس و حتی تیم ملی، کافی نیست

 جایگاهی که فقط به صرف بازی کردن برای استقلال و پرسپولیس یا تیم ملی، به کسی تعلق نمی‌گیرد. جایگاهی که علیرضا بیرانوند بخش مهمی از آن را داشت و متاسفانه خودش، با دست خود، خرابش کرد. تا جایی هر قدر سوتی می‌داد و اشتباه می‌کرد، به خاطر همان محبوبیت بی‌نظیر، مردم گذشت می‌کردند اما از جایی به بعد، همه آن عشق و علاقه تبدیل به خشم و گاهی نفرت شد. مسئله فقط مذاکره با استقلال یا رفتن به تراکتور نبود، مسئله رها کردن پرسپولیس به آن شکل نبود، مسئله مجموعه‌ای از رفتارها و حرف‌هاست که در طول سال‌ها جمع می‌شود و سپس مثل انبار باروت، با یک کبریت منفجر می‌شود. رفتن از پرسپولیس، کبریت ماجرا بود؛ از داستان نسل برتر و کل‌کل با بزرگان گرفته تا اهانت به علی دایی، از حمایت‌های بی‌دلیل و خود را خرج هر کسی کردن گرفته تا حرف‌هایی که حتی به شوخی و در خلوت هم نباید از دهان یک بزرگ درآید!

قوز بالای قوز؛ کوپنی که پر شد

آخرین داستان علیرضا ماجرای سربازی بود. آن‌جایی که حرف و عملش یکی نبود، در کلام می‌گفت سرباز ایران هستم و در عمل، خودش اعتراف کرد که هر کاری کرده تا به سربازی نرود! از توسل به این و آن و زیرپا گذاشتن شأن ملی تا امتناع و نرفتن و مدام عقب انداختن. این‌که مردم تو را تافته جدابافته بدانند و برایت امتیازی ویژه بخواهند یک چیز است و این‌که خودت اصرار کنی که باید مرا جور دیگری ببینید، چیز دیگر! اولی خوب است و باعث افتخار، دومی زشت و مایه شرمساری...

در واقع کوپن علیرضا بعد از جام جهانی با همان داستان ساختن مجسمه، پر شده بود و ماجرای سربازی قوز بالای قوز شد! همیشه این سوال بود که او با داشتن یک صفحه پرمخاطب در فضای مجازی، همان‌جا که باعث دلخوری مردم و دل‌شکستن‌ها می‌شد، او که دسترسی به تمام رسانه‌های رسمی داشت و هر وقت که اراده می‌کرد می‌توانست از مردم بابت رفتارهایش عذرخواهی کند و از آن مهم‌تر در عمل، نشان دهد که می‌خواهد برگردد و جبران کند، چرا هیچ وقت برای بازگشت به آغوش مردم کاری نکرد؟ کاری که خوشبختانه حالا علیرضا انجام داده است.

از هرجای ضرر برگردی، منفعت است

مثال‌ها برای بیرانوند آماده کرده بودیم. از تفاوت جایگاه فعلی علی دایی و خداداد عزیزی -زوج طلایی- با سرنوشت امثال علی کریمی؛ تک‌تک اسطوره‌ها در زمان بازی مورد انتقادات فنی و رفتاری بسیاری بودند اما با گذشت زمان، مردم فراموش می‌کنند و مهم، آخرین تصویر به‌یادمانده از آن‌هاست که علی دایی را حالا روی سر مردم نشانده و هیچ ربطی به رکوردهای بازی و گل ملی او ندارد. اما باید اعتراف کرد که بیرانوند همه را سورپرایز کرد! او با انتشار آن ویدیو بعد از دریافت جایزه توپ طلا و سپس حرف‌هایش در بازگشت، کار درست را کرد. ایستادن و امتناع از ادامه مسیر غلط و بازگشت، رو به مردم.

حقیقت این بود که ما دشمن بیرانوند نبودیم. ما خوبیِ او را می‌خواستیم و دلمان برای جایگاه بی‌نظیری که داشت می‌سوخت و بدتر این‌که او با دست خود، تیشه به ریشه‌اش می‌زد و آن تصویر را خراب می‌کرد. و حقیقت این است که از هر جای ضرر که برگردی، منفعت است. هنوز برای کار درست، بازگشت به سمت مردم و جبران، دیر نیست.

علیرضا با آن ویدیو و آن حرف‌ها در تهران، کار درستی کرد. از حالا به بعد -همان‌طور که خودش وعده داده- باید بیشتر مراقب رفتار و گفتارش باشد. مواضع او بیشتر زیر ذره‌بین است و حالا به عنوان بهترین در آسیا و تابوشکنی بین گلرها، همه قاره به او نگاه می‌کنند.

