ملتها را نه با ساختمانها و برجهای بلند، که با قامت ایستاده اسطورههایشان میشناسند. اما این روزها در تندباد قضاوتهای عجولانه، تبر به ریشه درختانی میزنیم که سالهاست سایهسار غرور ملی ما بودهاند.
علی دایی؛ فراتر از یک نام
از او چه میخواهیم؟ او که نام ایران را در معتبرترین ورزشگاههای جهان طنینانداز کرد؛ مردی که وجاهتش اعتبار پاسپورت ورزشی ماست. اختلاف سلیقه؟ مگر میشود در دنیای به این بزرگی، همه یکجور فکر کنند؟ اما کجای جهان، اعتبار بینالمللی یک ملت را به پای اختلاف نظر شخصی قربانی میکنند؟ دایی فقط گلزن قهار زمین فوتبال نبود؛ او گلزن میدان انسانیت در زلزله کرمانشاه و روزهای سخت مردم هم بود. انکار او، انکار بخشی از شناسنامه ملی ماست.
نوبت به چه کسی میرسد؟
اگر امروز دایی را بشکنیم، فردا نوبت کیست؟ آیا نوبت بیرحمی و قضاوتهای عجولانه به رسول خادم نمیرسد؟ همان مردی که پهلوان بودنش را نه در ویترینهای طلا، که در خاک خسته سیستان و بلوچستان باید جستوجو کرد.
قهرمان المپیک، مردی که جهان در برابر فنون کشتیاش سر تعظیم فرود میآورد، ماشین شخصیاش را میفروشد تا سقف خانه پیرزنی در دورافتادهترین نقطه شرق کشور نریزد. او فقط سقف خانه آن پیرزن را ترمیم نکرد؛ او سقف کرامت انسانی را در این خاک محکم کرد.
ما به کجا میرویم؟
تخریب اسطورهها، تخریب الگوست. وقتی دایی و خادم را هدف قرار میدهیم، در واقع به نسل بعد میگوییم: «قهرمان نشوید، پهلوان نمانید، چون در نهایت قضاوتهای بیرحمانه در انتظارتان است.»
تفاوت سلیقه نباید به ترور شخصیت ختم شود. دایی و خادم، داراییهای غیرقابل جایگزین ایران هستند. بیایید به جای گشتن دنبال یک نقطه خاکستری در پرونده درخشان این آدمها، به خورشید وجودشان نگاه کنیم که هنوز هم برای ایران و ایرانی میتپد.
بیشتر بخوانید: بهاره افشاری فوتبال ایران کجاست؟/ اعترافات تکاندهنده خانم بازیگر و درسی که ستارههای سوخته نگرفتند!
