رابطه احمدرضا عابدزاده با مدیران باشگاه استقلال از تابستان سال ۱۳۷۱ بهشدت تیره شد و او میخواست در همان مقطع از این تیم جدا شود اما به خاطر قراردادی که داشت، تا انتهای فصل فوتبالی سال ۷۱ که اوایل اسفند همان سال میشد، در این تیم ماند.
عابدزاده بلافاصله پس از پایان رقابتهای باشگاهی سال ۷۱ در حالی که اصلا رابطه گرمی با کاظم اولیایی مدیرعامل وقت باشگاه نداشت، اعلام کرد دیگر تحت هیچ شرایطی با استقلال ادامه نخواهد داد و ۹ فروردین ۱۳۷۲ به صورت رسمی از این تیم جدا شد (البته از ابتدای اسفند سال ۷۱ همه میدانستند که عابدزاده جدا شده ولی ۹ فروردین ۷۲ قضیه حالت رسمی و قانونی به خود گرفت).
احمدرضا عابدزاده پس از پایان کار با استقلال راهی سپاهان شد و دوباره به اصفهان بازگشت اما مصدومیت بسیار شدید او در جدال تیم ملی مقابل چین تایپه که اواخر خرداد ۱۳۷۲ به وقوع پیوست، موجب شد این دروازهبان چیزی حدود ۱۸ ماه را دور از میادین سپری کند و در اوایل زمستان سال ۱۳۷۳ وقتی به فوتبال برگشت که گلر پرسپولیس شده بود. او بعدا اعلام کرد برای اینکه محبت امیر عابدینی از بابت اعزامش به آلمان و تقبل کردن هزینه عمل جراحی پایش را جبران کرده باشد، به پرسپولیس پیوست.
احمدرضا عابدزاده رکوردی بسیار خاص در فوتبال ایران دارد و جزو معدود فوتبالیستهایی است که پیراهن هر دو تیم استقلال و پرسپولیس را پوشیده و با هیچ کدام از این دو تیم در دربیهایی که فیکس بود، شکست را تجربه نکرد.
بیشتر بخوانید: بازگشت آقای گل به پرسپولیس
