از وقتی رضا درویش از صندلی مدیریت پرسپولیس رفته ظهور و بروز رسانهای مدیران تازه این باشگاه چند برابر شده است. آنهایی که باید به رتق و فتق امور این باشگاه پرطرفدار و پرحاشیه بپردازند، تقریبا از هر فرصتی برای حضور در رسانهها استفاده و به هیچ شانسی «نه» نمیگویند!
تقریبا هر روز در سایت باشگاه پرسپولیس خبری از فعالیتهای جانبی این باشگاه منتشر میشود که جشن ها جایگاه مهمی در این اخبار دارند اما از آنجا که هیچ کدام این مدیران این باشگاه پیشینه و سبقه فوتبالی ندارند، تقریبا هیچ کدام این فعالیتها هیچ ربطی به باشگاه پرسپولیس و فوتبال ندارد!
در تمام دنیا رسم بر این است که تیمهای بزرگ به مناسبت تاریخهای خاطره ساز باشگاه خود، جشن میگیرند تا از این طریق در صدر اخبار باشند. مدیران جوان از این فرصت استفاده و برنامههای خود را برای رسانهها و هواداران تبیین میکنند و خلاصه در یک کلام، با استفاده از روزها و اتفاقات فوتبالی به زبان فوتبال برای مقاصد فوتبالی و در کنار آن، رسیدن به شهرت شخصی و اهداف غیرفوتبالی، استفاده میکنند.
حالا نگاه کنید به سایت باشگاه پرسپولیس در روز ۲۸ اردیبهشت ماه که تقریباً از همه چیز در آن صحبت شده الا بزرگداشت این تاریخ به خصوص در باشگاه پرسپولیس که حتی هواداران کم سن و سال این باشگاه نیز میدانند چه روز بزرگی برای این باشگاه است. در حقیقت بعد از ۱۶ شهریور و ماجرای دربی شش گله، این روز نخستین گزینه برای جشن گرفتن پرسپولیسیهاست!
جهت اطلاع مدیران پرسپولیس؛ در مسابقات لیگ فینال مفهوم ندارد، چرا که مسابقات دورهای برگزار میشود اما در تاریخ لیگ برتر یکبار، در فصل هفتم یعنی ۸۶ - ۸۷ شرایط جدول به گونهای شد که دیدار هفته آخر بین پرسپولیس و سپاهان، حکم فینال را پیدا کرد. هر دو تیم با وجود کسر امتیاز از سوی فیفا، چنان با سایر رقبا اختلاف امتیازی ایجاد کردند که روز آخر شانس قهرمانی تنها برای این دو بود.
پرسپولیس اگرچه میزبان بود، اما فقط باید پیروز میشد چرا که مساوی باعث رسیدن جام قهرمانی به سپاهان میشد و آنها در ورزشگاه آزادی پیش چشم پیش از یکصد هزار هوادار سرخپوش، با جام قهرمانی دور افتخار میزدند. آن روز بازی تا دقیقه ۹۰ با نتیجه ۱-۱ مساوی و سپاهان قهرمان بود که سعید مظفریزاده ۷ دقیقه وقت اضافه گرفت.
درست در لحظهای که داور سوت را به دهانش گذاشت و فوتبالی ها می دانند این حرکت یعنی داور منتظر است با تعیین تکلیف توپ در حمله، سوت زده و با دو دست، مرکز زمین را به نشانه خاتمه بازی نشان دهد، توپ ارسالی در ریباند را سپهر حیدری با ضربه سر وارد دروازه سپاهان کرد تا ورزشگاه منفجر شود.
هیچکس جشن آن روز پرسپولیسیها را فراموش نکرده و هنوز خاطرات اتفاقات و لحظه به لحظه آن بازی، در رسانهها تکرار میشود. مثل ۸ آذر و خلاف دربی سال ۵۲ که فیلم آن لحظات هم موجود و مدام در رسانه ها بازنشر می شود اما باشگاه پرسپولیس که باید از پتانسیل این روز استفاده و برای آن مراسمی بگیرد و به شکلی فوتبالی برای خود تبلیغ کند، تقریباً همه کار کرد الا همین یک کار!