همین ابتدا باید یک نکته را روشن کنیم؛ انتقاد از برخی تصمیمها و عملکردهای مدیریتی علی فتحاللهزاده به معنای نادیده گرفتن تمام کارنامه او در فوتبال ایران نیست. فتحاللهزاده با تمام نقاط قوت و ضعفش، یکی از شناختهشدهترین مدیران تاریخ فوتبال ایران است و اتفاقاً همین موضوع، خود نشانهای از بحران مدیریت در فوتبال کشور محسوب میشود؛ اینکه پس از حدود ۳ دهه هنوز نام مدیران قدیمی بیش از بسیاری از مدیران امروز شنیده میشود، گویای فقر مدیریتی در فوتبال ایران است.
اما مسئلهای که بارها درباره فتحاللهزاده تکرار شده، فاصله میان برخی اظهارنظرهای او و واقعیتهای فوتبال حرفهای است. مدیرعامل سابق استقلال گاهی در مصاحبههایش از ایدهها و پیشنهادهایی سخن میگوید که خودش بهتر از هر کسی میداند امکان عملی شدن آنها تقریباً صفر است.
نمونه مشهور آن به سال ۱۳۹۸ بازمیگردد؛ زمانی که فتحاللهزاده در مصاحبهای مدعی شد حتی حضور لیونل مسی در استقلال نیز میتواند شدنی باشد. او در آن مقطع گفته بود: «باز هم میگویم به آن سن که آقای مسی برسد چه اشکالی دارد چهار روز هم بیاید با افتخار برای استقلال بازی کند. من میگویم شدنی است.» اظهارنظری که همان زمان بیشتر از آنکه یک برنامه مدیریتی تلقی شود، به یک شوخی رسانهای شباهت داشت.
حالا نیز پس از مصاحبه اخیرش با بهروز رهبریفرد، بار دیگر بحث حضور علی دایی روی نیمکت استقلال مطرح شده است؛ موضوعی که البته تازه نیست و سالها قبل نیز در رسانههای ورزشی مطرح شده بود. با این حال، همانطور که داستان استقلالی شدن مسی هرگز رنگ واقعیت به خود نگرفت، ایده حضور علی دایی در استقلال نیز بیشتر به یک سناریوی خیالی شباهت دارد تا یک پروژه قابل اجرا.
واقعیت این است که فتحاللهزاده بهتر از هر فرد دیگری فضای فوتبال ایران را میشناسد. او به خوبی میداند موانع، حساسیتها و واقعیتهای موجود، چنین اتفاقاتی را غیرممکن میکند. از سوی دیگر، علی دایی نیز بارها نشان داده تصمیمهای حرفهای خود را بر اساس هیجانهای مقطعی یا بازیهای رسانهای اتخاذ نمیکند.
بنابراین سوال اصلی اینجاست؛ چرا مدیران فوتبال ایران همچنان به جای پرداختن به مسائل واقعی، از ایدهها و پروژههایی سخن میگویند که حتی خودشان نیز به عملی شدن آنها اعتقاد ندارند؟
شاید پاسخ را باید در فرهنگ مدیریتی فوتبال ایران جستوجو کرد؛ جایی که گاهی تولید تیتر و هیجان رسانهای، مهمتر از ارائه برنامه و راهکار عملی به نظر میرسد.
فوتبال ایران سالهاست با مشکلات زیرساختی، ضعف مدیریتی، بحران اقتصادی و عقبماندگی فنی دستوپنجه نرم میکند. در چنین شرایطی، صحبت از آوردن مسی به استقلال یا نشاندن علی دایی روی نیمکتی که اساساً چنین ظرفیتی برای آن تعریف نشده، بیشتر شبیه سرگرمی است تا مدیریت.
شاید یکی از دلایل اصلی وضعیت امروز فوتبال ایران همین باشد؛ اینکه میان رویاپردازی و برنامهریزی حرفهای، هنوز تفاوت روشنی قائل نمیشویم.
اینجا ببینید: فتحاللهزاده: مسی باید افتخار کند که در ایران فوتبال بازی کند +ویدیو