در حالی که کمتر از یک ماه به آغاز جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه باقی مانده بود، مصدومیت شدید احمدرضا عابدزاده، دروازهبان اسبق استقلال و پرسپولیس بزرگترین دغدغه اهالی فوتبال اطراف تیم ملی تلقی میشد چون همه میدانستیم اگر عابدزاده نباشد، ضریب گل خوردن ما در آن تورنمنت به طرز قابل ملاحظهای افزایش پیدا میکند.
شدت آسیبدیدگی عابدزاده به گونهای بود که مجبور شد قبل از جام جهانی جراحی کند و با توجه به وسعت قضیه، کمتر کسی تصور میکرد که به فرانسه خواهد رسید. اما ۵ خرداد ۱۳۷۷، هنگامی که تیم ملی آخرین روزهای اقامت خود در اردوی تدارکاتی ایتالیا را سپری میکرد، به جلال طالبی که آن روزها تازه جانشین تومیسلاو ایویچ فقید شده بود، اعلام کردند عابدزاده به جام جهانی خواهد رسید و فقط شاید بازی اول ما مقابل یوگسلاوی (۲۴ خرداد ۱۳۷۷) را از کف بدهد. خبری که باعث خوشحالی فوتبالدوستان شد و البته هنوز هم برایمان غیرقابلتصور است که عابدزاده چطور در فاصله کمتر از دو ماه مانده تا جام جهانی جراحی کرد، دوره نقاهت را پشت سر گذاشت و به مسابقات رسید! کاری که واقعا از هر کسی بر نمیآید.
عابدزاده در بازیهای مقابل آمریکا و آلمان سنگربان و کاپیتان تیم ملی بود و به جدال با یوگسلاوی نرسید. مسابقهای که اتفاقا هنوز هم اغلب کارشناسان معتقدند اگر او درون دروازه بود، احتمال اینکه ما به حریف با نتیجه یک بر صفر نبازیم و با مساوی زمین را ترک کنیم، کم نبود.
بیشتر بخوانید: اولین جام علی دایی با پرسپولیس