متاسفانه برخی سنتهای زشت دست از سر فوتبال ایران برنمیدارند. فوتبالی که در سطح باشگاهی و ملی تشکیلات عریض و طویل فرهنگی داشته، بودجه دارد و مدعی هزینه کرد است اما خروجی آن، کوچکترین تغییری را در رفتار بازیکنان و مربیان ایجاد نمیکند.
به جرات میتوان گفت تیم ملی و تیمهای باشگاهی ایران تنها تیمهای فوتبال دنیا هستند که در ریز و درشت میادین معتبر بینالمللی، مدام از یک ناحیه دچار خسارت شده و هرگز درس عبرت هم نمیگیرند.
به خاطر اعتراض به قضاوت و اینکه بازیکنان و مربیان به خاطر تربیت فوتبال در ایران کار خود را رها و مدام دنبال فرافکنی و اعتراض به داوری هستند. اگرچه این ویژگی به صورت عام در تمام تیمها بازیکنان و مربیان وجود دارد، اما در سالهای اخیر به شکلی کاملاً عجیب -لااقل در سطح ملی و باشگاهی در میادین قارهای- از ناحیه دفاع راست باعث آسیبهای فراوان به تیمهای نماینده فوتبال ما شده و هیچ ارادهای هم برای جلوگیری از تکرار آن وجود ندارد.
آریا یوسفی، جوانی که در دقیقه سوم فینال جام کافا سال قبل به دلیل خطای بیمورد کارت قرمز گرفت و ایران بیش از ۱۲۰ دقیقه ۱۰ نفره بازی کرد و باخت، در طول همین فصل با پیراهن سپاهان در ایران و آسیا بارها با کارت زردهای متعدد محروم و طعم اخراج را هم چشیده است. در بازی با نیجریه جوانی چون او به جای استفاده از فرصت حضور فیکس در ترکیب اصلی تیم ملی در آستانه جام جهانی، مدام بی دلیل خطا میکرد و بین دو نیمه از زمین بیرون رفت.
اما عجیب آنکه جانشین او یعنی رامین رضاییان در دفاع راست با کوهی از تجربه بینالمللی ملی و باشگاهی، همان اشتباهات را تکرار و به دلیل اعتراض به داور کارت زرد گرفت. عجب آنکه یک دقیقه بعد شجاع خلیلزاده که او هم به لحاظ سن و سال و تجربه دست کمی از رامین ندارد، به همان دلیل یعنی اعتراض به داوری اخطار گرفت و احسان حاج صفی که در کارنامه خود آن شاهکار نیمه نهایی جام ملتهای ۲۰۱۹ را دارد، بعد از دو سال و بازگشت دوباره به تیم ملی با بازوبند پس از آنها اعتراض را ادامه داد!
انگار سنت اعتراض و اخطار در میان مدافعان راست اپیدمی شده، چرا که به یاد داریم صالح حردانی چطور در تیم ملی و مقدماتی جام جهانی اخراج شد و نزدیک بود در بیشکک کار دست ایران بدهد. اما خطرناکتر از بحث مدافعان راست یا خطاهای بیدلیل و غیر فنی، داستان اعتراض بازیکنان آن هم از نوع با تجربه و میدان دیده به داوریست که اگر از همین امروز فکری برای آن نکنیم، چه بسا در جام جهانی یا میادین پیش رو بیشتر از همیشه بابت آن افسوس خواهیم خورد.
انگار هر چقدر در میادین بین المللی هزینه بدهیم کافی نیست...