بدون تردید درگذشت عبدالله موحد اتفاق بسیار تلخی است که کشتی ایران هرگز آن را فراموش نخواهد کرد. بزرگمردی که ۶ مدال طلای المپیک و جهان را به صورت متوالی کسب کرد و اگر آن ماجراهای تلخ در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ پیش نمیآمد و محرومش نمیکردند، قطعاً این آمار میتوانست افزایش پیدا کند.
استاد موحد که پس از اختلاف نظر شدید با مدیران ارشد ورزش ایران در سال ۱۳۵۱ طعم تلخ محرومیت را چشید، اواسط دهه ۵۰ شمسی به آمریکا مهاجرت کرد و در ینگه دنیا ماندگار شد. او زمستان سال ۱۳۷۲ برای اولین مرتبه پس از انقلاب به ایران بازگشت و اتفاقا شبکه سوم سیما که در آن مقطع ماههای آغازین فعالیت خود را سپری میکرد، در یکی از نخستین پخش زندههای این شبکه، استاد موحد را دعوت کرد و این چهره ارزشمند روی آنتن آمد تا نسل ما که تا آن زمان فقط توصیف دلاوریهایش را شنیده بودیم و عکسهای معدودی از قهرمانیهای او را در مجلات دیده بودیم، چهره این بزرگمرد را در قاب جادویی هم تماشا کنیم.
هیچوقت روزی که برای نخستین مرتبه او را از نزدیک دیدم، فراموش نمیکنم. یکی از معدود دفعاتی که ژنرال ۶ ستاره کشتی ایران مقابلم بود و من محو تماشای متانت مردی که تحسین کشتی دنیا را به همراه داشت. در همان جلسه وقتی جرات کردم و به ایشان گفتم دلم میخواهد نام کشتیگیران نسلهای بعد از خودتان که به آنها علاقه داشتید را به من بگویید، لبخندی زد و گفت: «همه کشتیگیران ایران نسلهای بعد از من مانند فرزندان و برادران کوچکترم هستند. همه را دوست دارم ولی حالا که اصرار میکنی و از من اسم میخواهی، میگویم. رسول خادم را خیلی دوست دارم چون واقعا پهلوان است. نمیدانم روی بعد معرفت و انسانیتش مانور کنم یا از تواناییهای فنی او بگویم؟ آقا رسول واقعاً پهلوان است اما یادمان نرود که در عرصه کشتیگیری و حتی مربیگری نیز جزو نوابغ به حساب میآید. ما آخرین بار در سال ۱۹۶۵ خارج از ایران قهرمان جهان شده بودیم و من خودم همان سال اولین مدال طلایم را کسب کردم ولی آقا رسول توانست به عنوان سرمربی تیم ملی کشتی آزاد ایران در سال ۲۰۱۳ ما را دوباره خارج از ایران و در مجارستان به مقام قهرمانی برساند. (البته تیم ملی کشتی آزاد ایران در پیکارهای قهرمانی جهان ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ نیز فاتح دنیا شد ولی حرف استاد موحد کاملاً درست بود چون هر دو قهرمانی مذکور به میزبانی خودمان حاصل شد) همچنین باید یادی از اکبر فلاح بکنم. او هم کشتیگیر بسیار توانمند و محجوبی بود که البته با بدشانسی به حق خودش نرسید. من سال ۱۹۷۰ برای آخرین مرتبه قهرمان جهان شدم و پس از آن کشتی ایران به مدت ۲۳ سال نتوانست در وزن ۶۸ کیلو مدال طلا بگیرد اما اکبر فلاح در مسابقات جهانی ۱۹۹۳ کانادا این طلسم را شکست و نمیدانید چقدر خوشحال شدم که این اتفاق افتاد.»
روحش شاد و یادش همیشه مانا
