۲۷ آبان ۱۴۰۴ در شهر العین، امیر قلعه نویی بعد از شکست برابر ازبکستان در تورنومنت چهار جانبه اعلام کرد بعد از این دیگر چهره جدیدی به تیم ملی دعوت نخواهد شد و او از فرصت بازیهای بعدی برای شناخت ترکیب اصلی و سیستم بازی تیم ملی استفاده خواهد کرد.
دو بازی فیفادی ماه مارس در فروردین ۱۴۰۵ در آنتالیا ترکیه، از این بابت برای ما مهم بود که تصویری از ذهنیت امیر قلعه نویی برای ترکیب احتمالی تیم ملی پیدا کنیم. در این مسئله سیستم اولویت دوم است، چرا که همه میدانیم در جام جهانی قلعه نویی مجبور است برای نتیجه بازی کند و او در عمل در تمام این سالها ثابت کرده به یک سری بازیکن اعتماد دارد که تحت هر شرایطی بازی میکنند و سیستم خیلی برایش مهم نیست.
تجربه کارلوس کیروش
قبل از ورود به بحث اصلی باید این نکته را یادآوری کرد که تنها امیر قلعه نویی نیست که به ذهنیات شخصی خود باور دارد. لااقل در فوتبال ایران مربیان دیگری نیز وجود داشتهاند که چنین کنند. در همین جام جهانی قبلی وقتی کارلوس کیروش در فاصله کوتاه تا مسابقات دوباره به تیم ملی برگشت، کسانی را به اردو دعوت و آنها را در قطر بازی داد که تا پیش از آن در دوران اسکوچیچ و حتی ویلموتس اصلاً به چشم نمیآمدند.
این حق هر سرمربیست که به کسانی اعتماد داشته باشد، همانطور که کیروش به امید ابراهیمی، روزبه چشمی یا رامین رضاییان اعتماد و باور داشت. اما میتوان از امیر قلعه نویی خرده گرفت که چرا در تمام این سالها نتوانسته گرههای موجود در ترکیب تیم ملی را باز کند. یا به عبارت دیگر، نفرات بیشتری را به دایره معتمدین خود اضافه کند.
قفس توری، حق مسلم بیرانوند!
هیچکس در فوتبال ایران شکی نسبت به جایگاه علیرضا بیرانوند ندارد. در تمام این سالها او دروازهبان اصلی تیم ملی بوده و حتی نفراتی که مربیان مختلف به عنوان ذخیره برای او برگزیدهاند، نیز ثابت بودند. سید حسین حسینی و پیام نیازمند همراه او به جام جهانی می روند و اگر بیرانوند مصدوم نشود، قطعاً دروازهبان ثابت ما خواهد بود.
دفاع کناری، معمای بزرگ ژنرال
مرور بازیهای تیم ملی در سالهای تصدی امیر قلعه نویی نشان میدهد او بیشترین مشکلات را در دفاع دارد. در سمت چپ، اگرچه به میلاد محمدی همواره اعتماد داشته اما از ناحیه او راضی نبوده و به همین دلیل مدافعان چپ مختلفی را دعوت و امتحان کرده است.
بازگشت احسان حاج صفی به اردوی اخیر تیم ملی آخرین تیر ترکش ژنرال بود. به این ترتیب این دو نفر در جام جهانی در دفاع چپ برای ما بازی خواهند کرد. اما داستان دفاع راست کاملاً متفاوت است، جایی که قلعه نوعی از صادق محرمی و رامین رضاییان تا صالح حردانی و دانیال اسماعیلی فر، همه را در این سالها و در مقاطع مختلف بازی داده و هنوز نفر اصلی خود را پیدا نکرده است.
با توجه به پیشینه این سه سال و به خصوص اردوهای اخیر، به احتمال فراوان رامین رضاییان و صالح حردانی مسافران تیم ملی در پست دفاع راست خواهند بود و در جام جهانی نیز بازی خواهند کرد.
پاشنه آشیلی به نام شجاع
مرکز خط دفاعی بزرگترین کابوس امیر قلعه نویی است. او در تمام این سالها انواع روشها را امتحان و همیشه به بن بست خورد که شاید مهمترین دلیلش، استوارسازی هر ترکیبی در این بخش از زمین بر مبنای حضور شجاع خلیلزاده باشد.
