استقلال و سپاهان در جمع سه تیم ۳۲ امتیازی صدر جدول، در روز نخست هفته نوزدهم به زمین رفته و هر دو بازی و سه امتیاز را به رقیب واگذار کردند. جالب اینکه درد مشترک هر دو تیم بزرگ ما یک چیز بود؛ نداشتن مهاجم که در پایان بازی نیز هر دو مربی به آن اعتراف کردند. دیدیم ساپینتو در مورد مهاجمانش چه گفت و نویدکیا نیز به همین کمبود باخت.
در مورد استقلال، جداگانه نوشته ایم، اینجا نوبت سپاهان است، تیمی که در ابتدای فصل کاوه رضایی را به عنوان مهاجم اصلی و هدف، با کوله باری از تجربه و قرارداد چند ده میلیاردی حفظ کرد تا با گلهایش، ناجی تیم در روزهای حساس باشد. اما از اول فصل تا امروز کاوه فقط یک گل زده -آن هم هفته قبل- و آنقدر ضعیف و ناامید کننده بود که محرم از همان ابتدای فصل به جوانانی همچون آریا شفیع دوست یا محمد عسکری میدان داد و دیدیم که تا قبل از پارگی ربات این دو جوان، سپاهان مشکل گلزنی در خط حمله نداشت.
اما حالا که هر دو گلزن جوان سپاهان از دسترس خارج شدهاند، دوباره همه امیدها به کاوه برگشته و از او هر بازی همان کیفیت پایین گذشته را نشان میدهد. بخصوص در بازیهای بزرگ و حساس که چشم امید همه هواداران و مربیان به درستی و به حق، به امثال کاوه و بازیکنان با تجربه است اما تا امروز، هرگز نتوانسته اند کارایی لازم را داشته باشند.
برابر تراکتور به عنوان صدرنشین و رقیب اصلی قهرمانی در جدال ۶ امتیازی صدر جدول، سپاهان بیشتر از همیشه به کاوه رضایی نیاز داشت و او ضعیفتر از همیشه بود.
سرانجام محرم از کاوه ناامید و دقیقه ۶۸ لطفی جوان را جای او به میدان فرستاد تا لااقل اگر نتیجه نمی گیرد، یک جوان میدان دیده شود. حالا سوال اینجاست امثال کاوه رضایی کی و کجا باید به کمک تیم بیایند؟ مهاجم لژیونر و ملیپوش سابق با کوله باری از تجربه که از زمان بازگشت به کشور هرگز در حد اسم و کارنامه اش نبوده است. سپاهان بازی را باخت و صدر را از دست داد تا این سوال باعث آزار هواداران کارشناسان -و قطعاً مربیان این تیم- شود که اگر در مصاف با تراکتور یا استقلال و پرسپولیس، توانایی و تجربه کاوه رضایی به کار تیم نیاید، کی و کجا قرار است گره از مشکلات تیم باز کند؟
اینجا را بخوانید: چرا سپاهان باخت و صدر را از دست داد؟