پنجشنبه ۶ آذر ۱۳۹۹ - ۱۴:۰۵
۲ |
۳
پایان یک مبارز؛ یکی که از همه سر بود!
زمان مطالعه: ۳ دقیقه

دیگو را می‌توان اولین یاغی فوتبال دنیا دانست که به تنهایی علیه همه زورمندان فوتبال قیام کرد. مبارزی خستگی‌ناپذیر که قربانی توطئه شوم سران مافیا و قدرتمندان فوتبال شد.

خبرورزشی/ سید مهدی فاطمی؛ وقتی ما بچه بودیم و بزرگترین اسم‌های ورزشی زندگی مان ناصر حجازی و علی پروین و یک کمی هم حسن روشن بودند. اما مارادونا که با آرژانتین به مکزیک رفت و با آن نمایش خیره کننده و با شکوه جام جهانی را به سرزمین نقره برد دریچه تازه‌ای رو به جهان فوتبال مقابل ما گشوده شد.

آن روزها فوتبال دنیا روی کاکل یک نام می چرخید. دیگه آرماندو مارادونا جواهر تابناک فوتبال که رقیبی بزای خود متصور نبود. آلمان با رومنیگه، فرانسه با پلاتینی، برزیل با زیکو، بلژیک با شیفو، انگلیس با لینِکر و همه تیم های مطرح عالم با ستارگان ریز و درشت خود تسلیم تکنیک و قدرت فرماندهی فوق ستاره بی‌بدیل فوتبال آرژانتین و باشگاه بارسلونا شده بودند

جام جهانی ۱۹۸۶ با نام مارادونا عجین شده است. انگلستان که چهار سال قبل در ۱۹۸۲ فاتح جنگ با آرژانتین بر سر جزایر فالکلند شده بود در میدان مسابقه ورزشی هم سودای به زیر کشیدن پرچم آرژانتین را در سر می‌پروراند اما دو گل سرنوشت‌ساز از مارادونا که به گل قرن و دست خدا معروف شدند تک گل انگلستان را بی ثمر کرده و شکست سربازان فوتبالی ملکه را رقم زد.

بارسا از اینکه بهترین فوتبالیست دنیا را در اختیار داشت به خود می‌بالید اما مصدومیت شدید و دوری طولانی از میادین و درگیری فیزیکی در فینال جام حذفی اسپانیا عمر حضور دیگو در نیوکمپ را کوتاه کرد و او در انتقالی بزرگ و عجیب به جنوب ایتالیا رفت. ناپولی تیمی کوچک و بی‌افتخار اما به شدت محبوب نزد اهالی شهر فقیرنشین ناپل حالا بزرگ‌ترین فوتبالیست دنیا را کنار خود داشتند. جالب اینکه ما دهه پنجاهی‌ها هم مثل اهالی این شهر طرفدار ناپولی شدیم. آنجا سه تفنگدار هلندی میلان انتظار او را می‌کشیدند. گولیت، فان‌باسن و ریکارد که مثلث مرگباری را در تیم ملی هلند و باشگاه متمول میلان تشکیل داده و همراه با کومان لاله‌های نارنجی را بر بام فوتبال اروپا نشانده بودند. آنها هرگز گمان نمی‌کردند فاتح جام جهانی به تنهایی ناپولی را تبدیل به قدرت برتر فوتبال ایتالیا کرده و آنها را کنار بزند. اما دیگو در همان روزهای طلایی‌شان از این بزرگان مستطیل سبز مغلوبی تمام عیار ساخت.

مارادونا می‌درخشید و بیش از پیش برای هواداران فوتبال دلبری می‌کرد تا اینکه جام جهانی به سرزمین مافیا رفت. شکست ایتالیا در ضربات پنالتی اتفاقی بود که گرچه راه صعود آرژانتین به فینال را هموار کرد اما منجر به افول ستاره اقبال این چهره جاودانه ورزش شد! کسی که شایستگی فراوان برای بالا بردن دومین جام جهانی متوالی اش داشت اما در افتادن با ژائو هاوه‌لانژ، رئیس فیفا، این فرصت بزرگ را برای همیشه از او گرفت. آنها مغلوب پنالتی نادرستی شدند که داور فینال تقدیم آلمان غربی کرد!

افتادن در دام اعتیاد و مصرف کوکائین و محرومیت پانزده ماهه تصویری مبهم از خالق بهترین صحنه های فوتبال ارائه کرد. او دیگر آن مارادونای سابق نشد حتی وقتی جام جهانی ۹۴ را با گلی زیبا آغاز کرد اما شادی پس از گل و آزمایش مثبت مواد مخدر برای همیشه این کاریزماتیک‌ترین چهره فوتبال دنیا را از فوتبال ملی گرفت!

مارادونا همراه و مشترکا با پله بزرگترین فوتبالیست‌های قرن بیستم لقب گرفت اما هرگز موفق به تکرار افتخاراتش در عرصه مربیگری نشد. 

او به سبک دلخواه خود زندگی کرد و سر آخر پیش از آنکه در دام پیری اسیر شود طعمه مرگ شد. دیگو را می‌توان اولین یاغی فوتبال دنیا دانست که به تنهایی علیه همه زورمندان فوتبال قیام کرد. مبارزی خستگی‌ناپذیر که قربانی توطئه شوم سران مافیا و قدرتمندان فوتبال شد. اما هرگز محبوبیت بی‌پایانش را از دست نداد.

افسونگر دنیای توپ گرد در جایی گفته بود: «اگر بمیرم دوست دارم دوباره زاده و فوتبالیست شوم. می‌خواهم باز هم دیگو آرماندو مارادونا باشم. من بازیکنی هستم که شادی بسیاری به مردم داده و همین برای من بس است و مرا راضی می‌کند.»

او رفت ولی خاطرات زیبایی که در ذهن اهالی فوتبال به جای گذاشت برای همیشه باقی خواهد ماند.

وب‌گردی و دیدنی‌های ورزش

برچسب‌ها

نظرات

  • منتشرشده: ۲
  • در صف بررسی: ۰
  • غیرقابل‌انتشار: ۰
  • مارادونا هرگز نمیمیرد JP ۱۵:۰۲ - ۱۳۹۹/۰۹/۰۶
    فوتبال با مارادونا متولد شد و با او تمام شد!
  • ناصر پرسپولیسی IR ۱۶:۰۴ - ۱۳۹۹/۰۹/۰۶
    خداحافظ دن دیگو

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

پربازدید امروز

آخرین خبرها

منهای ورزش

بازرگانی