ماجرای حضور تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ به یکی از پیچیدهترین و حساسترین موضوعات فوتبال ایران در سالهای اخیر تبدیل شده است؛ پروندهای که فقط یک تصمیم ورزشی نیست و ابعاد مختلف سیاسی، امنیتی و فنی را هم در خود دارد.
از یکسو، با توجه به شرایط کشور و رخدادهای تلخی که رقم خورده، حضور در تورنمنتی که آمریکا میزبان آن است برای بسیاری از نگاهها آسان و بیحاشیه نیست. از سوی دیگر، اشتیاق سرمربی تیم ملی و اعضای تیم برای تجربه دوباره جام جهانی، کاملاً قابل درک است؛ فرصتی که ممکن است برای خیلیها دیگر تکرار نشود.
با این حال، در شرایط فعلی فوتبال ایران، نمیتوان از واقعیتهای موجود چشم پوشید. لیگ برتر، بهعنوان مهمترین خروجی فوتبال کشور، در وضعیتی نیست که بتوان آن را با معیارهای استاندارد و معمول ارزیابی کرد؛ حتی اگر مسابقات در یک شهر متمرکز برگزار شود، باز هم نمیتوان انتظار همان کیفیت و اعتبار همیشگی را داشت.
تیم ملی هم طبیعتاً در چنین فضایی نمیتواند با آرامش و آمادگی کامل مسیر آمادهسازیاش را دنبال یا بازیهای تدارکاتی ایدهآلی برگزار کند. آنچه در اردوی ترکیه دیدیم، خود گویای بخشی از این مشکلات بود. از نظر فنی نیز، تیم ملی با پرسشهای جدی روبهرو است؛ چرا که نه شرایط روانی بازیکنان ایدهآل است و نه آمادگی فنی آنها در سطحی قرار دارد که بتوان از این تیم انتظار درخشش در جام جهانی داشت.
از سوی دیگر، تصمیمگیری درباره حضور تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، چنانکه وزیر ورزش نیز گفته، بر عهده شورایعالی امنیت ملی است. اما نگرانیها فقط به مسئله میزبانی و امنیت کاروان تیم ملی محدود نمیشود؛ آنچه بیش از همه اهمیت دارد، کیفیت فنی و سطح آمادگی بازیکنان در آوردگاهی چنین بزرگ است.
در این میان، این پرسش جدی مطرح میشود که آیا کادرفنی تیم ملی، خود از این وضعیت نگران نیست؟ دیدار با نیجریه (بازی با کاستاریکا را بنا به دلایل معلوم نادیده میگیریم) نشان داد که اگر بخواهیم بدون نگرانی به این مسیر نگاه کنیم، در واقع چشم بر واقعیتها بستهایم.
بیشتر بخوانید: داستان سیندرلا جواب نداد؛ خیلیها از رفتن به جام جهانی در آمریکا محروم هستند!
