1-از جناب تاج باید پرسید با این حکم و با این تفسیر روشن که مو لای درزش نمیرود و به هیچ وجه «انقلت»پذیر و «اگر و اما»بردار نیست چه باید کرد که جوابی باشد درخور و مناسب مصوبه قلدرانه کنفدراسیون فوتبال آسیا!
در همین راستا (یعنی تهیه و تنظیم چارچوبی محکم و قرص برای پاسخ دادن به AFC) قبل از هر نکته باید به یاد آورد که مصوبه مورد نظر واکنشی بوده نسبت به اعمال خواست و تأمین نظر نامبارک سعودیها که کنفدراسیون فوتبال آسیا را «ملک مطلق» خود دانسته و هر کار که خواستند کردهاند و میکنند و ابایی هم از رفتار زیادهخواهانه خود ندارند!
نکته بعدی اینکه از قدیم هم گفتهاند: ... جواب های، هوی است! و گفتهاند زدی ضربتی، ضربتی نوش کن! پس تعلل نباید کرد! پس به فهم عمومی که حالا به توقع عمومی بدل شده جواب همهپسند و همگانپسند باید داد!
قلدری AFC و اربابش بدون پاسخ نباید بماند! در عین حال که حرکتی خلاف اصول و قواعد بینالمللی نباید انجام داد! همه کارها باید قانونمند باشد! هر جوابی باید متضمن پاسخی محکمهپسند باشد!
مهم این است که عزم مقابله داشته باشیم! مهم این است که بر غلطها و غلطکاریهای کنفدراسیون با غمض عین و سیاست چشمهای بسته برخورد نکنیم! و مهمتر اینکه اربابهای سعودی شیخ حسین سلمان بحرینی را هم از دایره واکنشهای قانونمند خود دور برانیم!
از مهدی تاج یک خواسته دیگر هم باید داشت: از بخش حقوقی فدراسیون فتبال بخواهد یک بار برای همیشه چنان مهاجمانه از حقوق فوتبال ایران دفاع کنند که بار «اول و آخر» بوده و نیازی به کوششهای بعدی نداشته باشد!
کنفدراسیون، فرصت و بهانه لازم را فراهم آورده و دلایل کافی را به دست داده است؛ نوبت میرسد- و رسیده است- به هنرنمایی بخش حقوقی بینالملل فوتبال ایران که «آن کند که آن به»! باید دندان پوسیده و دردناک را کند و دور انداخت! که دندان خراب را میکنند!
AFC حکم همان دندانهای فاسد، دردناک و عفونی شده را دارد! بایدش کند! بایدش دور انداخت! در فوتبال آسیا باید عاقلانگی را حاکم کرد! در فوتبال آسیا نباید قبیلهگرایی را تحمل و تحمیل کرد!
منصوریان سوخت
پاشازاده رفت
2- در حالی که گرفتاریم به قلدرمأبیهای AFC که نقش بادیگارد و رل نوکرهای حلقه به گوش را بازی میکند و از خودش نه ارادهای دارد و نه عقلی را برمیتابد شاهد اتفاقها و تصمیمهای دیگری هم هستیم!
مثلاً این تصمیم که به حیرتمان کشید تا از خود بپرسیم: ... چرا؟ برای چه؟ به چه دلیل؟ به کدام تصور؟
دیروز خبر جدایی- یا برکناری مهدی پاشازاده از نساجی قائمشهر- بر سر هر بازاری بود! بلافاصله پس از خواندن صورت مسئله کلام بعدی که بر هر زبانی و بر همه زبانها جاری شد واژه «چرا» بود! و به راستی که چرا؟ پاشازاده که توانسته بود موفق باشد. پاشازاده که با نساجی شانس اول برای صعود به لیگ برتر بود. پس چرا؟ و باز هم پس چرا؟
نساجی با ۳۰ امتیاز در نیمفصل اول سوم است! نساجی از بادران ۳ امتیاز و از نفت مسجدسلیمان ۸ امتیاز کمتر دارد! نساجی مثل بقیه ۱۷ بازی در پیش دارد! پس چرا؟ به کدام دلیل؟ به خاطر کدام کار ناکرده یا به دلیل کدام اضافه کاری؟
ترسمان از این نیست که پاشازاده در دریای خروشان فوتبال چه میشود که او برای خودش فرصتهای دیگری- و بهتری هم- پدید خواهد آورد! میترسیم از اینکه نساجی باز هم دچار دعوای خانگی «زیور و کشور» شده، علیرغم همه سزاواریها و شایستگیها و حقانیتی که دارد از پیشرفت باز بماند و دوباره سر از ناکجاآبادی دربیاورد که جایش آنجا نیست.
حیف است که نساجی این بار هم به این دلیل- که علنی و معلوم نشده که چه هست- بازبماند و دستش به لیگ برتر نرسد! حیف است قائمشهر با 20 تا 25 هزار تماشاگرش دچار بدرقصیهای پشت پرده و روی پرده شده و در عرضه توان و استعدادش کم بیاورد و «پاسوز» یکسری مسائل حاشیهای که خود پر از حواشی پرشماری هستند، بشود!
کاری به کار مهدی پاشازاده میتوان نداشت! میتوان گفت «صلاح مملکت خویش خسروان دانند» و از زیر بار مسئولیت فرار کرد! ولی درباره نساجی و درباره قائمشهر نمیتوان تا این درجه منفعلانه برخورد نمود!
حساب مهدی پاشا از کتاب نساجی جداست! هر کدامشان را با یک قرائت باید خواند! هر کدام را با یک عینک باید دید!
3- استقلال، علیرضا منصوریان را سوزاند و نیمهکاره رهایش کرد!
فوتبال ما این اشتباه را به شکل دیگری تکرار نکند! و مهمتر از همه موارد خوب یا بد اینکه یقین کنیم: ... فوتبال ایران، نساجی قائمشهر را به امان خودش رها نمیکند! نساجی به مثابه یک ثروت عظیم ملی برای فوتبال شمال، برای مازندران، برای قائمشهر و برای سراسر ایران اهمیتی درجه اول دارد! اشتباه ملوان را در مورد نساجی تکرار نکنیم!
اشتباه سالهای گذشته را در حق نساجی و در حق تمام فوتبال مازندران تکرار نکنیم! نساجی حیف است! نساجی مستحق این سرنوشت نیست! پاشازاده رفت، نساجی را دریابیم!