در آخرین بازی تدارکاتی تیم ملی سعید عزت اللهی و رامین رضاییان برای تیم ما گل زدند. هر دو در دقایق ابتدایی دو نیمه و میدانیم که هر دو بازیکن بیشتر سالهای عمر ورزشی خود را در بخش دفاعی سپری کردهاند.
سعید عزت اللهی در تمام دهه اخیر جایگاهی ثابت در تیم ملی داشته و هیچ مربی او را بیرون نمیگذارد. سعید که در تمام این سالها لژیونر بوده، یک هافبک دفاعی است که کم گل میزند اما گلهای او اغلب حساس و سرنوشت ساز است.
در همین فصل لیگ نخبگان او با پیراهن شباب الاهلی در عربستان دروازه غول مدعی را باز کرد و گل ۳ امتیازی زد. سعید با استفاده از قد و قامت مناسب از قدرت سرزنی، علاوه بر شوتزنی، همیشه استفاده کرده و البته که هنوز خاطره گل پرپر شده او در جام جهانی ۲۰۱۸ به اسپانیا به یاد همه هست.
رامین رضاییان هم که بعد از مدتها دوری دوباره در یک سال اخیر به پیراهن تیم ملی رسید، مثل بازی قبل با گامبیا در همین اردو نیمه دوم به میدان آمد و دوباره موفق به گلزنی شد. رامین با ارسالهای بینقص و تخصص در گلسازی، یک کاشته زن حرفهای است و از روی شلیکهای راه دور نیز تخصص گلزنی دارد.
به نظر میرسد با این درخشش و نیازی که در بازی اول جام جهانی به برد داریم، هر دو بازیکن فیکس شده باشند. البته که در مورد سعید از قبل این موضوع مشخص بود اما رامین در صورت این اتفاق، بالاخره یک طلسم کهنه را در آخرین فرصت عمر ورزشی اش می شکند.
او در هر دو دوره قبلی جام جهانی بازی اول روی نیمکت نشست و دو بازی بعدی در ترکیب اصلی فیکس بازی کرد و اتفاقاً دوره قبل به ولز گل هم زد. این یاغی سرخابی که در سن بالا دوباره خود را به تیم ملی تحمیل و به جام جهانی رساند، انگیزه زیادی دارد تا با این گلزنی، طلسم دو دوره قبل را شکسته و در سومین و آخرین جام جهانی عمرش، از ابتدا مقابل نیوزلند به میدان برود.
سوای این مسائل شخصی، اینکه دو عنصر دفاعی تیم ما گل میزنند حقیقت دیگریست که زیر مجموعههای بسیاری دارد. از ناکامی یا ناتوانی حمله وران یا گلسازانی که از کنارهها وظیفه خلق موقعیت و استفاده از آن را دارند، تا توانمندی تیم ملی در استفاده از ضربات سوم یا ایستگاهی! پیروز شدن یک تیم با گلهایی که عناصر دفاعی به ثمر میرسانند، به نوبه خود هم میتواند زنگ خطر باشد و هم نقطه امیدواری!