بازی با دو دفاع میانی یا سه دفاع، فرقی برای امیر ندارد. شجاع خلیلزاده نفر فیکس اوست و در این سالها از پورعلی گنجی، کنعانی زادگان و مجید حسینی با سابقه در تیم ملی تا علی نعمتی، ابرقویی و حتی سامان فلاح جوان نیز دعوت شدهاند اما با فرض انتخاب ۴ نفر برای این پست، جایگاه شجاع، نعمتی، مجید حسینی و کنعانی محکمتر از بقیه است.
ژنرال، چشم امید ژنرال
تیم ملی با هر روشی که بخواهد بازی کند، سعید عزت اللهی شماره ۶ و ژنرال خط میانی ما خواهد بود. در روزهایی که نیاز به دفاع محکمتر داشته باشیم، روزبه چشمی و محمد قربانی شانس بازی پیدا میکنند. روزبه امتیاز تجربه و بازی در دو جام جهانی قبلی را دارد و قربانی امتیاز جوانی و انگیزه که همین حالا هم لژیونر است.
اگر قرار باشد ایران با سه هافبک میانی بازی کند، سامان قدوس کنار دو هافبک دفاعی که یکی از آنها عزت اللهی است، شانس بیشتری پیدا خواهد کرد. اما در غیر این صورت رقیبی گردن کلفت مثل امیرحسین حسینزاده را برای حضور در ترکیب خواهد داشت.
دردسر بزرگ وینگرها
بازیکنانی که نامشان در لیست تیم ملی برای جام جهانی قطعی و تحت هر شرایطی کنار تیم ملی میمانند، این نفرات هستند؛ علیرضا جهانبخش، مهدی قائدی، محمد محبی، علی قلیزاده و مهدی ترابی در سیستمهای مختلف دو یا سه نفر از این افراد میتوانند درون زمین حاضر باشند.
ایران در پست هافبک کناری یا وینگر استعدادهای زیادی دارد. همین حالا مهدی هاشم نژاد در یک سال اخیر همواره در اردوهای ملی حاضر و نمایش قابل قبولی هم داشته اما با حضور نامهای بزرگ قبلی او شانسی برای بازی در جام جهانی نخواهد داشت.
معمای سردار
در حال حاضر شواهد و قرائن مبنی بر حذف سردار آزمون در جام جهانی است. ستاره بزرگ و گلزنی درخشان که در یک سال اخیر مصدومیتهای زیادی داشته و اتفاقات اخیر نیز او را از تیم ملی دورتر کرده است. از آخرین حضور سردار در تیم ملی نزدیک به یک سال میگذرد اما تا آخرین فیفا دی در نوامبر سال قبل او یکی از بازیکنان دایره تیم ملی بود.
اگر فرض بر حضور سردار باشد، زوج او و طارمی مثل یک دهه اخیر بدون جانشین و جایگزین خواهد ماند. در آن صورت حسینزاده و علیپور و مغانلو و یک نفر دیگر شانس حضور در فهرست تیم ملی برای جام جهانی را خواهند داشت.
اما اگر روند فعلی ادامه و سردار در تیم ملی نباشد، آن وقت نه فقط یک جا برای یک تازه وارد باز میشود بلکه سیستم بازی تیم ملی با یک مهاجم یعنی طارمی و داستان تعویضیهای تیم بعد از دقیقه ۶۰ نیز تغییر خواهد کرد.
در صورت ادامه وضعیت یک سال اخیر، علی علیپور بیشترین شانس را برای بازی در تیم ملی در جام جهانی خواهد داشت. ضمن اینکه حداقل یک جوان هم میتواند حضور در فهرست تیم ملی در جام جهانی را تجربه کند. در مواقعی هم که ایران به جنگندگی و دوندگی نیاز پیدا کند، شهریار مغانلو گزینه اول برای ورود تعویضی به میدان خواهد بود.
بیشتر بخوانید: دلایل کوتاه آمدن از یک تصمیم جنجالی؛ چرا نظر فدراسیون فوتبال درباره تحریم جامجهانی آمریکا تغییر کرد؟
