در تمام دنیا، حرفهایها فوتبال بازی میکنند که پول دربیاورند ولی اینجا باشگاهها پول خرج میکنند تا فوتبال بازی کنند و برندهاش غریبههایی باشند که دستشان در جیب فوتبال است و میلیاردمیلیارد از یک بازی فوتبال درمیآورند و نم هم پس نمیدهند.
مهدی تاج میگوید یک سامانه پیامکی از دل دربی ۱۴میلیارد تومان کسب درآمد داشته و فدراسیون فوتبال از این سامانه شکایت کرده است! در اینکه شکایت فدراسیون به جایی نمیرسد، تردیدی نیست و همانطور که صداوسیما هرگز حق پخش فوتبال را به فدراسیون و باشگاهها نداد و حتی نگذاشت فوتبال در درآمدهای این سازمان از محل پخش تبلیغات قبل، بعد، بین دو نیمه و حین بازی سهیم شود، این سامانه هم ریالی به فوتبال نمیدهد اما واقعاً چرا همه باید سر سفره فوتبال بخورند و ببرند، غیر از خود فوتبال؟
دلیلش البته که واضح است؛ بسان همان دیوار کجی که با اولین خشت کج تا ثریا کج رفته است، پایه فوتبالمان را اشتباه گذاشتهایم. فوتبالی که باید صنعت باشد و منجر به درآمد شود، اینجا فقط هزینه بوده و هست و منجر به شکایت میشود... اگر در یک کشور توسعهیافته، قصه پرغصه فوتبال ایران را تعریف کنید و بگویید اهالی فوتبال (بازیکن، مربی، داور و...) سالی ۱۲ ماه طلبکار هستند و در عوض فوتبال از آنهایی که بیرون دایرهاش هستند و از بغل این رشته ورزشی به نان و نوا میرسند، طلب دارد و دستش هم به جایی بند نیست، شنونده یا در صحت عقل گوینده شک میکند یا در صداقت گفتار اما اینجا، شنیدن این جمله از زبان رئیس فدراسیون اصلاً غریب نیست؛ «۱۴میلیارد تومان در دربی نصیب یک سامانه شده است!» یعنی استقلال و پرسپولیس کارمند این سامانه بودند! باور کنید اگر پول فوتبال به خود فوتبال برسد، ما هم میتوانیم صنعت پولسازی به اسم فوتبال داشته باشیم. این قصه سر دراز دارد...