فولاد این فصل نشان داده استاد نفسِ آخر است؛ تیمی که بارها در لحظات پایانی ورق را برگردانده اما با آمدن حمید مطهری این ویژگی پررنگتر از همیشه شده است. تازهترین نمونهاش گل دقیقه ۹۷ مقابل ذوبآهن اصفهان بود؛ ضربهای که سه امتیاز را به حساب فولاد واریز کرد و آنها را تا رتبه نهم بالا کشید. این فقط یک اتفاق نبود؛ در چند مسابقه دیگر از جمله تقابل حساس مقابل پرسپولیس هم سناریوی مشابهی تکرار شده و امتیازات حیاتی در واپسین ثانیهها به دست آمده است.
سؤال اینجاست؛ راز این گلهای دیرهنگام چیست؟ پاسخ را باید در ذهنیت تازهای جستوجو کرد که به تیم تزریق شده. مطهری از «ولع گلزنی» حرف میزند و شواهد داخل زمین هم همین را نشان میدهد. فولاد تا سوت پایان دست از حمله نمیکشد؛ حتی زمانی که جلوست، به لاک دفاعی فرو نمیرود و صرفاً به حفظ نتیجه فکر نمیکند. دوندگی مداوم، پرس در دقایق پایانی و ارسال بازیکنان بیشتر به فاز تهاجمی، نشانه تیمی است که برای ضربه آخر برنامه دارد.
جالب اینکه مطهری پیشتر در کنار یحیی گلمحمدی کار کرده بود، اما حالا در قامت نفر اول، نسخه شخصی خودش را اجرا میکند. او میگوید تغییرات تاکتیکی گستردهای اعمال نکرده و تنها ذهن بازیکنان را آرامتر کرده است؛ با این حال در زمین مسابقه میتوان تفاوتها را دید. فولادِ جدید پرفشارتر بازی میکند، خطوطش جلوتر است و در دقایق پایانی انرژی بیشتری نسبت به رقبا دارد.
به نظر میرسد ترکیب همین ذهن آرام و فشار تاکتیکی مداوم، رمز موفقیت فولاد در دقایق مرگبار مسابقه باشد؛ تیمی که یاد گرفته بازی ۹۰ دقیقه نیست و گاهی مهمترین لحظه، همان آخرین حمله است.
بیشتر بخوانید: فاجعه در پرسپولیس؛ ۶ شکست در ۱۰ سال بیسابقه بود/ اوسمار از هاشمیان هم بدتر نتیجه گرفت