سوت پایان بازی دیشب در استانبول، نخستین جام مهم استون ویلا در ۳۰ سال گذشته را قطعی کرد و همزمان موجی از احساسات را در شاهزاده ویلیام برانگیخت؛ احساسی که کمتر از او دیده شده بود.
ویلیام با صورتی سرخ، دندانهایی فشرده و مشتهایی لرزان، از جا پرید و با صدای بلند فریاد کشید. او در حالی که اشکهایش را پاک میکرد، بازوانش را دور گروهی از مردان با لباسهای نیمهرسمی سرمهای انداخت؛ دوستانی که مسابقه را در جایگاه ویژه کنار او تماشا میکردند.
اما همراهان ویلیام چه کسانی بودند؛ افرادی که این پیروزی تاریخی را در کنار یکی از اعضای خاندان سلطنتی بریتانیا جشن گرفتند؟
برخی چهرههای حاضر در کنار ویلیام برای هواداران ویلا آشنا بودند. در سمت راست او، بن داوز، معروف به داوزی، نشسته بود؛ دوست قدیمی شاهزاده که همراه همسرش «پیپ» یک شرکت تولید شراب راهاندازی کرده است. او اخیراً گفته بود در تلاش است ورزش پدل را یاد بگیرد تا «چیزی برای فکر کردن داشته باشد.»
در سمت چپ ویلیام نیز جیک ون کاتسم و پدرش، ادوارد ون کاتسم، حضور داشتند؛ ادوارد از نزدیکترین دوستان دوران کودکی ویلیام به شمار میرود. دوستی خانواده ون کاتسم با خاندان سلطنتی به دوران دانشگاه کمبریج بازمیگردد؛ زمانی که هیو ون کاتسم، پدر ادوارد، با شاهزاده چارلز که آن زمان هنوز ولیعهد بود، دوستی نزدیکی پیدا کرد. ادوارد، پسرخوانده شاه چارلز است و برادرانش، ویلیام و نیکولاس، بهترتیب پدرخواندههای شاهزاده جورج و شاهزاده لوئیس هستند.
ویلیام در مراسم ازدواج ادوارد با لیدی تامارا گروسونور در سال ۲۰۰۴ ساقدوش او بود. تامارا خواهر بزرگتر هیو گروسونور، دوک وستمینستر، است و دختر دوک نیز دخترخوانده ویلیام محسوب میشود.
جیک، پسر ۱۶ ساله ادوارد، هم بهوضوح از تشویقهای پرشور هواداران ویلا لذت میبرد. کمی پایینتر از آنها، توماس ون استرابنزی، یکی دیگر از دوستان قدیمی ویلیام نشسته بود که پدرخوانده شاهدخت شارلوت نیز هست.
توماس همان فردی است که شاهزاده هری در کتاب خاطراتش «Spare» از او بهعنوان یکی از «ساقدوشهای واقعی» مراسم ازدواج ویلیام و کیت نام برده بود. هری نوشته بود توماس به همراه جیمز مید، سخنرانی سنتی ساقدوشها را در مراسم انجام دادهاند.
رابطه توماس با شاهزادگان بریتانیایی به دوران تحصیل آنها در مدرسه شبانهروزی لادگرو برمیگردد. او اکنون ریاست جهانی دفتر خصوصی شرکت مشاور املاک نایت فرانک را بر عهده دارد و در سال فاصله تحصیلی ویلیام نیز او را در سفر به نیوزیلند همراهی کرده بود.
گفته میشود اعضای دیگری از خانواده ون کاتسم و چند تن از دوستان دانشگاهی قدیمی ویلیام هم در جایگاه حضور داشتند. این گروه، کاملاً همصدا با هواداران، ترانه «Sweet Caroline» را میخواندند.
ویلیام پس از پایان بازی در شبکه X نوشت: «شب فوقالعادهای بود! تبریک به بازیکنان، کادر فنی، کارکنان باشگاه و همه کسانی که بخشی از این مسیر بودند. ۴۴ سال از آخرین قهرمانی اروپایی ما گذشته بود. همچنین تشکر ویژه از بوباکار کامارا که با وجود مصدومیت، نقش مهمی در موفقیت تیم داشت.»
او پیش از مسابقه نیز به رختکن استون ویلا رفته بود تا پیش از مهمترین بازی نسل اخیر این باشگاه، به شاگردان اونای امری روحیه بدهد. ویلیام با کتوشلوار مشکی و پیراهن آبی، هنگام عبور از تونل ورزشگاه کمی مضطرب به نظر میرسید، اما با آغاز بازی، نشانی از استرس در او دیده نمیشد و با شور فراوان پیروزی تیم محبوبش را جشن گرفت.
جان مکگین، کاپیتان استون ویلا، درباره او گفت: «او آدم بسیار باکلاسی است. قبل از بازی به رختکن آمد. ویلیام واقعاً طرفدار دوآتشه ویلاست و محال بود چنین مسابقهای را از دست بدهد. حضور و حمایت او فوقالعاده است؛ آدمی کاملاً خودمانی و صمیمی. امیدوارم امشب هم با ما جشن بگیرد و شاید حتی آخر شب کارت بانکیاش را هم بیرون بکشد!»
ازری کونسا، مدافع ویلا، نیز گفته بود اینکه ویلیام او را «رولزرویس» خطاب کرده، یکی از بهترین تعریفهایی بوده که در دوران فوتبالش شنیده است.
او گفت: «روز مسابقه آنقدر روی بازی تمرکز دارید که شاید بزرگی ماجرا را درک نکنید؛ اینکه او آمده، با همه دست میدهد و احوالپرسی میکند. اما بعد که به خانه برمیگردید، تازه متوجه میشوید با چه کسی ملاقات کردهاید. اینکه او اسم بازیکنان را میداند و وقت میگذارد تا از تیم حمایت کند، واقعاً ارزشمند است.»
شاهزاده ولز پیش از فینال نیز در شبکههای اجتماعی نوشته بود: «بزن بریم ویلا! برای فینال لیگ اروپا موفق باشید.» این پیام پس از حضور پرشور او در نیمهنهایی منتشر شد؛ مسابقهای که ویلا با نتیجه ۴ بر صفر ناتینگام فارست را شکست داد و ویلیام با مشتهای گرهکرده خوشحالی میکرد.
ویلیام از دوران مدرسه طرفدار سرسخت استون ویلا بوده است. او پیشتر توضیح داده بود که برخلاف دوستانش که هوادار منچستریونایتد یا چلسی بودند، تصمیم گرفت از تیمی متفاوت حمایت کند.
او در سال ۲۰۱۵ به بیبیسی گفته بود: «وقتی در مدرسه به فوتبال علاقهمند شدم، دنبال تیمی متفاوت میگشتم. همه یا طرفدار یونایتد بودند یا چلسی و من نمیخواستم از تیمهای کلیشهای حمایت کنم. دلم میخواست تیمی را انتخاب کنم که فرازونشیب احساسی بیشتری داشته باشد.»
ویلیام تنها ۲۶ روز پس از آخرین قهرمانی اروپایی استون ویلا متولد شد؛ زمانی که این تیم در ۲۶ می ۱۹۸۲ با شکست بایرن مونیخ، جام باشگاههای اروپا را بالای سر برد.
بیشتر بخوانید: از قهرمانی خوشحالم اما من پادشاه نیستم