روماریو سیودو سال پس از آنکه بهعنوان قهرمان جهان و بهترین بازیکن جام جهانی ۱۹۹۴ تاجگذاری کرد، در حال سفر به نقاط مختلف دنیاست تا برای کانال یوتیوب خود با بزرگان فوتبال گفتوگو کند.
روماریو یک سال پیش پروژه «رو در رو با مرد» را آغاز کرد. او در گفتگو با گاردین میگوید: «کل این پروژه روماریو تیوی یک اتفاق کاملاً جدید در زندگی من است. واقعاً خوشحالم، دارم لذت میبرم. خیلی باحال است.»
او ادامه میدهد: «این در واقع راهی است برای اینکه دوباره به گذشتهام وصل شوم. من در سال ۲۰۰۶ فوتبال را کنار گذاشتم. این نقشِ مصاحبهگر بودن، من را مستقیم به لحظاتی که تجربه کردهام برمیگرداند، مخصوصاً وقتی با آدمهای همنسل خودم مصاحبه میکنم. شاید یکی از مهمترین دلایلی که از کاری که الان انجام میدهم لذت میبرم همین باشد.»
روماریو نه تنها یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال برزیل، بلکه یکی از بزرگترینهای تاریخ فوتبال جهان است و هیچ ابایی هم از گفتن این موضوع ندارد. او میگوید: «من خودم را جزو پنج بازیکن برتر تاریخ میدانم.»
وقتی از او پرسیده میشود چه کسانی در این فهرست هستند، او یک لیست ششنفره ارائه میدهد: «پله، مارادونا، مسی، کریستیانو رونالدو، من و رونالدو. همین. به خودم هم نمره ۱۱ از ۱۰ میدهم.»
این نمره ۱۱ اشارهای هم به شماره پیراهن او دارد؛ شمارهای که در سالهای ابتدایی و پایانی دوران باشگاهیاش و همچنین در بیشتر ۷۱ بازی ملیاش برای برزیل، از جمله در جام جهانی ۱۹۹۴، بر تن داشت. او هرگز علاقه زیادی به تمرینات سخت نداشت و بابت این موضوع بارها مورد انتقاد قرار گرفت، اما با قدرت از خود دفاع میکند.
او میگوید: «میگفتند روماریو تنبل است. میگفتند آنطور که باید تمرین نمیکردم. اما گل میزدم. من در زمین نیرویی بودم که باید روی آن حساب میکردند. بقیه چیزها مهم نیست. هر کسی خوشش نمیآمد، مجبور بود با آن کنار بیاید.»
دوران روماریو کاملاً متفاوت بود؛ جهانی بدون شبکههای اجتماعی. او میتوانست زندگی پرجنبوجوشی خارج از زمین داشته باشد بدون اینکه همه چیز ثبت و منتشر شود یا تحت فشار هواداران قرار بگیرد. روماریو هیچوقت علاقهاش به زندگی شبانه را پنهان نکرد و اگر امروز بازی میکرد، مجبور بود رفتار متفاوتی داشته باشد؛ هرچند شاید در عوض بیشتر هم دیده میشد و اعتبار بیشتری میگرفت.
او میگوید: «من دوست داشتم در دوران ما شبکههای اجتماعی وجود داشت. مطمئنم آن زمان هم دوستش داشتم. اینترنت نشان میدهد که تو واقعاً چه کسی هستی. مثلاً شاید ۵۰ درصد مردم برزیل بازیهای من را نمیدیدند و نمیدانستند چقدر فوتبال بازی میکنم. امروز همه چیز را میدانند. اما روی دیگر ماجرا هم هست. مردم آن کارهای احمقانهای که میکردم را نمیدانستند. آن برایم کابوس میشد، اما بخشی از زندگی است. اگر شبکههای اجتماعی در زمان من وجود داشت، احتمالاً آن کارهای احمقانه را کمتر هم انجام میدادم. اما همان مقدار کمش هم همه جا دیده میشد.»
روماریو لبخند میزند. شخصیت جنجالی او بعد از فوتبال، او را وارد سیاست کرد؛ مسیری که در کنار فعالیت یوتیوبیاش همچنان ادامه دارد. او ۱۶ سال پیش با حزب PSB، حزب سوسیالیست برزیل، وارد سیاست شد، در سال ۲۰۱۰ بهعنوان نماینده فدرال انتخاب شد و در ۲۰۱۴ به سناتوری رسید. در سال ۲۰۱۷ به حزب میانهرو «پودموس» پیوست و چهار سال بعد، در موج پوپولیسم دوران ریاستجمهوری ژایر بولسونارو، دعوت حزب PL (حزب حاکم راستگرا در آن زمان) را پذیرفت. برخلاف بولسونارو که به دلیل تلاش برای کودتا اکنون در بازداشت خانگی است، روماریو با آزادسازی سلاح مخالف است و بر افزایش سرمایهگذاری در آموزش تأکید دارد؛ موضوعی که برای حزب PL اولویت محسوب نمیشود.
او میگوید: «تمرکز من روی آموزش، سلامت، مسائل اجتماعی و ورزش است. من برای افراد دارای معلولیت و برای شمول اجتماعی میجنگم. من کسی را مجبور نمیکنم در ازای چیزی پروژهام را امضا کند، مثل قانونی کردن مواد مخدر. قانونی کردن سقط جنین؟ امضا نمیکنم. مسلح کردن کشور؟ امضا نمیکنم. فقط پروژههایی را امضا میکنم که به آنها باور دارم.»
وقتی از او میپرسند خودش را در سیاست چه نمرهای میدهد، دوباره پاسخ میدهد: «۱۱.»
