خبرورزشی/ محمدرضا نصرالله زاده؛ اصولاً این طرز تفکر نزد برخی از مسئولان ورزش کشور وجود دارد؛ همانهایی که بسیاری از کارهای همکاران خود را اشتباه دانسته و خود را مبری از هرگونه اشتباه میدانند. همانهایی که مدام از به ظاهر اشتباه دیگران حرف میزنند و با آن حرفها برای خود مصونیت طلب میکنند. کارهایی که متأسفانه هیچگاه تصور صحیح بودن آنها به ذهن آن دسته از مدیران ورزشی خطور نکرده و نمیکند. وقتی میبینیم همه امکانات و همه امتیازات از آن مسئولان ورزشی و نزدیکان به آنهاست باید بپذیریم که زیرمجموعهها نیز این حق را دارند که از امتیاز و ویژگیهای خود به بهترین شکل ممکن استفاده کنند. همانهایی که همواره شایسته و قابل احترام بوده و هستند. اما برخی از مسئولان و مدیران ورزش به دلیل اینکه خودشان دیده شوند به زعم خود این اجازه را از آنها سلب میکنند تا به چشم بیایند. مسئولانی که اشتباهات خود را یا نمیبینند و یا اینکه نمیخواهند که ببینند و همین مسئله عاملی میشود تا مدام چشم آنها به دنبال یافتن اشتباهات دیگران به این سو و آن سو خیره شود. مدیران و مسئولانی که عادت کردهاند که کسی اشتباه آنها را نبیند و احیاناً آن را بازگو نکند، اما این حق را به اشتباه برای خود قائل هستند که این دیگران هستند که مرتکب خطا و اشتباه میشوند و وظیفه آنهاست که آن اشتباهات را به آنها گوشزد نمایند. کار نادرستی که متأسفانه رابطه بین افراد را سست و نگاههای همراه با احترام را به نوعی عوض میکند. پس بپذیریم که بازگو کردن به ظاهر اشتباه دیگران به تعبیری پوشش کارهای اشتباهی است که خودمان انجام میدهیم و آنها را نمیبینیم، اما دیگران به خوبی آنها را دیده و به وقتش آنها را بازگو خواهند کرد.
۰
زمان مطالعه: ۱ دقیقه
بزرگی میگفت شاید کاری که از نظر دیگران اشتباه تلقی میشود از نظر انجامدهنده آن یک کار درست و یک انتخاب بجا باشد که باید به آن نگاه هم به درستی احترام گذاشت.