یک نبرد بینالمللی دیگر در گرینلند در جریان است؛ بر سر تیم ملی فوتبال این جزیره کوچک که در واقع میخواهد به کنفدراسیون فوتبال آمریکا (Concacaf) بپیوندد.
کاپیتان تیم، پاتریک فردریکسن، از ورزشگاه بینالمللی پوشیده از برف گرینلند گفت: «رویای ما بازی در ومبلی است.» با این حال، آرزوی او برای هدایت تیم ملی کشورش در بزرگترین صحنههای فوتبال جهان، پس از محرومیت گرینلند از فوتبال بینالمللی، ناکام مانده است.
در حالی که کشورهای کوچکی مثل سان مارینو، جبلالطارق و آندورا وضعیت کامل بینالمللی دارند، بزرگترین جزیره جهان تنها میتواند بازیهای دوستانه یا مقابل تیمهای آماتور برگزار کند. تنها مسیر گرینلند برای شرکت در مسابقات انتخابی جام جهانی، پیوستن به کونکاکاف است.
بیشتر گرینلندیها مخالف برنامههای دونالد ترامپ برای خرید یا تصاحب جزیره هستند، اما فدراسیون فوتبال گرینلند مجبور شد برای پیوستن به کنفدراسیون تحت سلطه آمریکا، درخواست رسمی بدهد. با این حال، کونکاکاف به طور یکصدا این درخواست را رد کرد.
پاتریک ۳۱ ساله در گفتگو با نشریه سان میگوید: «ما رد شدیم و دلیلش را نمیدانیم. احتمالاً موضوع مالی است؛ دسترسی به گرینلند سخت و هزینهبر است.»
اما بسیاری از گرینلندیها تصمیم کونکاکاف را سیاسی میدانند، به ویژه با توجه به تهدیدهای مکرر ترامپ برای تصاحب جزیره غنی از منابع معدنی.
کونکاکاف، کنفدراسیون فوتبال آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب، که شامل تیمهای کوچک و ضعیفی مثل مونتسرات و آنگویلا هم هست، تحت سلطه اقتصادی و سیاسی آمریکا قرار دارد. لوکی داویدسن، ۳۵ ساله، گفت: «ترامپ میخواهد گرینلند را داشته باشد. او شاید چیز زیادی درباره کشور ما نداند، اما میداند منابع معدنی و نفت زیادی داریم. روزی رویای ما بازی در جام جهانی خواهد بود. ما باید عضو کونکاکاف باشیم.»
این رد شدن، ضربهای سخت به کشوری است که ۵۵۰۰ بازیکن فوتبال ثبتشده دارد؛ یعنی نزدیک به ۱۰ درصد جمعیت ۵۷ هزار نفری. علاقه به فوتبال در گرینلند حتی در شرایط سخت آب و هوایی، با دماهایی که به -۵۵ درجه سانتیگراد میرسد و دو ماه در زمستان خورشید طلوع نمیکند، بسیار شدید است. فوتبال با سرگرمیهای سنتی مثل سورتمهسواری با سگها و ماهیگیری روی یخ رقابت میکند و در این جزیره بسیار محبوب شده است؛ بسیاری تیمهای لیگ برتر انگلیس را دنبال میکنند.
پاتریک میگوید: «بزرگترین و محبوبترین ورزش در گرینلند فوتبال است. مردم منچستریونایتد، لیورپول، چلسی و آرسنال را تشویق میکنند. لیگ برتر انگلیس اینجا بسیار محبوب است.»
به دلیل شرایط آب و هوایی سخت، مسابقات قهرمانی کشور تنها حدود یک هفته در تابستان برگزار میشود. پاتریک که تیم باشگاهیاش B۶۷ Nuuk سال گذشته برای شانزدهمین بار قهرمان شد، توضیح میدهد: «این یکی از کوتاهترین و سختترین تورنمنتهای جهان است. طی هفت روز، پنج تا شش مسابقه داریم و تنها یک روز استراحت داریم. بسیار فشرده است.»
ورزشگاه نوک، میزبان مسابقات بینالمللی هم هست. زمین مصنوعی آن با یک لایه دو فوتی برف پوشیده شده و هیچ جایگاه سرپوشیدهای ندارد؛ فقط چند سکو برای تماشاگران وجود دارد. با چنین شرایطی، تصور حضور مربیان بزرگ جهان مثل توخل یا آنچلوتی در این ورزشگاه سخت است.
اگر کونکاکاف درخواست گرینلند را پذیرفته بود، میتوانست انگیزهای برای سرمایهگذاری در ساخت ورزشگاههای جدید و گنبدهای هوایی برای برگزاری مسابقات در تمام طول سال ایجاد کند. به دلیل سختی آب و هوا، بیشتر سال بازیکنان در فوتسال داخل سالن، نسخه پنج نفره و کوتاهتر فوتبال، بازی میکنند.
پاتریک درباره جو منحصربهفرد مسابقات در نوک میگوید: «وقتی جمعیت زیادی داریم، واقعاً هیجانانگیز است. صدای تشویق آنها از ماشینها یا کوهها شنیده میشود. بازی کردن اینجا خاص و فراموشنشدنی است.»
اما چرا گرینلند از فوتبال بینالمللی محروم است؟ جغرافیای گرینلند بخشی از آمریکای شمالی است و حتی مرز زمینی با کانادا دارد، اما از نظر سیاسی بخشی از پادشاهی دانمارک محسوب میشود و اروپایی است. گرینلند نمیتواند عضو یوفا شود، زیرا اعضای یوفا باید توسط سازمان ملل به عنوان کشور مستقل شناخته شوند. در همین حال، جزایر فارو، که آنها نیز بخشی از دانمارک هستند، عضو یوفا هستند چون قبل از تغییر قوانین عضویت در ۲۰۰۷ پیوستهاند.
فیفا الزام میکند که فدراسیونهای ملی فوتبال ابتدا عضو یک کنفدراسیون منطقهای شوند. گرینلند به کونکاکاف درخواست عضویت داد، زیرا این کنفدراسیون شرط استقلال کشورها را ندارد. مذاکرات عضویت به دلیل ادعای ترامپ درباره حاکمیت گرینلند به تأخیر افتاد.
مورتن روتکر، مربی تیم ملی، به ESPN گفت: «وقتی کونکاکاف درخواست ما را بررسی کرد و ما را برای گفتگو دعوت کرد، مثل کریسمس بود. ما سالهاست روی این موضوع کار کردهایم و بهترین مسیر برای گرینلند عضویت در کونکاکاف است تا بازیکنان هدف و انگیزه داشته باشند.»
با این حال، چهار ماه بعد، درخواست عضویت رد شد و هیچ دلیلی ارائه نشد. فدراسیون اعلام کرد که «این یک پیروزی برای فوتبال فراگیر نیست»، اما قول داد که مبارزه ادامه خواهد یافت.
بازیکنان گرینلندی اغلب شغل روزانه دارند. کاپیتان پاتریک در یتیمخانه کار میکند و دیگران در بانک، ماهیگیری، آرایشگری و خدمات دولتی فعالیت دارند. فوتبال در کشوری با بالاترین نرخ خودکشی جهان، یک پناهگاه اجتماعی و منبع شادی برای مردم است.
گرینلند، این سرزمین قطبی، به طور ظالمانه از صحنه بزرگ فوتبال محروم مانده است، اما عشق و اشتیاق مردم به فوتبال همچنان زنده است.
همچنین بخوانید: ادعای سایت بوکینگ درباره جام جهانی ۲۰۲۶؛ مردم از همین حالا فکر سفر به آمریکا هستند
