مصاحبه اخیر مهدی محمد نبی که همزمان با سمت نایب رئیس اول فدراسیون فوتبال، در جایگاه مدیریت تیم ملی نیز نشسته است، یک خبر مهم در خود داشت. اینکه تیم ملی روز سهشنبه با یک تیم لیگ برتری بازی تدارکاتی برگزار میکند.
همه میدانیم که در سالهای اخیر فوتبال ملی ما برای جور کردن بازی تدارکاتی و دوستانه با چه مشکلاتی روبرو بود. در تمام این سالها این پیشنهاد که بیایید مثل دهه ۶۰ با تیمهای داخلی بازی کنیم، از گوشه و کنار و از زبان کارشناسان مختلف شنیده میشد. وقتی کیفیت برخی رقبای تیم ملی را در زمین میدیدیم، این صدا بلندتر هم میشد که حتی تیمهای لیگ آزادگان نیز قدرتی بیشتر از این رقیب به اصطلاح ملی ما داشتند!
هدف از بازیهای دوستانه قرار گرفتن تیم ملی در شرایط مسابقه و محک خوردن بازیکنان و افکار مربیان است. وقتی کشور در شرایط جنگی به سر میبرد که حتی باعث تعطیلی لیگ و مسابقات داخلی هم شده، چرا نباید از ظرفیت و پتانسیل موجود استفاده کنیم؟
در دهه ۶۰ که کشور درگیر جنگ تحمیلی بود، در ان سالها که تیم ملی هر دو سال یکبار تشکیل میشد و به جام ملتها یا بازیهای آسیایی میرفت، اردوهای تیم ملی همه داخلی و رقبا نیز از تیمهای محلی و بومی بودند. حتی در سالهایی که لیگ و باشگاه به معنای امروزی وجود نداشت، تیم ملی گاه با تیمهای منتخب استانی یا یک شهر روبرو میشد.
شکی نیست که برای حضور در جام جهانی ملیپوشان باید مقابل رقبای نامدار و با تجربه محک بخورند اما در این وضعیت که هیچ امکانی حتی برای کارهای ساده اعزام یک تیم به خارج از کشور وجود ندارد، چه باید کرد؟ همه میدانیم که ۱۰۰ جلسه تمرین به اندازه یک مسابقه در ساختن یک تیم یا بازیکن تاثیر ندارد، پس باید فقط تمرین کرد و دست روی دست گذاشت؟
اگر از هر زاویه به این قضیه نگاه کنیم، این تصمیم با توجه به شرایط فعلی بهترین راهکار ممکن است.
بیشتر بخوانید: نظرهای ترامپ و روبیو درباره جایگزینی ایتالیا با ایران در جام جهانی؛ سوال جالبی است!/ ایرانیها مشکلی ندارند اما...