امیر قلعهنویی در تازهترین اظهارنظر خود، جملهای بر زبان آورده که بیش از آنکه رنگ و بوی فنی داشته باشد، رایحه طعنه و گلایه میدهد: «تیم ملی بعد از جام جهانی، مبارکِ هر کسی که سرمربیاش میشود.»
گویا سکاندار فعلی یوزها، از همین حالا صدای پای جانشینش را پس از جام جهانی ۲۰۲۶ شنیده و با نوعی پیشدستی در وداع، احساس کرده که فدراسیون قید همکاری با او را خواهد زد. اما باید خطاب به سرمربی تیم ملی عرض کرد: جناب قلعهنویی! برای ناامیدی و غزل خداحافظی خواندن، خیلی زود دست به کار شدید!
بیایید فرض را بر موفقیت بگذاریم؛ گیریم که در جام جهانی و با این قرعه مناسبی که نصیب فوتبال ایران شده، موفق شدید طلسم تاریخ را بشکنید و تیم ملی را برای نخستین بار به دور دوم برسانید. آن وقت کدام مدیر یا جریانی جرأت میکند به جایگاه شما چنگ بیندازد؟ یا کدام فدراسیوننشینی جسارت پیدا میکند که با سرمربی دیگری برای جانشینی «معمار صعود» وارد مذاکره شود؟
آقای قلعهنویی! ناامیدی پیش از نبرد، برازنده نیمکت تیم ملی نیست. به جای گلایه، امیدوار و چشمبهراهِ خلق یک اتفاق تازه باشید. فراموش نکنید که پیش از حضور شما هم در تمام این سالها، تیم ملی بارها به جام ملتها رفته و شکست خورده (مثل دو تجربه تلخ شما در مقاطع مختلف) و در ادامه، مجوز حضور در جام جهانی را هم کسب کرده است. اینها اتفاقات تکراری فوتبال ماست که قبل از شما هم رخ داده و فضیلت مضاعفی برای کسی محسوب نمیشود.
اگر قرار به ادامه حضور شخصِ امیر قلعهنویی بر این نیمکت لرزان است، باید امیدوارانه و با جسارت، حرکتی نو زد و سقفی جدید برای پرواز این تیم ساخت. در غیر این صورت، حق با شماست؛ همانطور که خودتان پیشبینی کردید، این نیمکت بعد از جام جهانی مبارکِ نفر بعدی باشد.
بیشتر بخوانید: مثلث ویژه برای حضور قدرتمند ایران در جام جهانی!
