مراسم قرعهکشی جام ملتهای آسیا تمام شد و تصویر ثبتشده از امیر قلعهنویی، یک لبخند پهن و خیالی آسوده را مخابره میکرد. لبخندی که بیحکمت نیست؛ چرا که اگر خود سرمربی تیم ملی هم پشت گویها مینشست، نمیتوانست چنین جاده صاف و بیدستاندازی را برای خودش ترسیم کند. همگروهی با قرقیزستان، چین از هم پاشیده و سوریهای که دیگر آن غول دردسرساز سابق نیست، یعنی ایران از همین حالا یک پایش در مرحله حذفی است. این قرعه، تداعیگر همان بخت بلندی است که در مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ هم یار غار تیم ملی بود؛ مسیری که بیشتر به یک تور تفریحی-تمرینی شباهت دارد تا نبرد برای افتخار قاره.
اما در آن سوی نقشه، داستان برای ساموراییها کاملاً متفاوت است. ژاپن انگار طلسم شده تا همیشه در مسیر عذاب باشد. آنها برای رسیدن به جام جهانی ۲۰۲۶، برخلاف ما که لقمه را آماده در دهان گذاشتیم، مجبور شدند آن را دور سرشان بچرخانند. ایستادن در گروهی که استرالیا، عربستان و بحرین در آن نفسمان را میبرند، کار هر تیمی نبود؛ گروهی که هر صعودکنندهای از آن، عملاً جانبهلب شد تا به مقصد رسید.
حالا در جام ملتها هم قرعه سخت به نام ژاپن نوشته شده است. همنشینی با قطر مدعی، تایلند تازهوارد و اندونزی نوظهور، یعنی ژاپن باید از همان روز اول با شمشیر آخته وارد میدان شود. در حالی که ما در اتوبان قرعهکشی با کروزکنترل حرکت میکنیم، ژاپنیها باید در صخرهنوردی تاکتیکی، نفسنفس بزنند.
این بخت بلند و اقبال همیشگی در قرعهکشیها (که حتی در مسیر جام جهانی ۲۰۲۶ هم دست از سر ما برنمیدارد)، یک پیام روشن دارد: «دیگر هیچ بهانهای پذیرفته نیست.» وقتی طبیعت و تقدیر، فرش قرمز زیر پای فوتبال ایران پهن میکنند، اسب ما باید برای قهرمانی زین شده باشد.
بله، قضاوت زودهنگام است، اما با این «بخت همایونی»، نرفتن تا فینال، هنری میخواهد که امیدواریم کادر فنی تیم ملی نداشته باشد! ما قرار نیست مثل ژاپنیها برای صعود زجر بکشیم؛ پس حداقل بیایید قدر این هدیه آسمانی را بدانیم و یک بار هم که شده، این مسیر ساده را به فاجعهای سخت تبدیل نکنیم.
بیشتر بخوانید: شعبدهبازی با انتقاد از «بزن زیرش» و دفاع اتوبوسی؛ چه خاطرات قشنگی آقای قلعهنویی!