مهم این بود که بیرو بپذیرد راهش اشتباه بوده و برگردد. او اولین قدم را برای برگرداندن محبوبیتش برداشت و حالا باید حواسش بیشتر جمع باشد که دوباره دل مردم را نشکند.

حالا علیرضا باید دوباره تصویر درستی از خود بسازد. همان بچه زحمت‌کشی که آمد و با سختی در تهران الگو شد. شکر خدا حالا او به اندازه داشتن یک زندگی راحت پول دارد و نهایتا تا همان جام جهانی بعدی که خودش گفته، می‌تواند در اوج باشد. پس به راحتی می‌تواند ۲-۳ سال باقیمانده از فوتبال حرفه‌ای را جوری رفتار کند که این تصویر فعلی -همان بیرانوند قبلی- باقی بماند.

این علی بیرو می‌تواند دوست‌داشتنی باشد

ما همین بیرانوند را دوست داشتیم. کسی که به محض پایین‌آمدن از سن مراسم با جایزه مرد سال آسیا از مردم بایت رفتارهای قبلی عذرخواهی کرد. کسی که هواداران پرسپولیس را فراموش نکرد، کسی که از آن حرف‌ها مهم‌تر، مصاحبه بعدی‌اش در تهران بود که نشان داد می‌داند درخت هرچه پربارتر باید افتاده‌تر باشد.

قهرمان ملی واقعی کسی است که حتی اگر به او بگویند بیا و از سربازی معاف شو، بگوید خون من که رنگین‌تر از بقیه جوانان نیست. کسی که خودش در انجام کار درست پیش‌قدم باشد و دنبال رانت نباشد. او حالا می‌گوید «اگر فردا اعلام کنند معاف هستم، قبول نمی‌کنم... دنبال این نیستم که به کسی زنگ بزنم تا معافم کنند.»

بیرانوند، برنده دوئل کلامی با روشن

 البته که هیچ انسانی بی‌نقص نیست. در همین مصاحبه‌ها نیز بخشی از حرف‌های او باز به مذاق عده‌ای خوش نیامد. آن‌جا که شائبه برانگیخت علیرضا تبعیت از قانون را منتی بر سر مردم حساب کرده و بابت ندادن رانت، گلایه دارد اما مهم نیست. وقتی جایت در قلب مردم باشد، اشتباهت را هم محاسبه نمی‌کنند. اوج کار درست بیرانوند زمانی بود که پیرامون انتقادات حسن روشن حرف زد. خیلی‌ها ادبیات حسن روشن را نمی‌پسندند اما کسی نمی‌تواند جایگاه اسطوره‌ای او را نادیده بگیرد. درست مثل خود بیرانوند که از نظر فنی و کارنامه و رکوردها، قابل انکار و بحث نیست.

بیرو که قبلا در قبال علی‌آقای دایی اشتباه کرد و به ضررش شد، این بار بهترین موضع ممکن را گرفت و در واکنش به انتقاد حسن روشن از انتخاب او به عنوان بهترین بازیکن سال آسیا گفت: من قربان حسن‌آقای روشن بروم؛ خیلی دوستش دارم و او یک اسطوره است. به ایشان احترام می‌گذارم، جای پسرش هستم و دستش را می‌بوسم. شاید صحبتی کردم که به ایشان برخورده است؛ سعی می‌کنم از این به بعد دقت بیشتری داشته باشم. (اینجا بخوانید)

این همان بیرانوندی است که انتظار داریم؛ همان بزرگی که باید باشد، احترام همه را نگه دارد و اجازه دهد مردم خود قضاوت کنند... همان‌طور که در همین ماجرا او بیشتر از حسن روشن تایید شد.

علیرضا! بیرانوندِ بزرگ را دودستی بچسب

و حرف آخر این‌که سال‌ها منتظر چنین علیرضایی بودیم. حالا که فرصت به این خوبی با توپ طلا به دست آمده و خودت هم نشان دادی که با مشاوران درست مشورت کردی و قدر این فرصت را می‌دانی، بیا و در این اندک سال‌های باقیمانده از عمر بازی، محبوبیتت را پس بگیر و تصویرت را درست کن. ما و این فوتبال، همان علیرضا را می‌خواهیم که بود. پس از بازی، چه مربی بشوی و چه نه، فوتبال به آدم‌های بزرگ نیاز دارد؛ به اندازه عظمت فنی و کارنامه‌ات باش پسر!

در همین ارتباط: ویدیو| علیرضا بیرانوند: با افتخار اسم پرسپولیس را آوردم؛ فراموش نمی‌کنم از کجا آمدم/ الان دیگر نمی‌خواهم معافم کنند، کلا ۳ ماه از خدمتم مانده!

وب‌گردی و دیدنی‌های ورزش

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

پربازدید

پربحث هفته

منهای ورزش

بازرگانی

آخرین خبرها