مجید جلالی در تازهترین اظهارات خود درباره فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، به نکتهای اشاره کرده که بسیاری از منتقدان تیم ملی ماههاست درباره آن صحبت میکنند. او گفته است: «ما دوباره به بازیکنان قبلی برگشتیم. رامین رضاییان و احسان حاجصفی را دعوت کردیم، در خط هافبک هم همین اتفاق افتاد و ترکیب تیم تقریباً همان ترکیبی است که در دو سال گذشته دیدهایم. به ندرت به یاد دارم که آقای قلعهنویی در تیمهایش از بازیکنان باتجربه صرفنظر کند.»
اظهارنظری قابل تأمل؛ اما یک سوال مهم وجود دارد. آیا همین مجید جلالی نبود که چند سال قبل با اطمینان کامل گفت: «لطفاً به من نخندید؛ با اطمینان میگویم قلعهنویی از مورینیو بهتر است»؟
حالا که فهرست تیم ملی با این حجم از انتقاد مواجه شده، بد نیست همان ادعا را دوباره مرور کنیم. آیا هنوز هم جلالی به آن مقایسه مشهور اعتقاد دارد؟ آیا مورینیو نیز پس از چند سال حضور روی نیمکت یک تیم ملی، تقریباً همان بازیکنان سابق را با چند تغییر محدود به جام جهانی میبرد؟ آیا در نگاه او نیز تجربه همیشه بر جوانی اولویت مطلق داشت؟ آیا اساساً فلسفه ساختن یک تیم ملی در بالاترین سطح فوتبال جهان همین است که میانگین سنی فهرست به رکوردی تاریخی برسد؟
نکته جالبتر اما بخش دیگری از صحبتهای جلالی است. او ضمن اشاره به برخی مشکلات تیم ملی تأکید کرده که اکنون زمان انتقاد نیست.
با این بخش از صحبتهای او موافقیم. واقعاً بهتر است انتقادها را فعلاً کنار بگذاریم و منتظر آغاز مسابقات بمانیم. اما یک شرط هم وجود دارد؛ اینکه اگر اتفاقات مطابق انتظار پیش نرفت و نتایج مطلوب حاصل نشد، دوباره شاهد همان روایتهای آشنا نباشیم. همان روایتهایی که پس از جام ملتهای آسیا شنیدیم؛ جایی که حذف شدیم اما با استناد به آمارهای عجیب و غریب، از «بهترین تیم آسیا» بودن سخن گفته شد.
ساده بگوییم؛ اگر قرار است امروز انتقاد نکنیم، فردا هم نباید ناکامیها را پشت اعداد و نمودارها پنهان کرد.
بیشتر بخوانید: آخرین فرصت قلعهنویی برای خاموش کردن منتقدان