یکی از بزرگترین و البته خبرسازترین سرمربیان تاریخ تیم ملی فوتبال ایران بدون هیچ شک و تردیدی میروسلاو بلاژویچ بوده است. مردی که از نظر اعتبار و افتخار چیزی کم نداشت ولی با یک حسرت بزرگ، چشمانش را برای همیشه بست.
پس از ناکامی تیم ملی ایران در جام ملتهای ۲۰۰۰ لبنان، محسن صفایی فراهانی ریاست وقت فدراسیون ترجیح داد با کنارهگیری جلال طالبی موافقت کند و سراغ یک سرمربی بزرگ خارجی برود.
صفایی که سابقه آوردن ایویچ به ایران را داشت، اوایل زمستان ۱۳۷۹ یک چهره سرشناس دیگر را برای تیم ملی آورد و میروسلاو بلاژویچ را به عنوان سکاندار جدید تیم ملی کشورمان معرفی کرد؛ یکی از بزرگترین مربیان تاریخ اروپای شرقی که با تیم ملی کرواسی در جام ملتهای ۱۹۹۶ تا مرحله یکچهارم نهایی صعود کرده بود و همراه با این تیم عنوان سومی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه را هم به دست آورد.
حضور بلاژویچ در فوتبال ایران مثل بمب صدا کرد و همه فکر میکردیم با این مربی صعودی مقتدرانه و آسان به مرحله نهایی جام جهانی ۲۰۰۲ خواهیم داشت اما برخلاف انتظار، چنین اتفاقی رخ نداد و ۲۴ آبان ۱۳۸۰ با وجود پیروزی یک بر صفر مقابل ایرلند جنوبی، از رسیدن به جام جهانی محروم شدیم تا همان مسابقه به عنوان پایان کار این مربی بزرگ در فوتبال ما تلقی شود.
بلاژویچ بعد از تیم ملی ایران برای مقطعی در چین کار کرد و روی نیمکت تیم ملی بوسنی هم نشست. البته او چند ماه نیز سرمربی مس کرمان شد که عملکردش متوسط بود.
این مربی بزرگ سرانجام در ۱۹ بهمن ۱۴۰۱ در حالی چشم از جهان فرو بست که حسرت راهیابی به جام جهانی ۲۰۰۲ با تیم ملی ایران بر دلش مانده بود. او چند ماه قبل از مرگ در مورد ایران گفته بود:
واقعا دوران بسیار خوبی را در ایران سپری کردم و میدانم که مردم این کشور هنوز دوستم دارند. اگرچه با یک بدشانسی بزرگ مواجه شدیم و نتوانستیم به جام جهانی ۲۰۰۲ صعود کنیم ولی ارتباط عاطفی من با مردم ایران هرگز قطع نمیشود و مطمئن باشید هرگاه آنها دچار مشکل باشند، در کنارشان هستم. حسرت نرفتن به جام جهانی ۲۰۰۲ همراه با این تیم همیشه برایم ماندگار است اما خوشحالم که برانکو ایوانکوویچ را خودم به آقای صفایی فراهانی معرفی کردم و ایران با هدایت این مربی به جام جهانی ۲۰۰۶ رسید. البته احساس میکنم برانکو به من و افتخاراتم حسادت میکرد!
بیشتر بخوانید: مایلیکهن: شاید برای ریاست فدراسیون اقدام کنم/ دعوای دادکان و علیآبادی فوتبال را خراب کرد/ دلم برای کفاشیان سوخت!