وقتی در تمام این دههها، تمام کارشناسان در یک نکته متفق القول و بزرگترین مشکل فوتبال ایران را مدیران غیرورزشی و سیاسی مینامند، باز هستند کسانی که خود را به آن راه زده و میگویند چرا این همه با حضور سیاسیون در فوتبال مخالفت میشود؟ اگر مدیری مدیر خوب باشد، چه اهمیت دارد که از سیاست بیاید؟
البته که مدیر خوب سیاسی -یا هر تخصص- همانجا مانده و سراغ فوتبال یا جای دیگر نمی رود! اما باز به خبری که طی روزهای اخیر بارها در رسانههای مختلف منتشر شده، نگاه کنید که پاسخی بر این سوال است. بعد از اعلام اسامی نمایندگان ایران در آسیا، باشگاه پرسپولیس رسماً اعلام کرد به این تصمیم اعتراض خواهد کرد.
با توجه به اینکه فدراسیون این انتخاب را انجام داده طبعاً اعتراض پرسپولیس تنها محدود به زیر مجموعههای خود فدراسیون نخواهد شد و به طور مشخص، در مصاحبههای افراد از دادگاه cas و سایر مراجع بینالمللی نام برده میشد.
تا همین جای قضیه، ماجرا مسئله داشت. اینکه فیفا همیشه اصرار دارد مسائل فوتبالی باید در خود فوتبال حل و فصل شود و بارها دیدهایم که شکایتهای افراد و تیمهای ایرانی به دپارتمان حقوقی یا انضباطی فیفا یا ای اف سی، به خود فدراسیون فوتبال ارجاع داده شده است. چون این نهادهای بین المللی اصرار دارند که مسائل فوتبالی در خود فوتبال و توسط فدراسیون هر کشور که نماینده آنهاست، پیگیری شود.
حالا به یاد بیاورید اتفاقاتی که در سال ۱۳۸۵ و بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ منجر به تعلیق ۱۸ ماهه فوتبال ایران از عرصههای بینالمللی و تغییر اساسنامه فدراسیون فوتبال شد. آن اتفاق به دلیل عزل محمد دادکان از ریاست فدراسیون توسط معاون وقت رئیس جمهور بود، طبق قوانین داخلی تا آن زمان سازمان تربیت بدنی چنین اجازهای داشت که بعد از تغییر اساسنامه، این اختیار از وزیر ورزش سلب شد.
مثالها بسیار است، از کویت و کره شمالی گرفته تا کشورهای سایر قارهها، هرجا پای دخالت سیاست در فوتبال وسط باشد، فیفا بدون اغماض ورود میکند. البته که در کشور ما از همین چماق ورود فیفا بارها سوء استفاده شده و در همین ماجرای پرسپولیس، کم نیستند کسانی که به یک دلیل ساده با تصمیم فدراسیون مخالفند. اگر قرار بود از جدول نیمه کاره برای انتخاب نمایندگان استفاده شود، شرط اول این بود که عدالت رعایت و تعداد بازیهای تیمها برابر باشد اما نیست!
پس اینجا اصلاً مسئله حق داشتن یا نداشتن باشگاه پرسپولیس نیست، مسئله از خبری است که مقامات رسمی رسانهای کردند و آن اینکه مدیرعامل پرسپولیس برای پیگیری حق باشگاهش، تا نهاد ریاست جمهوری هم رفته که همین مسئله میتواند مثل آب خوردن منجر به تعلیق پرسپولیس یا فوتبال ایران شود.
مهم نیست که رئیس جمهور یا ارکان دولتی در این تصمیم فدراسیون دخالت بکنند یا نه، مهم رفتاری است که مدیرعامل پرسپولیس انجام داد. او طبق ذات مدیران سیاسی، در بحبوحه بحران به سراغ خاستگاه خود رفته و حل مشکلات فوتبالی و ورزشی را در مجاری سیاسی و خارج از فوتبال جستجو میکند.
اینجاست که ضرر حضور مدیران سیاسی در فوتبال مشخص میشود. وقتی فوتبالی نیستی و فوتبالی نیامده ای، به همان زبان که بلدی به همانجا که آمده ای، متوسل می شوی! مدیرای سیاسی دنبال سیاسی کاری هستند نه ورزش و داستان پرسپولیس بهترین مدرک برای این ادعاست.
حال منطق ماجرا بماند که چرا باید یک مدیر، برای حل مساله باشگاهش و کارنامه شخصی، از رئیس جمهور بخواهد در یک مورد فوتبالی دخالت سیاسی کند. رئیس جمهوری که در این روزها جنگ و معیشت و آب و برق و گرانی و ... هزار مشکل بزرگ را باید حل کند. اصلا چرا باید از رئیس جمهور خرج کرد؟ مگر شما برای حل مشکلات فوتبالی پرسپولیس حکم مدیریت نگرفته اید؟ حالا فدراسیون هاکی به کنار!
بیشتر بخوانید: لیست تیم ملی منتشر شد؛ اینجا جایی برای جوانان و فردای فوتبال نیست...