در این برهه از زمان که مصوبه کمیته فنی رای به اخراج اسکوچیچ داده است خیلی از مربیان داخلی منتظر تماس از سوی فدراسیون فوتبال هستند تا هدایت تیم ملی را برعهده بگیرند و حتی مربیان خارجی چرا که پای تیم ملی فوتبال ایران در میان است. تیمی که توانمند است و به نوعی هدایت این تیم از مرحله گروهی یک کارنامه بزرگ و تاریخی برای مربی و تیم خواهد بود و اگر هم از گروه صعود نکند چیزی را از دست نداده است چرا که تا به امروز موفق به صعود از مرحله گروهی نشده است.
اما علی دایی براحتی به این پیشنهاد نه گفت. بعد از مصوبه کمیته فنی تماس های رسمی و غیر رسمی زیادی با علی دایی برای قرار گرفتن روی صندلی اسکوچیچ شد اما مرد پرآوازه فوتبال ایران گفت نه. یک کلمه و تمام.
دلیل چیست؟ آیا او در این برهه از زمان آمادگی ذهنی برای هدایت تیم ملی ندارد؟ آیا علی دایی اخراج اسکوچیچ که تیم ملی را با اقتدار به جام جهانی رهنمون کرده دور از معرفت می داند؟ آیا او مربیان زیادی را شایسته تر از خود برای جانشینی اسکوچیچ می داند؟ دلیل هر چه باشد نه گفتن به این پیشنهاد سخت بود. سخت تر از بله گفتن.
شاید هم علی دایی بعد از برخوردی که در باشگاه سایپا با او شد و موجب شائبه ممنوع الکاری اش شد قید ادامه مربیگری در فوتبال ایران را زده و خیال مربیگری ندارد. به نظر می رسد از اینکه در حاشیه فوتبال قرار دارد و به زندگی شخصی خود می پردازد راحت تر به نظر می رسد. به هر صورت علی دایی در فوتبال به خصوص در دوران بازیگری با تلاش و اراده به هر آنچه که می خواست دست یافت و شاید چیزی هایی را که اکنون ما برای او متصور هستیم؛ اینکه رییس فدراسیون فوتبال شود؛ اینکه سرمربی تیم ملی شود خواسته های او نیست.
شاید حق با علی دایی است. برخی مواقع صلاح در نه گفتن و قبول نکردن برخی از پیشنهادات است. حتی به جایگاه هایی که خیلی ها برای آن برنامه ریزی می کنند و سال های سال منتظر چنین اتفاقی هستند. البته باید به این نکته هم اشاره کرد علی دایی حضور روی صندلی سرمربیگری تیم ملی را هم تجربه کرد و در نهایت اخراج شد. آنچه که مسلم است علی دایی برای این نه گفتن دلایل خاص و منطقی خود را دارد که بدون شک قابل احترام است.
