به گزارش خبر ورزشی،هرگز دوست نداشتم متهم به آدم فروشی شوم اما محمد احمدزاده سرمربی ملوان بود. نمی توانستم به او دروغ بگویم. مجبور بودم که جسته و گریخته به ممی گوشزد کنم مراقب آن بازیکن باشد.
بعدها برای بازیکن مذکور اتفاق ناگواری افتاد. این اتفاق نه به ممی ارتباط داشت نه بنده کمترین اما خودم را سرزنش می کردم که چرا آن روز سکوت نکردم.
احمدزاده جمله ای جالب گفت: گناهی نکردی. خودت را سرزنش هم نکن! آن بازیکن در همان شب ها کار خودش را تمام کرده بود....
زمان گذشت تا این که حدود 2 ماه قبل متوجه شدم ممی احمدزاده کامیون دارد و برای کسب روزی حلال در جاده ها رانندگی می کند. غفور جهانی ابتدا این موضوع را گفت و سپس خود احمدزاده.
خواست و تاکید کرد که رسانه ای نشود. او به شرایط کنونی فوتبال ایران اعتراض دارد. به ویژه وقتی در بوشهر کار می کرد بدجوری دلش شکست.
تماشاگران به هیچ قیمتی حاضر به تحمل نبودند. حتی وقتی تیم احمدزاده نتیجه هم می گرفت اعتراض می کردند.
احمدزاده می گفت کاش اعتراض ها فقط اعتراض بود. متاسفانه در همه جای کشور فضای توهین و فضاحت فرهنگی موج می زند. در این فوتبال واقعا چقدر می توان دوام آورد؟
دیدن عکس های ممی در شرایطی که مشغول رانندگی با کامیون است احساس عجیبی به آدم می دهد. کامیون داران افراد شریفی هستند و رانندگی برای رزق و روزی حلال هم یک کار بزرگ و شریف است. درود به احمدزاده که مقابل مشکلات زندگی سر خم نمی کند اگرچه تمام وجود این انسان را غم گرفته...
با این همه جای احمدزاده پشت فرمان نیست. جای احمدزاده ها در زمین فوتبال است. فوتبال را از آنها بگیرید انگار جانشان را گرفته اید. با ورزشکاران،مربیان و بازیکنان خود چنین نکنیم . روا نیست که آنها را به حال خودشان رها کنیم.
ممی احمدزاده بازیکن و مربی تیم ملی این کشور بوده است. کم و کوتاه نیست سیاهه سوابق و افتخارات او. این فوتبال آن قدر کوچک نیست که جایی برای احمدزاده ها نداشته باشد....