روماریو امیدوار است تیم کارلو آنچلوتی بتواند برزیل را به ششمین قهرمانی جام جهانی برساند و کشور را به روزهای آرامتری بازگرداند.
او میگوید: «ما در وضعیتی بسیار شبیه به سال ۱۹۹۴ هستیم. از نظر سیاسی کشور به هم ریخته است. قطبیسازی بین چپ و راست وجود دارد و میزان خشونت بالاست.»
او ادامه میدهد: «در سراسر کشور اخبار منفی زیادی وجود دارد. من از تجربه شخصی میگویم، چون خودم آن دوران را زندگی کردهام: قهرمانی برزیل میتواند به مردم آرامش و شادی بدهد. میتواند تنشها را کم کند. قهرمانی جام جهانی امید میآورد، امید به روزهای بهتر. واقعاً امیدوارم برزیل قهرمان شود، اما کار بسیار سختی است.»
بدبینی روماریو نسبت به شانس برزیل، بیشتر از کیفیت بازیکنان، به عملکرد آنها در تیم ملی برمیگردد، هرچند او معتقد است این کشور دیگر مثل دوران خودش، رونالدو و رونالدینیو و قبلتر زیکو، ستارههای بزرگ تولید نمیکند.
او میگوید: «بازیکنان خوبی داریم که در باشگاههایشان عالی هستند. در لیگ برتر و لالیگا خیلی خوب بازی میکنند. در تیمهایشان ستارهاند. اما وقتی پیراهن برزیل را میپوشند، نمیتوانند همان عملکرد را داشته باشند. امیدوارم این مشکل حل شود و حداقل ۸۰ درصد توانشان را در تیم ملی نشان دهند. اگر این اتفاق بیفتد، برزیل شانس قهرمانی دارد.»
روماریو معتقد است کمبود بازیکنان «فوقالعاده» باعث شده اهمیت خودش بیشتر هم شود. او میگوید: «فکر میکنم الان حتی از قبل هم مهمتر شدهام. سالها پیش روماریو و رونالدو بودند، اما امروز کسی نیست. برای همین هنوز مهم هستیم. ما در فوتبال برزیل اهمیت زیادی داریم چون در دوران خودمان نماینده واقعی کشور بودیم. متأسفانه امروز کسی آن نقش را ندارد.»
او میگوید پنج تیم از برزیل بهتر هستند، اما انگلیس در میان آنها نیست: «برزیل جایگاه خاصی دارد و پیراهنش وزن زیادی دارد. انگلیس تیم خوبی است، اما من بقیه را بهتر میبینم. من هری کین، جود بلینگام و بوکایو ساکا را دوست دارم. بازیکنان باهوش و تکنیکی هستند. ممکن است سروصدا کنند، اما آنها را جزو مدعیان اصلی نمیدانم. تیمهای مورد علاقه من فرانسه، اسپانیا، پرتغال، آرژانتین، آلمان و برزیل هستند.»
بیشتر بخوانید: قیمت نجومی برای یک کیت خاطرهانگیز فوتبال/ لباس اسطوره پس از ۶۸ سال ۴.۵ میلیون پوندی شد
روماریو زندگیاش را مدیون فوتبال میداند، اما خودش از تماشای فوتبال چندان لذت نمیبرد. او معمولاً یک روز در ساحل را به تماشای مسابقه ترجیح میدهد، هرچند برای بازیهای برزیل و لیگ برتر انگلیس استثنا قائل میشود؛ جایی که پپ گواردیولا، همتیمی سابقش در بارسلونا، دلیل مهمی برای علاقهاش است.
او میگوید: «پپ همیشه از نظر هوش فوتبالی متفاوت بود. حتی در تیمی پر از ستاره مثل استویچکوف، باکرو، کومان و نادال، او کاملاً دیده میشد. بازی را هدایت میکرد. کرویف به او خیلی اعتماد داشت. پپ همیشه با دقت به حرفهای کرویف گوش میداد. در تمرینات کاملاً متمرکز بود. این ویژگی را به مربیگریاش هم منتقل کرد و به همین دلیل بهترین است؛ جزو دو یا سه مربی برتر تاریخ.»
او اضافه میکند: «پپ همیشه میگفت وقتی در رختکن بودم، اگر ساکت بودم و سرم پایین بود، به این معنیست که روز بدی در پیش است. اما اگر شاد و پرانرژی و در حال رقص بودم، کسی نمیتوانست جلوی من را بگیرد. همه روزهایی دارند که خوب نیستند. من هم همینطور بودم، اما آن روزها خیلی کم بودند.»
قبل از رفتن، روماریو کنترل گفتگو را در دست میگیرد و از خودش مصاحبه میکند؛ چیزی که آن را «بهترین مصاحبه تاریخ» مینامد.
او میگوید: «روماریو، چطور توانستی با اینقدر کم تلاش، اینقدر زیاد بازی کنی؟ بقیه خواب بودند و تو در خیابانها بودی. بقیه غذا میخوردند و تو یخدربهشت در ساحل میخوردی. چطور این کار را کردی؟» و خودش پاسخ میدهد: «من همیشه به خودم ایمان داشتم. مطمئن بودم اگر مسیر حرفهای ورزش را انتخاب کنم، به جایی که میخواستم میرسم.»
او ادامه میدهد: «من در فاوِلای جاکارزینیو به دنیا آمدم و بعد به ویلا دا پِنا رفتم. پابرهنه بازی میکردم. نوک پایم خیلی آسیب دید. مجبور بودم طوری فوتبال بازی کنم که با بدنم راحت و خوشحال باشم. همین باعث شد اینطوری بشوم.»
همچنین بخوانید: کریستیانو رونالدو و لیونل مسی میلیاردر شدند