پرونده| فقط دیوانه‌ها قول قهرمانی می‌دهند؟

به گزارش خبرورزشی، چه از حرف‌های تابش بد برداشت شده باشد و چه نشده باشد، امیر قلعه‌نویی هفته پیش قبل از بازی سپاهان و نساجی در جام حذفی از شنیدن مصاحبه مدیرعامل سپاهان که گفته بود: «سپاهان قهرمان می‌شود» برآشفت و گفت: «اگر تابش قهرمانی می‌خواهد و توقع قهرمانی دارد من از سپاهان می‌روم و یکی بیاید و سپاهان را قهرمان کند!»
هر چند مدیرعامل سپاهان دو روز بعد از این واکنش غیر منتظره قلعه‌نویی، توضیح داد و گفت: «من نگفتم سپاهان حتماً قهرمان می‌شود، گفتم مربی خوب و بازیکن خوب و امکانات خوب داریم و دوست داریم قهرمان شویم» ، اما واقعاً چه اتفاقی افتاده که رکورددار قهرمانی در لیگ برتر ایران، از ایجاد توقع قهرمانی فرار می‌کند؟
امیر قلعه‌نویی دو بار با سپاهان و سه بار با استقلال قهرمان لیگ برتر شده و همین که ۵ دوره از ۱۷ دوره لیگ را برده، به خودی خود از تیمی که او سرمربی‌اش باشد، توقع قهرمانی ایجاد می‌کند، اما امیر نمی‌خواهد نام سپاهان به عنوان مدعی قهرمانی مطرح باشد. او این خواسته قلبی را وقتی به نمایش گذاشت که تازه سرمربی سپاهان شده بود و گفت: «تیم دوم جدول را به اصفهانی‌ها تحویل دادم (اشاره به جایگاه دومی ذوب‌آهن در لیگ هفدهم که با امیر به دست آمد) و تیم چهاردهم جدول را از اصفهانی‌ها تحویل گرفتم.»
قلعه‌نویی البته در ادامه با هر خریدی که برای سپاهان داشت، این تیم را بیشتر از قبل به یک مدعی قهرمانی شبیه کرد، اما با این همه اصلاً علاقه ندارد توقع از سپاهان در حد قهرمانی باشد. جالب اینجاست که طی روز‌های اخیر، اغلب بازیکنان سپاهان در مصاحبه‌های‌شان گفته‌اند مدعی قهرمانی لیگ برتر و جام حذفی هستیم و هر دو جام را هم می‌خواهیم... بعید است تابش این جمله‌ها را در دهان شاگردان قلعه‌نویی گذاشته باشد و همین حرف‌ها نشان می‌دهد، تفکر قهرمانی و آن هم قهرمانی دوگانه در لیگ و حذفی در مجموعه سپاهان وجود دارد و البته که امیر هم به عنوان سرمربی، از بسط و گسترش این تفکر در مجموعه‌اش ناراضی نیست چرا که برای به دست آوردن هر چیزی ابتدا باید رؤیایش را داشت و سپس برای رسیدن به آن، هدف‌گذاری و تلاش کرد.
امیر قلعه‌نویی می‌خواهد با سپاهان قهرمان شود، با تمام وجودش هم این قهرمانی را می‌خواهد تا به رکورد فتح یک‌سوم قهرمانی لیگ برتر برسد؛ ۶ قهرمانی در ۱۸ دوره واقعاً رؤیایی است، ولی دلش نمی‌خواهد توقع ایجاد شود.
او تنها مربی مطرح ایران نیست که از این توقع فرار می‌کند. پیش از این جمله معروف «فقط دیوانه‌ها قول قهرمانی می‌دهند» را از زبان مربیان زیادی شنیدیم و حتی اگر این جمله هم نبود، تردید نداشتیم فوتبال ورزشی نیست که در آن بتوان قول قهرمانی داد. البته افشین قطبی قبلاً این قول را در پرسپولیس داده بود. او وقتی سرمربی پرسپولیس شد، به صراحت گفت: با قلب شیر تیمش را قهرمان می‌کند و کرد، اما غیر از او، کسی تن به این ریسک نداد و حرف از قهرمانی نزد. طبیعی هم هست... در فوتبال ما اگر تیمی ۳ هفته صدر جدول باشد و بعد از چند هفته موفقیت، دو بازی پشت هم نتیجه نگیرد و صدر جدول را از دست بدهد، سریع شایعه برکناری سرمربی‌اش مطرح می‌شود و در چنین شرایطی مربیان به سری که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌بندند و از ابتدای فصل قول قهرمانی نمی‌دهند. حالا بماند که گاهی اوقات، بی‌کاری به یک مربی چنان فشار می‌آورد که برای تیم گرفتن قول قهرمانی می‌دهد.
همین حالا در لیگ برتر ما، جدا از یحیی گل‌محمدی که تیمش با خلق شگفتی به صدر جدول رسیده و کسی توقع قهرمانی از او ندارد و تازه اگر قول هم بدهد کسی قبول نمی‌کند، هیچ‌کدام از مربیان تیم‌های بالای جدول و مدعی، حاضر نیستند قول قهرمانی و حتی سهمیه بدهند. همه آن‌ها هم می‌دانند اگر حرف از قهرمانی بزنند، اعتماد به نفس شاگردان خود را بالا می‌برند، ولی معتقدند به دردسرش نمی‌ارزد و بالا بردن اعتماد به نفس بازیکنان آن‌قدر ارزش ندارد که توقع مدیران و هواداران را بالا ببرند.
آخرین باری که در دنیا یک مربی قول قهرمانی داد و به قولش عمل کرد، جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل بود که یواخیم لو با صراحت گفت: آلمان را قهرمان می‌کند، اما همین لو هم بعد از این که قهرمان جام جهانی شد، گفت: قول قهرمانی دادن در فوتبال مثل دیوانگی است. فوتبال قاعدتاً باید ورزش دیوانه‌ها باشد، اما حالا همه به شدت عاقل شده‌اند!

مربیان و صاحب‌نظران پاسخ می‌دهند